"Jos" (Contén)

PERSOEIRO

Avogado e político. Foi ministro da Gobernación (1858-1863 e 1865-1866) e presidente do Consello de Ministros (1833-1884). Formou parte da comisión redactora das constitucións de 1869 e de 1876, e fundou a Unión Liberal e a Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.

PERSOEIRO

Investigador de cinematografía. Vinculado ao mundo da fotografía e do cine, realizou estudos de arquitectura e, desde a década de 1970, colabora con diversas publicacións nacionais e internacionais de cinematografía. Entre 1976 e 1987 foi responsable da programación na Filmoteca Española, centro que dirixe desde 1988. Responsable do establecemento de sedes especializadas para as distintas funcións deste centro, a exhibición no cine Doré, a conservación na Ciudad de la Imagen e a administración e documentación no Palacio de Pelares, tamén colabora cos equipos directivos de diversos certames cinematográficos.
En 2015 recibiu o premio Fénix pola Contribución á Cultura Cinematográfica de Iberoamérica. 

PERSOEIRO

Publicista e militante anarquista. Refuxiado en 1896 no domicilio vigués de Ricardo Mella, colaborou intensamente cos periódicos ácratas coruñeses El Corsario, para o que traduciu diversos ensaios de E. Malatesta e A. Bellegarrigue, e o seu sucesor, El Produtor. Con R. Mella, escribiu o folleto La barbarie gubernamental en España (1897), imprentado clandestinamente na Coruña, pero distribuído cunha falsa edición de El Despertar de Brooklyn. En 1925 redactou o limiar da obra de Ricardo Mella, Ideario.

GALICIA

Xeógrafo. Catedrático de Xeografía na Universidade de Santiago de Compostela e director do máster de Desenvolvemento Local e Comarcal, as súas investigacións centráronse nos estudos urbanos, as redes urbanas e as súas relación coa planificación e o desenvolvemento local e rexional. Foi Director do Gabinete de Planificación e Desenvolvemento Territorial (1989-1997) e secretario xeral de Planificación e Desenvolvemento Comarcal da Xunta de Galicia (1997-2003). Realizou os mapas comarcal (1996) e parroquial (1997) de Galicia e puxo en marcha o Plan de Desenvolvemento Comarcal, o Sistema de Información Territorial de Galicia (SITGA) e o Centro Telemático aplicado ao Desenvolvemento Comarcal, e creou a rede de Centros Comarcais. Pertence ao Instituto de Estudios Económicos Pedro Barrié de la Maza. Colaborador de La Voz de Galicia, das súas publicacións destacan Galicia. Estrutura del territorio y organización comarcal (1986), La Red urbana (1990), Ciudad y desarrollo...

GALICIA

Historiador. Doutor en Filosofía e Letras, foi catedrático de Historia Antiga na Universidad de Sevilla. Participou na escavación de ‘Aswān en Exipto e en 1971 descubriu a Dama de Baza. Publicou, entre outras obras, El arte del antiguo Egipto (1989), Egipto durante el imperio nuevo (1989), La necrópolis de Baza (1982) e La España bizantina (2003).

PERSOEIRO

Químico inglés. A súa condición de teólogo e pastor non foi un impedimento para a actividade científica, iniciada baixo a influencia de B. Franklin coa redacción de History and Present State of Electricity (1767), seguida de investigacións sobre o denominado aire fixo (dióxido de carbono) e outros gases. En 1774 obtivo por primeira vez osíxeno puro (que el denominaba aire desfloxisticado) ao quentar óxido de mercurio. Despois de escribir Experiments and Observations on Different Kinds of Air (1877), marchou a EE UU con outros disidentes relixiosos.

GALICIA

Sacerdote. Bacharel en Teoloxía na Universidad de Navarra (1992) e diplomado en arqueoloxía cristiá polo Pontificio Instituto de Archeologia Cristiana de Roma, especializouse en literatura cristiá antiga. Desde 1995 é profesor no Instituto Teolóxico Divino Maestro de Ourense e desde 1998 director do Centro Teolóxico a Distancia San Martín da diocese ourensá. Colaborador de diversas publicacións, escribiu Impresos y bibliotecas del siglo XVI en Ourense (2004). No ano 2012, foi nomeado Vicario para la Nueva Evangelización.

GALICIA

Escultor. De estilo expresionista, traballou principalmente a madeira, con distintas formas e volumes, e realizou obras de gran simbolismo. Da súa produción destacan Sueños de medianoche e La Justicia. No 1987 obtén o segundo Premio de Escultura Concurso “Meigas e Trasgos” en Sarria, e tamén conseguiu o primeiro premio de Escultura “IX EXPOSORD” en Xerez da Fronteira. En 1989 obtivo o Segundo Premio de Escultura “XI EXPOSORD” en Almansa.

PERSOEIRO

Político, fillo de Miguel Primo de Rivera y Orbaneja. Despois da caída do seu pai (1930) ingresou na Unión Monárquica. Antiliberal e antimarxista, abrazou un nacionalismo tradicionalista e totalitario. En 1933 foi elixido deputado e fundou a agrupación política Falange Española, que se fusionou coas JONS en 1934. Xefe único do partido, foi derrotado nas eleccións de febreiro de 1936. Detido ao mes seguinte durante o contexto de feitos violentos do momento, trasladárono á prisión de Alacant, desde onde apoiou o alzamento militar do 18 de xullo. Foi condenado a morte e fusilado.

PERSOEIRO

Socialista libertario francés. Fillo dunha familia campesiña, estudou pensionado na escola de Besançon e posteriormente conseguiu unha bolsa para estudar na Sorbonne en París, onde se puxo en contacto cos fourieristas.Traballou de apoderado dunha empresa de navegación en Lyon e relacionouse co movemento mutualista. Estaba convencido de que era posible un equilibrio económico e un sistema de contrato social que, segundo el, non tiña unha orixe histórica, senón que viña dado polas características básicas da consciencia humana: a solidariedade e a axuda mutua. Defendeu a familia e a propiedade familiar como a base da economía. Escribiu Système des contraditions économiques ou la Philosophie de la misère (1846), que ocasionou unha polémica con K. Marx, e De la capacité politique des classes ouvrières (1865).

PERSOEIRO

Químico francés. Despois de dirixir a farmacia do hospital da Salpêtrière, trasladouse a España, contratado polo goberno, para ensinar química en Bergara, Segovia e Madrid. Despois dunha longa polémica con Berthollet, conseguiu impoñer ao mundo científico a lei que leva o seu nome. Foi un dos fundadores da análise química.

GALICIA

Médico, fillo de Xosé Puente Castro. Doutor en Medicina polas universidades de Madrid e Viena, foi catedrático de Anatomía na Universidad de Salamanca (1947-1950) e de cirurxía na Universidade de Santiago (1952-1989), da que é catedrático emérito desde 1991. Traballou no Anatomische Institut de Viena (1942-1943), no Quirurgische Klinik de Heidelberg (1950, 1952, 1953) e no Hospital S. Maucks-London (1960, 1961, 1965). Dirixiu o departamento de cirurxía do Hospital Clínico de Santiago de Compostela (1957-1989) e impulsou varias cátedras na Universidade compostelá. Traduciu do alemán a obra Anatomía Topográfica, de E. Pern Perkopf, e colaborou en diversas obras colectivas. É académico numerario da Real Academia Nacional de Medicina e da Real Academia de Medicina y Cirurgía de Galicia. Recibiu a Medalla Castelao (1990).

PERSOEIRO

Arquitecto, historiador da arte e político. Estudou arquitectura e ciencias exactas en Barcelona e doutorouse en Madrid en 1888. Establecido en Barcelona, dirixiu a construción da casa Martí (1985) e realizou a Casa Amatller (1900) e a casa Terrades (1905), e os proxectos da Exposición Internacional de 1915. Proxectou o enlace da Via Laietana co sector da capela de Santa Àgata (1914) e o arranxo da praza de Catalunya (1923). Cofundador da Lliga Regionalista (1901) e rexedor do Ajuntament de Barcelona (1902-1905), axudou a E. Prat de la Riba i Sarrà na súa tarefa cultural e foi presidente do Institut d’Èstudis Catalans. Foi designado segundo presidente (1917) e presidente (1919-1923) da Mancomunitat de Catalunya. A Guerra Civil Española obrigouno a fuxir e estableceuse en Francia. Bo coñecedor da arte medieval catalá, escribiu L’arquitectura romànica a Catalunya (1909-1918, con A. de Falguera e J. Goday) e La geografia i els orígens del primer art romànic (1930).

PERSOEIRO

Xornalista. Emigrou a EE UU en 1864 e naturalizouse nese país. En 1883 comprou The World, un dos diarios máis destacados de Nova York e en 1903 doou un millón de dólares á Columbia University para a creación dunha escola de xornalismo. Modernizador dos medios de comunicación impresos, instituíu os premios que levan o seu nome, que outorga anualmente desde 1917 a devandita universidade.

PERSOEIRO

Político, conde de Toreno e grande de España (1838). Participou no alzamento asturiano contra os franceses (1808) e foi deputado nas Cortes de Cádiz. Liberal, houbo de exiliarse (1814-1820). Foi ministro de Facenda (1834-1835), de Estado e presidente do Consello de Ministros (1835), deputado (1837) e senador (1840). Escribiu Historia del levantamiento, guerra y revolución en España (1832). Foi membro da Real Academia de la Historia.

PERSOEIRO

Botánico. Foi cirurxián maior do exército español, co que realizou viaxes por España, Italia e o N de África. Iniciador e primeiro profesor do Jardín Botánico de Madrid e interesado tamén pola fitoterapia., comezou a publicar en 1762 Flora española ou historia de las plantas que se crían en España, a primeira obra no seu xénero.

PERSOEIRO

Poeta. Discípulo de Meléndez Valdés, a súa influencia maniféstase en Poesías (1788), co que acadou un gran prestixio persoal e literario. Durante a crise de 1808 defendeu a causa nacional e obtivo diversos cargos políticos. Publicou manifestos e proclamas e as súas Poesías patrióticas (1808). Neoclásico e con algúns trazos románticos, empregou a poesía como forma de loita contra a tiranía. Case toda a súa produción é de exaltación patriótica ou de loanza ao progreso e á humanidade. Tamén escribiu dúas traxedias versificadas, antoloxías e estudos sobre a poesía do Século de Ouro e, en prosa, Vidas de españoles célebres (1807, 1830 e 1833).

PERSOEIRO

Médico e político. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela (1944), foi alcalde de Petín (1953-1956). Cofundador de Acción Política Orensana, que se integrou en UCD, presidiu a cooperativa vinícola Nuestra Señora de las Viñas (1972-1975). Foi senador electo por Ourense (1977-1986) e, durante a etapa preautonómica, conselleiro de Sanidade e Traballo e presidente da Xunta Preautonómica de Galicia (1979-1982). Foi deputado no Parlamento galego por UCD (1981-1985). Recibiu a Medalla de Cabaleiro da Orde da Constitución e a Cruz de Venezuela de Fernández Miranda.

PERSOEIRO

Militar austríaco de orixe húngara, conde de Radetz. Distinguiuse na guerra contra Napoleón e deseñou a estratexia da Batalla de Leipzig (1813). Foi xefe das forzas austríacas en Italia desde 1831 e gobernador xeral do Reino Lombardo-Véneto (1850-1857).