"To" (Contén)

1. Acción de parir. Consiste na expulsión dun feto viable fóra dos órganos xenitais e acontece cando este ten cumprido o ciclo de vida intrauterina, que na especie humana ten unha duración de 40 semanas. A expulsión do feto, consta de tres períodos: supresión e dilatación do colo uterino, expulsión do feto e período placentario. A partir das 30 semanas as contraccións uterinas aumentan en intensidade e en frecuencia, feito que contribúe á maduración do colo, e cando este está maduro, é dicir, dilatado uns 2 ou 3 cm, comeza o parto, acaba de dilatarse o colo, é expulsado o tapón mucoso, rompe a bolsa de augas e iníciase o período de expulsión, que se produce polos efectos das contraccións uterinas e polos esforzos que fai a muller ao puxar.

2. Produción ou froito de algo ou alguén.

1. Relativo ou pertencente aos partos, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo parto.

3. Antigo pobo escita procedente de zonas de máis alá da Bactriana, que lle conquistaron ao soberano seléucida Antíoco II, ao inicio do s II a C, o NL de Irán e o S do Mar Caspio. Foi un pobo de gran valor militar moi temido polos romanos e os seus soldados eran destros na arte de cabalgar con armadura e tirar con arco. Destacaron as cidades de Hatra e Ctesifonte, xunto a Seleucia, da que respectaron a súa arquitectura, poboación e tradicións.

4. Lingua irania que pertence ao grupo occidental do estadio do iranio medio. Testemúñase na lingua dalgúns documentos económicos, en inscricións e cartas, así como en numerosos préstamos iranís e armenios. Os materiais epigráficos partos non son ricos e a fonte principal para o seu estudo son os textos en escritura maniquea. O parto, inicialmente limitado á antiga Partia, foi a lingua administrativa na época arsácida (ss III a C- III d C) de todo o Imperio parto. Nos inicios da época sasánida (224-303), testemúñase en inscricións (redactadas en dobre versión, parto e persa medio). A escritura destes textos, derivada da aramea, está cerca do persa medio. Os monumentos máis extensos da lingua parta son os escritos maniqueos dos ss III-VII, que se conservan en fragmentos de manuscritos (en escritura maniquea) dos ss VIII e IX, descubertos en Turfan, no Turkestán chinés. Na época da conquista árabe foi completamente substituído polo persa medio.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Carballiño baixo a advocación de Santiago.

PERSOEIRO

Lingüista. Catedrático de Lingua Castelá, foi fundador e primeiro director da Revista de la Sociedad Española de Lingüística Aplicada. Publicou diversos estudos de historia do castelán, historiografía e filoloxía, e realizou investigacións sobre as traducións de obras italianas medievais. Dos seus traballos destaca o Dicionario crítico etimológico castellano e hispánico (1980-1991), escrito en colaboración con Joan Coromines. É membro correspondente do Institut d’Estudis Catalans e o 28 de xuño de 2001 foi elixido membro da Real Academia Española.

1. Relativo ou pertencente ao pobo pashto.

2. Individuo do pobo pashto.

3. Pobo iranio de relixión islámica. Comprende 60 tribos, entre elas os durani, os ghilzai e os afridi, que se subdividen en clans, subclans e familias patriarcais. A súa división entre Afganistán (8,8 millóns) e Paquistán (17 millóns) avivou as aspiracións de independencia.

4. Lingua irania do phylum indoeuropeo que se escribe en alfabeto árabe. Xunto co persa é o idioma oficial de Afganistán, pero tamén se fala no NL de Paquistán. Influído literariamente polo persa e o urdú, as obras máis antigas datan do s XIII. Entre elas destacan as do místico panteísta Bāyāzīd Anṣārī (morto en 1585), as do seu detractor Aḥūnd Darweza (s XVII) e os poemas de Khušhāl Khān (morto en 1689), coñecido como o pai do pashto. Abunda a poesía popular cantada por recitadores profesionais, denominados ḋum.

1. Herba verde que serve de alimento para o gando.

2. pasteiro.

3. Alimento ou comida.

4. Cousa que fomenta algo ou que é obxecto dunha acción destrutora.

CAPITAIS

Capital do departamento de Nariño, Colombia, situada ao pé do volcán Galeras (332.396 h [1999]). A súa economía baséase na industria téxtil, alimentaria e da construción, e nas refinarías de azucre.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Pino baixo a advocación de san Lourenzo.

1. Persoa que pastorea o gando.

2. 1. Ministro do culto na Igrexa Reformada ou Protestante.

   2. Guía espiritual, sobre todo o bispo e o sacerdote. OBS: Tamén se denomina pastor de almas.

   3. bo pastor

      bo pastor.

3. 1. Can que coida o gando, especialmente as ovellas. OBS: Tamén se denomina can pastor.

   2. pastor alemán

      Raza de cans grande, duns 60 cm ata a cruz, que se caracteriza por presentar cabeza longa, fociño recto, longo e redondeado e orellas ergueitas e anchas na base. Teñen o pelo corto e duro e son de cor negra no lombo e parda no ventre. Emprégase en tarefas como rastrexador, gardián ou guía de cegos.

   3. pastor belga

      Raza de cans, duns 72 cm ata a cruz, que se caracteriza por presentar a cabeza longa e orellas ergueitas, triangulares e non moi longas. Son de cor variada, desde o roxo ata o negro. Empréganse, sobre todo, como cans de garda.

4. Sistema de cables eléctricos que cercan un terreo para impedir que entren ou saian os animais.