"RC" (Contén)

Planta do xénero Curcuma, da familia das zinxiberáceas, caracterizada por un rizoma ancho, follas oblongas ou elípticas de ata 40 cm de lonxitude e 20 cm de anchura, e flores de cor amarela pálida reunidas en espigas. Engloba unhas cincuenta especies propias sobre todo de Asia tropical, das que a Curcuma longa é a máis cultivada na India e noutras rexións cálidas. Dos rizomas obtense unha tinguidura amarela e unha especia, cun aroma similar ao do xenxibre, que se utiliza para aromatizar e darlle cor á mostaza, a queixos, conservas e outro tipo de alimentos. É un dos principais compoñentes do curry.

Materia colorante da cúrcuma. Preséntase en forma de cristais de cor amarela alaranxada e solubles en auga que funden a 183°C. Emprégase como indicador de pH, co punto de viraxe a pH 8-9, e na detección do boro.

Termo da xerga dos cesteiros de Mondariz que corresponde á voz ‘rascar(se)’.

Establecer un curtocircuíto.

Fenómeno provocado pola conexión voluntaria ou accidental de dous puntos dun circuíto, entre os que hai unha diferenza de potencial, mediante un condutor de impedancia moi pequena. Caracterízase polo paso dunha corrente de intensidade moi elevada a través do condutor, que produce unha gran cantidade de calor. Para protexerse contra os curtocircuítos empréganse diversos dispositivos, coma fusibles, disxuntores ou relés térmicos.

Apelido de orixe toponímica formado sobre a base léxica barca e mais a preposición de (neste caso coa forma da, resultado da contracción co artigo feminino a) indicadora de lugar de procedencia, residencia ou nacemento do individuo ao que se lle aplicou na súa orixe.

Liña fronteiriza establecida entre os daneses e os franceses no s VIII na marxe dereita do río Eider. O nome, de orixe latina, evolucionou ata derivar en Danmark (‘Dinamarca’).

Aliaxe de baixo punto de fusión (95°C), constituída por un 50% de bismuto, un 25% de chumbo e un 25 % de estaño, que se emprega na fabricación de elementos fusibles de seguridade e moldes.

Hariclea Haricly.

Lei que expresa a permeabilidade dos solos ao relacionar o volume (V) de auga que atravesa unha superficie (S) nun tempo determinado (t) coa caída da presión por unidade de lonxitude (Kp/Kl) segundo a ecuación: V(S·t)= K(Kp/Kl), na que K é o coeficiente de permeabilidade, que depende do material.

Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘barco’.

Documento redactado e asinado en Barcelona o 16 de xuño de 1998 polos líderes dos partidos nacionalistas maioritarios das nacionalidades históricas, polo que se establecía unha fronte común cara á reorganización do modelo da estrutura do Estado. Na sinatura desta declaración participaron Xabier Arzallus, como representante do Partido Nacionalista Vasco (PNV), Jordi Pujol, presidente da Generalitat de Catalunya, en representación de Convergencia i Unió (CiU), e Xosé M. Beiras, líder do Bloque Nacionalista Galego (BNG). Segundo os asinantes, despois de vinte anos de desenvolvemento no marco da Constitución de 1978 e logo do proceso de descentralización administrativa, precisábase unha nova etapa de ordenación política, dirixida á implantación en España dun modelo de estado confederal definido como un pacto entre países que conservan a súa soberanía e o recoñecemento internacional individualizado.