"To" (Contén)

PERSOEIRO

Ensaísta e revolucionario. Participou, xunto con A. Herzen, na loita pola liberación do pobo. Detido varias veces, en 1856 instalouse definitivamente en Londres. Buscador de novas formas poéticas para expresar os problemas sociais, utilizou uns temas e un estilo populares de inspiración romántica. Escribiu Monologi (Monólogos, 1844-1947), o poema Jumor (Humor, primeira e segunda parte 1840-1841, terceira parte 1867-1868) e Poesías (1856).

1. Sete máis un.

2. Que ocupa o lugar número oito nunha serie.

3. Representación gráfica deste número. OBS: Na numeración arábiga represéntase por 8 e na romana por VIII.

4. Oitava hora despois de mediodía ou de medianoite. OBS: Xeralmente vai precedido do artigo determinado as.

1. Relativo ou pertencente ao s XIX ou a certos movementos artísticos que aconteceron nel.

2. 1. Seguidor dos movementos que tiveron lugar no s XIX.

   2. Persoa especializada no estudo do s XIX.

1. Oito veces cen.

2. Que ocupa o lugar número oitocentos nunha serie. OBS: Nesta acepción adquire valor ordinal e, polo tanto, equivale a octinxentésimo.

3. Representación gráfica deste número. OBS: Na numeración arábiga represéntase por 800 e na romana por DCCC.

PERSOEIRO

Político. Foi samurai e participou na Revolución de 1868. Ministro de Facenda (1871) e de Interior (1874), colaborou no restablecemento da época Meiji. Reprimiu a revolta de Saigo Takamori en Kagoshima (1877).

GALICIA

Escritor. Realizou investigacións nos campos da xenealoxía e o   folclore. Da súa produción destacan Ortografía española (1933) e os artigos “Os canteiros” (1951), “Toponimia gallega” (1967-1968), “El mariscal Pedro Pardo de Cela y el sitio de Peña Frouxeira” (1973) e “Vocabulario gallego” (1956-1961), recollidos no Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo.

PERSOEIRO

Relixioso. Foi prior do convento de cóengos regulares de Sant Adrià de Besòs, abade do mosteiro de Sant Ruf de Aviñón, bispo de Barcelona (1116) e arcebispo de Tarragona (1118), onde reconstruíu a catedral. O seu proceso de canonización quedou inconcluso pero considérase o patrón de Barcelona. A súa festividade celébrase o 6 de marzo.

1. Sentido formado por quimiorreceptores que permite detectar a presenza de substancias químicas volátiles no medio. Nos invertebrados non artrópodos e nas medusas, consta de pequenas depresións con pestanas recubertas por células epiteliais que comunican con fibras nerviosas e están por todo o corpo ou nos apéndices cefálicos. Nos artrópodos, radica nas antenas dos insectos, nas antenas e anténulas dos crustáceos, e nos pelos sensoriais nos arácnidos. Nos vertebrados consta dunha parella de fosas nasais; nos peixes está na superficie cefálica e envoltas interiormente por células sensoriais comunicadas co nervio olfactorio. Nos anfibios está moi desenvolvido e nos réptiles unha eminencia interna aumenta a superficie sensible, onde está ademais o órgano de Jacobson, no teito da cavidade bucal, con función olfactiva e gustativa simultaneamente. Nos paxaros está moi pouco desenvolvido e nos mamíferos as fosas nasais están separadas por un óso, o vómer. O home ten unha capacidade olfactiva...

2. Capacidade de intuición para descubrir ou comprender aquilo que se mantén oculto ou que non está claro.