"Ea" (Contén)

1. de 1 cear.

2. Que xa tomou a cea.

PERSOEIRO

Rei de Wessex e de Kent (685-688) despois de destituír o Rei Centwine. Durante o seu reinado mantivo Sussex e Surrey, recuperou a illa de Wight e South Hampshire, e invadiu Kent. Fundou mosteiros e foi bautizado polo Papa Serxio I.

PERSOEIRO

Historiador e crítico de arte. Cultivou o debuxo e a pintura no taller de Juan Espinal en Sevilla e despois con Rafael Mengs en Madrid. Animado por Jovellanos, dedicouse á investigación. Publicou Dicionario de los más ilustres profesores de bellas artes en España (1800), Noticias de los arquitectos y la arquitectura en España (1829) e un gran número de estudios e monografías. Foi membro da Real Academia de Historia, da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e da Academia San Luis de Zaragoza.

1. Tomar algún tipo de alimento como cea.

2. Tomar a cea. Na tradición oral recóllense ditos como: “A quen has dar de cear, déixao merendar. Cea pouco e come máis; durme en alto e vivirás. O que cea e vaise deitar, mala noite quer pasar”.

1. Ir cara a atrás.

2. 1. Remar cara a atrás, especialmente ao facer a ceavoga.

   2. Nas embarcacións de propulsión mecánica, facer xirar as hélices en sentido oposto ao de avance.

3. Facer que algo vaia para atrás.

PERSOEIRO

Escritor francés. Foi crítico dramático dos xornais Le Siècle, L’Evénement e Le Matin. De tendencia naturalista, publicou, entre outras obras, La saignée (A sangría), Les soirées de Médan (Na recolleita), e Terrains à vendre au bord de la mer (Terreos para vender á beira do mar, 1906). Para o teatro escribiu Les résignés (Os resignados, 1889) e Tout pour l’ honneur (Todo para o honor, 1890).

CONDADOS

Condado da provincia de Leinster, Irlanda, ao SL da illa (896 km2; 40.616 h [1996]). A súa capital é Ceatharlach, na beira do río Barrow (11.502 h [1986]).

PERSOEIRO

Político romanés. Militante da xuventude comunista desde 1936, emigrou á URSS durante a Segunda Guerra Mundial. Deputado en Romanía a partir de 1946, dous anos despois accedeu ao Comité Central do Partido Comunista. Chegou ao Politburó no 1955 e substituíu a Gheorghiu-Dej como primeiro secretario do PC romanés en 1965. Converteuse en presidente do Consello do Estado en 1967 e permaneceu no cargo ata o 1974, cando unha reforma constitucional lle permitiu autoproclamarse presidente da República. Gobernou apoiado pola Securitate, a policía política, e situou a diversos membros da súa familia en postos estratéxicos, co que construíu un réxime personalista e corrupto. As crises do petróleo tiveron especial incidencia no país pola política de proxectos megalómanos unida aos intentos de limitar a débeda externa do país e aumentar a taxa de natalidade. No exterior seguiu unha vía de aparente independencia política da URSS, co que acadou o respecto das potencias occidentais pero sen enfrontarse...

1. (? - 593) Rei dos saxóns occidentais ou de Wessex (560-592), fillo e sucesor de Cynric. Venceu os bretóns (556 e 571-577), aos que expulsou de Cornualla e Devon. No 591 o Rei Ceol conquistou as súas terras e derrotouno en Woddesbeorg. No 592 exiliouse e morreu asasinado ao ano seguinte.

2. Manobra que se fai cando os remeiros dun lado cean e os do outro reman.

3. Poñer a proa en dirección oposta á que tiña antes de comezar a manobra. Nos vapores realízase co temón e dándolle á máquina avante e atrás ou tamén axudándose coa áncora fondeada.

1. Manobra que se fai cando os remeiros dun lado cean e os do outro reman.

2. Poñer a proa en dirección oposta á que tiña antes de comezar a manobra. Nos vapores realízase co temón e dándolle á máquina avante e atrás ou tamén axudándose coa áncora fondeada.