"Az" (Contén)

GALICIA

Escritor. Enxeñeiro técnico topográfico, fundou e foi secretario e voceiro da Asemblea Nacional-Popular Galega (AN-PG). Foi candidato do Bloque Nacional-Popular Galego (BN-PG) ao Parlamento español nas eleccións de 1977 e 1979, e deputado no primeiro Parlamento de Galicia polo Bloque Nacionalista Galego (BNG). Membro do consello directivo da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG), colaborador das revistas A Nosa Terra, Irmandade, Atenea, Mocidade ou Tempos Novos e de diversos medios de comunicación, a súa obra literaria caracterízase pola carga de denuncia social e política. Publicou os poemarios Albre de espranza (1966), Canciós pra un agromar branco e azul (1968), que se incorporou en parte ao repertorio do grupo Voces Ceibes, O ferro dos días (1982); as novelas A torre de Babel (1968), Galou Z-28 (Premio da Casa de Galicia de Bilbao, 1975), A canción do vagamundo (Premio Blanco Amor, 1986) e Henriqueta na galería (1997); os libros de relatos O tempo sen saída (1972),...

PERSOEIRO

Escultor. Formado posiblemente en Italia, a súa obra mostra unha influencia de Michelangelo. Asociado cos tallistas J. De Tours e K. Massiques, realizou entre outros, os retablos de Mollet, Dosrius e Canyamars. Consérvanse, entre outras obras, o Enterrament de Jesús (Enterro de Xesús, 1542) na igrexa do Sant Esperit de Terrassa, a imaxe da Mare de Déu de la Vitòria (Virxe da Victoria, 1556), da capela do Palau Reial Menor de Barcelona e a Mare de Déu (Virxe) do altar maior de Sanaüja (1543). Atribúeselle a Mare de Déu de Montserrat (Virxe de Montserrat) do arquivo da igrexa dos Sants Just i Pastor de Barcelona.

GALICIA

Licenciada en Belas Artes (1975), colaborou no equipo de traballo do arquitecto Alberto Noguerol del Río. Participou, entre outras obras, na Praza da Constitución de Camas (Sevilla), no Pazo de Congresos e Exposicións de Galicia (Santiago de Compostela, 1990), na facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela (1991) e na casa do concello de Cangas (1995).

1. 1. Amañar, de maneira diferente á habitual, o aspecto dunha persoa ou cousa para evitar que sexa recoñecida.

   2. Vestir a unha persoa cun disfrace.

2. Desfigurar algo para que non sexa recoñecido ou descuberto.

3. estirse unha persoa cun disfrace.

4. Desfigurarse algo ou alguén ocultando o seu aspecto real.

1. Acción de doar.

2. Cousa que se doa ou que se cede desinteresadamente.

3. 1. Dación gratuíta polo que unha persoa, o doador, dispón gratuitamente dunha cousa en favor doutra, o donatario. Na doutrina xurídica predomina a concepción contractualista, que considera a doazón un contrato que necesita para a súa perfección o animus donandi e a aceptación do donatario. O Código Civil español segue esta doutrina e considera a doazón como unha forma de adquisición da propiedade. A doazón pode comprender todos os bens do doador, aínda que este debe reservar o necesario para vivir. No relativo á fiscalidade, as doazóns son unha materia impoñible que se liga ao imposto que grava as sucesións e as herdanzas.

   2. doazón entre vivos

      Doazón que se fai por temor, en consideración ou en previsión da morte do doador e que, excepcionalmente, ten carácter revogable. No dereito común, estímase que está suprimida. No dereito foral e no civil especial, aínda subsisten nas compilacións de Navarra e Catalunya, respectivamente.

   3. doazón esponsalicia

      Obsequio que fan os prometidos en consideración ao seu matrimonio e agasallo que cada un dos prometidos lle dá ao outro. A súa validez queda supeditada á celebración do matrimonio e se este non ten lugar o doador pode reclamar a restitución do doado.

   4. doazón por causa de morte

      Liberalidade feita a título singular, nun acto entre vivos, que non produce efecto definitivo ata despois da morte do doador.

   5. doazón por razón de matrimonio

      Liberalidade feita en contemplación a un determinado matrimonio, antes de celebrarse, a favor dun ou de ambos os contraentes. A eficacia definitiva destas doazóns queda subordinada á celebración do matrimonio. Se esta doazón se fai en capítulos matrimoniais, os doadores non poden revogala.

4. Fórmula empregada nos reinos de León e Castela desde o s XIII polo rei e polos magnates, que consiste en facer concesións territoriais para retribuír os servicios dos vasalos. Eran de carácter temporal e non hereditarias. A raíz das grandes conquistas territoriais de Fernando III (1217-1252), apareceu o costume de facelas en plena propiedade. Non obstante, os donatarios quedaban sometidos a unha serie de requisitos ou de limitacións de cara aos bens recibidos.