"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor italiano. Converteuse nun dos máis destacados pintores decoradores do s XVIII. Realizou a decoración das igrexas de San Clemente (1714) e Santa Cecilia (1725), ambas en Roma, e do oratorio de San Filippo en Turín. Foi membro da Accademia Nazionale di San Luca.

PERSOEIRO

Poeta e crítico portugués. A súa obra poética está recollida en Alvoradas (1865) e Outonais (1882), onde se reflicten moitos dos tópicos do progresismo portugués.

1. Que concerta.

2. 1. Aplícase á forma musical (dúo, sonata, concerto ou sinfonía) na que algúns instrumentos destacan como solistas, en diálogo entre eles ou alternando coa orquestra.

   2. Aplícase á parte solista que se caracteriza tanto pola súa importancia como polo virtuosismo instrumental.

3. Instrumento ao que se confía unha parte solista.

4. Conxunto vogal e instrumental das óperas no que interveñen os cantantes e o coro.

PERSOEIRO

Pintor español. Activo en México entre 1575 e 1612, foi autor de numerosos retablos, dos que só se conserva o de Yanhuitlán.

PERSOEIRO

Sacerdote dominicano. Dedicouse ao ensino desde que entrou na orde (1643). No ano 1653 doou os seus bens ao convento da Coruña para sufragar os gastos dun novo altar maior e do cadeirado do coro. Prior do convento de San Domingos en Santiago de Compostela desde 1683, foi nomeado prior do convento da Coruña, presentador por esta provincia e cualificador do Santo Oficio en 1685. No ano 1687 foi elixido definidor do capítulo provincial e vicario provincial do Reino de Galicia durante dous anos. Desde 1686 ocupou o cargo de prior do hospicio de Madrid e tres anos máis tarde foi nomeado mestre de teoloxía.

GALICIA

Farmacéutico e político. Licenciouse en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela e diplomouse en Sanidade. Membro do Partido Popular (PP), iniciou a súa andaina política en 1987 como concelleiro do concello de Ordes, cargo que ocupou ata 1989. Foi parlamentario galego nas lexislaturas IV (alta 12.9.1995) e V (alta 12.9.2000), pola circunscrición da Coruña. Participou como vogal na Comisión Institucional e na de Agricultura, Gandería e Montes.

1. Persoa que é da mesma cidade que outra ou que outras.

2. Persoa natural ou habitante da mesma nación que outra ou outras.

1. Feito de acompañar un fenómeno a outro ou darse ao mesmo tempo.

2. Existencia do corpo e do sangue de Cristo en cada un dos elementos da eucaristía, de xeito que se reciben os dous elementos ao comungar cunha soa especie.

1. Aplícase ao fenómeno que acompaña a outro, que se produce ao mesmo tempo ou que contribúe a que se produza o mesmo efecto.

2. Causas que concorren cando se establece a proba dun feito.

3. Gracia que o home recibe mentres obra.

4. Son harmónico que acompaña a outro fundamental.

1. 1. Acción e efecto de concordar.

   2. Estado de conformidade ou de correspondencia entre dúas ou máis cousas que concordan.

   3. concordancia dos evanxeos

      Confrontación das pasaxes relativas a un mesmo feito nos catro evanxeos.

2. 1. Orde alfabética de todas as palabras da Biblia (hebrea, grega ou Vulgata), con citas dos lugares onde aparecen. Este método aplicouse a diversas traducións da Biblia e doutras obras.

   2. Índice alfabético que mostra os lugares dun texto nos que se pode atopar cada palabra principal e que se pon ao final do mesmo.

3. 1. Fenómeno polo que dous ou máis elementos dunha lingua presentan algunhas características gramaticais comúns. Estas características comúns poden referirse, segundo os elementos relacionados, ao xénero, ao número ou á persoa e chámanse accidentes gramaticais. O substantivo, o adxectivo, o artigo e o pronome manifestan a concordancia a través dos morfemas de xénero e número (

   2. concordancia temporal

      consecutio temporum.

4. ...

1. Que concorda.

2. Aplícase aos extractos que, pregados ou non, presentan concordancia.

1. Declarar a alguén culpable por sentencia, impoñéndolle unha pena ou castigo.

2. Declarar unha cousa merecedora de condena.

3. Manifestar unha opinión contraria sobre algún asunto.

4. Forzar a algunha cousa penosa.

5. Declarar a un enfermo irremediablemente próximo á morte.

6. Reducir unha cousa á inactividade pola súa falta de funcionalidade.

7. Ser unha persoa a causa da súa pena ou castigo.

PERSOEIRO

Escritora. Coñecida co pseudónimo Florentina del Mar, estudiou maxisterio na Escuela Normal de Murcia e Filosofía e Letras na Universitat de València. A súa nenez transcorreu entre a súa cidade natal, Melilla, onde viviu entre 1914 e 1920, e en 1939 instalouse en Madrid. Exerceu a docencia no Instituto de Estudios Europeos e na cátedra Mediterráneo da Universitat de València en Alacant. Colaboradora con RNE e La Estafeta Literaria, xunto co poeta Antonio Oliver Belmás fundou e dirixiu a Universidad Popular de Cartagena e o Archivo Semanario de Rubén Darío na Universidad de Madrid. Da súa produción destacan, entre outras obras, os poemarios Júbilos (1934), Pasión del verbo (1944), Ansia de la gracia (1945), Mujer sin edén (1947), Vivientes de los siglos (Premio Internacional de Poesía Simón Bolívar, 1954), Derribado arcángel (1960), A este lado de la eternidad (1970), Corrosión (1975) e Cráter...

GALICIA

Escultor. Estudiou maxisterio e oficialía industrial. Profesor de escultura en Houston (EE UU), comezou a expoñer en Ourense en 1971. Inicialmente, a súa obra acadou un certo expresionismo con figuras tendentes á deformación; posteriormente realizou personaxes voluminosas de carácter realista. Entre as súas obras destacan as cabezas monumentais de Valle-Inclán e Suárez Ferrín (A Coruña) e de Pablo Iglesias (Ourense), Caronte para o Parque Escultórico Torre de Hércules (A Coruña), o Monumento ao traballo (Vigo, 1991) e A Pementeira (Padrón, 2001). Realizou exposicións nas principais cidades galegas, en Madrid e Barcelona, e participou en diversas mostras colectivas, como as bienais de Pontevedra ou as exposicións do ministerio de Cultura. Ten obra en diversos museos de Galicia, Madrid e Sudamérica.