"eo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ás desmidiáceas.

2. Alga da familia das desmidiáceas.

3. Familia de algas, da orde das desmidiais, as máis delas unicelulares, con paredes celulares ornamentadas e perforadas -frecuentemente con ferro, feito que lles proporciona unha coloración amarelada-, divividas en dúas metades iguais e simétricas separadas por unha sutura chamada itsmo. Cada metade da alga presenta un gran cloroplasto central provisto de pirenoides, e no medio da célula sitúase o núcleo. A reprodución vexetativa prodúcese por bipartición e nalgúns xéneros as células permanecen unidas trala división e dan lugar a cadeas de células. No caso da reprodución sexual, que aparece cando as algas empezan a sufrir condicións ambientais desfavorables, dúas células sitúanse xuntas e cóbrense de xelatina, rompen a parede celular, liberan os protoplastos que se unen nun único cigoto e quedan fóra as catro metades das paredes celulares. A envoltura endurécese e forma acículas na súa superficie; deste xeito, poden permanecer moito tempo en estado de letargo. As distintas especies presentan...

1. Estado de despreocupado.

2. Falta de coidado ou de atención.

1. Liberar a alguén de preocupacións.

2. Liberarse dunha preocupación.

3. Non prestar atención ou non coidar algo ou a alguén.

PERSOEIRO

Pintor. Formouse con Elie Delaunay e na Académie Julian. Influenciado por G. Moreau, cultivou a pintura mitolóxica e costumista ata que, trala Primeira Guerra Mundial, realizou obras de temática relixiosa. Entre outras obras destaca Sacré Coeur (Sagrado Corazón). Foi un dos fundadores dos Ateliers d’Art Sacré (Obradoiros de arte sacra, 1919).

1. Acción e efecto de converterse o xeo e a neve en auga.

2. Período cálido do ano no que se produce este fenómeno.

3. Recuperación das relacións con persoas ou institucións logo dun período de tensión no que estiveran paralizadas.

PERSOEIRO

Arquitecto. Traballou nas xanelas superiores da nave principal de San Isidoro de León. Construíu as pontes de Esla e Puente Miña. Atribúeselle a dirección das obras da igrexa de Quintanaluengos (Palencia).

PERSOEIRO

Etnólogo e psicanalista. Estudiou en París e doutorouse en Antropoloxía en California. Realizou traballos de campo sobre os indios hopis (Arizona), os mohaves (California) e os sedang moi (Vietnam), que se caracterizan pola aplicación da teoría psicanalítica ao estudo etnolóxico. Está considerado como un dos fundadores da etnopsiquiatría; escribiu, entre outras obras, Reality and Dream: The Psychotherapy of a Plains Indian (A psicoterapia dos indios claros, 1951) e Essais d’ethnopsychiatrie générale (Ensaios de etnopsiquiatría xeral, 1970).

PERSOEIRO

Almirante norteamericano. Participou na Guerra de Secesión, coa flota nordista, e comandou a escuadra norteamericana do Pacífico durante a guerra entre España e os EE UU, na que aniquilou a escuadra española en Manila (1898).

PERSOEIRO

Actor. Vinculado á compañía Sarabela Teatro, traballou nos espectáculos Madame de Sade (1991), A Esmorga (1995), Afección (1997), Os soños de Caín (1999), Romance de Micomicón e Adhelala (1999), O lapis do carpinteiro (2000) ou Sexismunda (2001). Co Centro Dramático Galego traballou no espectáculo Leoncio e Helena (1994). Ademais do seu labor actoral, desenvolveu unha intensa actividade no terreo do deseño de iluminación e no deseño escenográfico, fundamentalmente para Sarabela Teatro. Destaca o traballo realizado en O lapis do carpinteiro como iluminador, polo que recibiu o Premio María Casares á Mellor Iluminación no ano 2001. Cómpre tamén destacar o seu continuo traballo con grupos universitarios, escolares e da terceira idade, ben como escenógrafo ou iluminador, ademais de ser un importante colaborador na dinamización teatral que Sarabela Teatro realiza na cidade de Ourense.

PERSOEIRO

Poeta, xornalista e diplomático. Fundador do diario La Palabra e un dos iniciadores da Academia Argentina de las Letras, foi unha das grandes figuras culturais do liberalismo de finais do s XIX. Iniciouse como poeta romántico e posteriormente foi un dos introdutores continentais do parnasianismo e adscribiuse ao modernismo. Da súa produción destacan, entre outras obras, Fuegos fatuos (1885), La batalla (1894), Bajo-relieves (1895), Las galeras de oro (1901) e Atlántida conquistada (1906).

1. Que ten dous cotiledóns.

2. 1. Planta da clase das dicotiledóneas.

   2. Clase da subdivisión das anxiospermas caracterizada por un embrión con dous cotiledóns, a raíz axonomorfa orixinada a partir da radícula, o talo con feixes vasculares abertos e dispostos en anel, e cunha capa de cámbium, o medre secundario na raíz e no talo, as follas pecioladas e de nervadura pinnada ou palmeada, e as flores tipicamente pentámeras ou tetrámeras. Abrangue as subclases das astéridas, cariofílidas, dilénidas, hamamelídidas, lámidas, magnólidas, ranúnculidas e rósidas.