"To" (Contén)

Sistema que mide a forza electromagnética das pilas electroquímicas.

Eritrocito deformado e de maior tamaño que aparece debido a certos trastornos hematolóxicos.

Estado caracterizado pola presenza de poiquilocitos no sangue.

Forma crónica de dermatomiosite que cursa sen febre, leucocitose ou dor e que se caracteriza por atrofias musculares moi importantes, con retraccións músculo-tendinosas e unha profunda impotencia funcional.

Antiga rexión da Francia occidental, situada entre Bretaña e Anjou ao N, Turena ao NL, Berry ao L, Lemosín ao SL, Angoumois, Saintonge e Aunis ao S, e o Atlántico ao O. Ocupa unha parte da actual rexión administrativa de Poitou-Charentes. Zona de altiplanos calcarios xurásicos, a súa capital é Poitiers. Ocupada sucesivamente por romanos (56 a C), visigodos (s V) e francos (507), no s VIII pasou a depender do ducado de Aquitania. Con Ranulfo I (839-867) iniciouse a casa dos condes de Poitiers. Pasou a Francia (1137), a Inglaterra (1152) e de novo a Francia (1224). Cedida a Inglaterra durante a Guerra dos Cen Anos (1360), en 1375 foi reconquistada polos franceses. Carlos VII de Francia (1422-1461) integrouna no seu reino.

acetato de polivinilo.

Poliéster lineal que se obtén por policondensación do tereftalato de dimetilo co etilenglicol mediante unha reacción de transesterificación catalizada por sales, óxidos ou alcóxidos de diversos metais. O de peso molecular superior a 20.000 é unha substancia ríxida, incolora, con gran tendencia á cristalinidade. Presenta propiedades illantes eléctricas. Aplícase na fabricación de fibras téxtiles e na preparación de películas que se empregan como illantes eléctricos.

Enfermidade que presenta múltiples adenomas.

Que contén dous ou máis átomos.

Que posúe numerosos rudimentos seminais.

Composto polimérico que contén grupos carbonato (-O-CO-O-) repetidos regularmente ao longo da súa cadea principal. Pode considerarse un tipo de poliéster. Desde o punto de vista industrial, o máis importante é o derivado do 2,2-bis(4-hidroxifenil)propano. Son substancias transparentes e ríxidas con boas propiedades como illantes eléctricos.

o Vello (Argos s V a C) Escultor grego. Condiscípulo de Mirón e coetáneo de Fidias, recibiu o ensino de Axeladas de Argos. Foi sobre todo broncista. Escultor de atletas, executou o Doríforo, obra conservada a través de copias de mármore, en que introduciu a técnica da gravitación sobre unha perna. Máis tardíos son o neno Xenocles, o Cinisco, atleta de Mantinea, o Discóforo, Heracles e o Diadumeno, que manifestan xa no seu ritmo a influencia da escola ática. Escribiu un tratado sobre a proporción, o ritmo e a simetría do corpo humano, coñecido co nome de Canon, en que defendía un esquema de proporcións perfectas segundo o que a figura representada debía medir sete veces máis ca a súa cabeza (canon das sete cabezas).

o Novo (Argos s V a C - s IV a C) Escultor grego. Discípulo de Naucidas (colaborador de Policleto o Vello), traballou nas cidades de Argos, Megalópolis, Olimpia e Tebas desde o 390 ao 340 a C. Atribuíronselle estatuas de atletas como o Antípater de Mileto, diversas obras de divindades como Filipos en Megalópolis ou Apolo no monte Helicón, e unha Hécate de bronce en Argos.

Afinidade que ten un tecido por diferentes colorantes.

Nome de diversos oxoanións do fósforo que existen como sales e que corresponden a ácidos polifosfóricos raramente illables. Obtéñense por calcinación de diversos hidroxenofosfatos e dihidroxenofosfatos. Algúns polifosfatos utilízanse na industria alimentaria como aditivos texturizadores, estabilizadores e emulsionantes.