"Est" (Contén)

PERSOEIRO

Novicio xesuíta polaco. Realizou estudios clásicos en Viena. Conta a lenda que alí se lle apareceu a Virxe co neno e comungou da mans dun anxo. Con 17 anos fuxiu a pé cara a Alemaña e Roma, onde foi admitido no noviciado por san Francisco de Borja e ingresou na Compañía de Xesús. Foi canonizado por Benedicto XIII en 1726. Na iconografía represéntase como un mozo imberbe e leva, como atributos persoais, unha azucena sostida por el ou por un anxo que o acompaña (símbolo da pureza), e outras veces ten aos seus pés unha arma de fogo ou unha peza de artillería (como protector de Polonia). A súa festividade celébrase o 13 de novembro.

PERSOEIRO

Rei nominal (1704-1766) e efectivo (1704-1709, 1733-1736) de Polonia e palatino de Posnania. Coa axuda de Carlos XII de Suecia, foi elixido rei de Polonia por primeira vez en 1704, aínda que trala vitoria de Poltava perdeu o trono fronte a Augusto II e viuse obrigado a refuxiarse en Suecia. Ao morrer este en 1733, foi reelixido rei, circunstancia que provocou unha guerra de sucesión. Tralo Tratado de Viena (1738) renunciou ao trono e a cambio obtivo a soberanía sobre Bar e Lorena. Seguidor do movemento ilustrado, tras abandonar Polonia dedicouse a embelecer arquitectonicamente Lunéville e Nacy e a escribir A voz libre do cidadán (1733) e o Memorial acerca da consolidación da paz universal (1749).

PERSOEIRO

Derradeiro rei de Polonia (1764-1795), tamén coñecido como Augusto IV. Formado en distintos países europeos, residiu na corte rusa antes de ser elixido rei de Polonia. Monarca ilustrado, tentou modernizar as institucións polacas fronte á oposición dos conservadores da Confederación de Bar (1771). Tralo primeiro reparto de Polonia (1772) perdeu o seu poder efectivo, polo que centrou as súas medidas reformadoras no ámbito da educación, a través da Comisión Nacional da Educación (1773). Trala Gran Dieta (1788-1792) prestou xuramento á constitución, aínda que en 1792 permitiu a intervención rusa. Non participou nin no segundo (1793) nin no terceiro repartimento do país (1795) e abdicou o 25 de novembro de 1795.

PERSOEIRO

Bispo e mártir. Estudiou en Polonia e París e foi bispo de Cracovia (1072-1079). Enfrontouse ao Rei Boleslao, botándolle en cara as crueldades e inxustizas que cometía co seu pobo e ameazándoo con terribles castigos se non se arrepentía. En vinganza, o mesmo rei asasinouno no altar mentres celebraba a misa. O Papa Inocencio canonizuno en 1253. Na iconografía viste de pontífice, con báculo e mitra, e leva como atributo persoal un cadáver resucitado. A súa festividade celébrase o 11 de abril.

1. Relativo ou pertencente ao estaño.

2. Que contén estaño.

3. Aplícase especialmente aos compostos de estaño en que este ten un número de oxidación +4.

1. Relativo ou pertencente ao estaño.

2. Que contén estaño.

3. Aplícase especialmente aos compostos de estaño en que este ten un número de oxidación +2.

1. Elemento metálico do grupo IV A da táboa periódica, de número atómico 50 e peso atómico 118,69, moi dúctil e maleable, pouco duro e pouco resistente á tracción, que presenta tres variantes alotrópicas enantiótropas. Normalmente actúa con número de oxidación +2 e +4, malia que tamén se pode presentar con -4. O metal ordinario, estaño branco ou estaño β (Snβ), medianamente duro pero moi maleable, cristaliza no sistema tetragonal, obtense por solidificación do estaño fundido e é metaestable. A variedade β transfórmase en estaño gris ou estaño α (Snα), cúbico e moito menos denso, se se arrefría enerxicamente. A transformación reversible comeza a producirse a 13°C, pero a súa velocidade no sentido α→β é case nula ás temperaturas ordinarias da natureza. Debido á súa escasa densidade, o estaño α aumenta de volume e pulverízase. Quentando o estaño β (t>161°C) obtense outra variedade enantiótropa, o estaño...

2. Sólido cristalino, de aparencia graxa, soluble en auga e nos disolventes orgánicos máis correntes. Obtense por acción, en quente, do ácido clorhídrico concentrado sobre o estaño. Entre outras aplicacións, emprégase en tinturería como axente redutor.

3. Líquido incoloro caústico que se obtén por acción do ácido clorhídrico sobre o estaño. Emprégase como mordente en tinturería.

4. Pos de color marrón escura, insolubles en auga e alcohol, e solubles en ácidos e en solucións alcalinas concentradas. Obtense quentando o hidróxido estannoso (Sn(OH) 2 ), e emprégase como axente redutor e na preparación de sales de estaño.

5. Cristais octaédricos, existentes en estado natural en forma de casiterita, que se pode obter baixo a forma de pos brancos amorfos por oxidación do estaño polo ácido nítrico e quentando o produto que así se obtén. Emprégase na obtención de colorantes para a cerámica.

6. Sólido en forma de escamas amarelas (se se obtén por acción do ácido sulfhídrico sobre un sal estánnico) ou de pos marróns (se o sal que se emprega é estannoso), insoluble en auga e en solucións alcalinas e soluble nos ácidos clorhídrico e sulfúrico concentrados. Emprégase como catalizador de reaccións de polimerización e para broncear obxectos de xeso.

1. Depósito natural que se forma nun curso de auga.

2. Depósito artificial de auga que se constrúe con fins utilitarios, como o de regar, ou ben con fins ornamentais.

1. Táboa ou prancha de calquera outro material que se coloca horizontalmente contra unha parede ou como peza dun moble, para colocar cousas enriba.

2. Moble con andeis, xeralmente sen portas, que se usa normalmente para colocar libros.

1. estadea.

2. Persoa moi alta e seca, semellante a un fantasma.