"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor, ourive e pintor. Coñecido como il Verrochio, comezou a súa formación escultórica no obradoiro do ourive E. Verrochi. Converteuse nun dos mestres renovadores da escultura do Catrocentos italiano. Entre os seus bronces máis relevantes destacan o David (1475) e o Monumento a Bartolomeo Colleoni (Venecia, 1479-1488), onde retomou o tema do retrato ecuestre no que contrasta o efecto dinámico do cabalo co contraposto do xinete. Realizou o sepulcro de Giovanni i Piero de Medici (1469-1472) e distintos bustos, como o de Lourenzo o Magnífico ou A dama do ramallete (1480), que revelan o dominio no tratamento dos panos e o detallismo de mans e rostros. En pintura destacou pola súa produción ornamental e pola formación dalgúns artistas significativos, como Perugino, Lorenzo di Credi ou Leonardo da Vinci que colaborou na realización das paisaxes de fondo do Bautismo de Cristo (1470?).

FILOSOFOS

Filósofo e ensaísta romanés. En 1937 instalouse en París. Publicou, entre outras obras, Pe culmile desper ǎ rii (No cume da desesperanza, 1933), La tentation d’exister (A tentación de existir, 1956), Histoire et utopie (Historia e utopía, 1960), La chute dans le temps (A caída no tempo, 1964), De l’inconvénient d’être (O inconveniente de ser, 1973), Le crépuscule des pensées (O crepúsculo dos pensamentos, 1991) e Breviaire des vaincus (Breviario dos vencidos, 1993).

PERSOEIRO

Arquitecto. Formado na Escuela de Arquitectura de Madrid, exerceu como arquitecto municipal da Coruña (1863-1890) e como arquitecto diocesano desde 1887. Participou no deseño urbanístico e na construción pública da cidade herculina, onde implantou o eclecticismo arquitectónico. Foi un dos introdutores da galería tradicional segundo o estilo burgués. Entre outras obras, rematou o Teatro Principal (1869), deseñou os soportais da avenida da Mariña (1870), os alzados interiores dos edificios da praza de María Pita (1877), a ampliación do cemiterio municipal (1881) e construíu o Asilo das Irmás dos Pobres (1899). Proxectou a restauración das igrexas románicas da colexiata de Santa María do Campo (1879-1894) e da igrexa de Santiago (1897) e trazou os planos do hotel do balneario de Arteixo, construído entre 1898 e 1915. En 1890 abandonou o cargo de arquitecto municipal e centrouse nos encargos de obra privada, entre os que destaca a casa dos irmáns García Naveira en Betanzos (1879). Foi membro...

PERSOEIRO

Pintor e decorador. Traballou como pintor en Roma ata que en 1756 se instalou en Londres, onde realizou a decoración de numerosos edificios. Foi profesor e un dos fundadores da Royal Academy.

1. Que sucede aproximadamente cada 24 h.

2. Aplícase ao ritmo biolóxico que ten un ciclo aproximado de vinte e catro horas, como a secreción de ACTH, os movementos de crecemento das plantas ou o ciclo de sono/actividade dos animais.

1. Relativo ou pertencente aos circasianos ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo circasiano.

3. Pobo caucásico que antigamente poboaba a Circasia. Convertidos ao Islam dende o s XVII, mantiveron enfrontamentos contra a dominación rusa ata o seu sometemento no 1864. Coa perda de boa parte do seu territorio, parte da poboación emigrou a outros lugares do Imperio Otomano (as actuais Turquía e Siria). Os circasianos están repartidos entre as repúblicas federadas rusas dos Kabardíns e dos Balkares (circasianos orientais ou kabardíns), de Adiguesia (circasianos occidentais ou adiguesos) e dos Karachas e dos Cherkeses, e nos estados de Turquía e Siria. Practican a agricultura e a gandería, e destacan na confección de tecidos de la. Viven agrupados en poboados (psukho), organizados en tribos compostas de familias patriarcais e sometidos a unha estrutura de goberno complexa e estratificada, que ten como cabeza suprema o valí. A escravitude mantívose ata épocas recentes e son maioritariamente musulmáns.

4. Antiga lingua caucásica falada polo pobo circasiano que, desde a dispersión dos seus integrantes, foi perdendo unidade ata converterse en tres linguas relativamente diferenciadas: o adigueo, o cherkés e o kabardino.

1. Que circula ou que está en circulación. Ex: Fixeron un estudo sobre o capital circulante nesta zona.

2. Conxunto de moeda que circula nun país. O circulante nútrese principalmente da moeda de curso legal, pero tamén pode nutrirse de efectivo exterior, admitido ou non polo poder público, pero aceptado polo mercado.

1. 1. Situación ou condición que acompaña un feito nun momento determinado e que pode intervir no xeito de desenvolverse.

   2. Situación na que se encontra unha persoa ou cousa. Ex: Nas circunstancias en que nos atopabamos obramos correctamente.

2. Motivo que, ao concorrer nun feito delituoso, anula ou modifica o grao de responsabilidade orixinal e, en consecuencia, a penalidade. Pode tratarse dunha circunstancia eximente, cando libera de culpa, atenuante, se diminúe a pena, ou agravante, se a aumenta.

3. Situación, medio ou horizonte no que se coloca o individuo, en tanto que son constitutivos da súa propia realidade, segundo a filosofía de Ortega y Gasset, e que pode resumirse na máxima: “Eu son eu e a miña circunstancia”.

4. Produto literario que xorde vinculado a unhas circunstancias históricas determinadas, ben para proclamar a súa adhesión a elas, nas composicións laudatorias, ben para opoñerse a elas, nas de denuncia. Adoita predominar o ton crítico. Na literatura galega hai múltiples textos ligados a diversos momentos históricos, como a invasión francesa, a Guerra Civil española e a posterior ditadura franquista.

1. Que depende das circunstancias.

2. complemento.