"Alle" (Contén)

PERSOEIRO

Eclesiástico, teólogo, canonista e editor italiano. Ensinou en Verona e publicou Il metodo di S. Agostino negli studi (O método de santo Agostiño nos estudios, 1724), onde sostiña a doutrina do probabilismo. Loitou contra o préstamo con xuros e contra a usura, o que o levou a publicar a Summa Theologica de Antonio de Florencia (1741), a Summa de Ramón de Penyafort (1745) e o tratado De iure divino et naturali circa usuram (Sobre o dereito divino e natural en relación coa usura, 1744-1774), sendo aceptados algúns dos seus puntos por Benedicto XIV, quen tamén lle encargou a edición crítica das obras de León I (1753-1757). Así mesmo, é autor de diversas obras en defensa da autoridade pontificia.

PERSOEIRO

Químico. Foi profesor das universidades de Barcelona (1946-1978) e Harvard (1949-1951), e director do Instituto de Química Orgánica Aplicada do CSIC (1971-1985). Entre as súas contribucións científicas máis importantes destacan o descubrimento e o inicio da investigación da química percloroorgánica; o descubrimento da lei lineal (que relaciona o espectro ultravioleta coa estrutura dos derivados bencénicos); o descubrimento dos radicais libres inertes; os primeiros exemplos do efecto inverso (novo proceso cinético na química dos radicais libres) e o descubrimento do intercambio espin-carga. En 1982 concedéuselle o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica.

1. Forma castelá correspondente ao apelido galego Besteiro.

2. Liñaxe orixinaria de Castela, que se espallou por todo o territorio español. En Galicia exerceron señorío xurisdicional no couto de Saiar (Caldas de Reis), na casa-torre de Laíño e no lugar de Tarrío (Dodro). Os López Ballesteros, da casa da Golpelleira, preto de Vilagarcía de Arousa, posuíron capela propia na igrexa parroquial onde abundan os brasóns desta estirpe. Emparentaron, así mesmo, cos señores do pazo de Bergondo e espalláronse por terras mexicanas. A rama galega leva como armas: en campo de ouro, cinco paos (ou béstas) de sinople, dereitos e postos en faixa, e cinco flores de lis de goles, colocadas catro en faixa na parte superior dos espacios que deixan entre si os paos e unha en punta. Outra variante trae escudo partido: na primeira partición, de goles, un brazo de sable vestido e non armado, cunha espada denuda de prata, coa gornición de ouro na man, movente do flanco sinistro, e na punta tres cabezas de mouros do revés, coroadas e con turbantes, chorreando sangue;...

PERSOEIRO

Historiador. Catedrático das universidades de Sevilla e de Madrid. A súa obra de síntese principal é Historia de España y su influencia en la Historia Universal (1918-1941) e Cristóbal Colón: génesis del descubrimiento de América (1945). Así mesmo, dirixiu a Historia de América y de los pueblos americanos (1945).

PERSOEIRO

Historiador americanista. Catedrático da Universitat de València (1940-1950), pasou despois á cátedra de Historia de América Precolombina de Madrid, onde creou o Seminario de Estudios Americanistas e fundou a Revista española de Antropología Americanista (1961). É autor de numerosas obras científicas e de divulgación, entre as que salientan Historia del mundo antiguo (1941), Historia de la cultura (1946), Historia de América (1947), Historia universal (1946), Historia de España (1960), La idea colonial de Ponce de León (1961) e Sencilla historia de Chinchero (1971). Así mesmo, algúns traballos seus como Francisco Pizarro (1940) e España en los mares (1943), contribuíron a alimentar a retórica imperial do primeiro franquismo.

GALICIA

Escritor. Desenvolveu a súa actividade profesional no mundo editorial galego e colaborou en diversas revistas e publicacións periódicas. Deuse a coñecer como escritor co relato “A raia de xiz”, incluído no volume colectivo Contos eróticos eles (1990). En 1993 publicou a novela Talego, coa que obtivo o V Premio García Barros de novela. No ámbito da literatura infantil é autor de Os gordibolas. A historia (1996) e Os gordibolas. A néboa escura (1996), ambos os dous con ilustracións de Carmen Muruve. Tamén son súas as obras O coelliño branco (1998) Os tres porquiños (1998) O traxe novo do rei (2000) O frautista de Hamelín (2002) e As pescadoras (2017). Dende maio de 2016 é o presidente da Asociación Galega de Editores.

PERSOEIRO

Xogador de golf. Gañou a copa do mundo por equipos (1976 e 1977), o Open Británico (1979, 1984 e 1988), o Masters de Augusta (1980 e 1983), o Masters Británico (1991), o Perrier, o Open de España e a Ryder Cup (todos estes en 1995). En 1989 concedéuselle o Premio Príncipe de Asturias.

GALICIA

Pintor. En 1892 participou na Exposición Nacional de Bellas Artes de Madrid co Retrato da señora Dª M.S.

PERSOEIRO

Médico e pedagogo. Foi médico na Escola Nacional de xordomudos e de cegos. Dedicoulle especial atención ao ensino de cegos e xordomudos e publicou, entre outras obras: Revista de la enseñanza de los sordomudos y de los ciegos (1827), Manual de sordomudos (1836), Curso elemental de instrución de sordomudos (1845) e Curso elemental de instrución de ciegos (1847).

1. Nó mariñeiro feito con dúas voltas de cabo que fai cruzar os chicotes ou extremos. De uso moi estendido, está especialmente indicado para asegurar unha amarra ou calquera outro cabo a unha bita ou a un pao. Tamén se chama nó de pardal.

2. Ballestrinque cunha pasada de máis ao redor do lugar no que se asegura.

1. Danza escénica moi evolucionada e estruturada que se harmoniza con ritmos de obras orquestrais, escritas ou non dun xeito expreso, con esta finalidade e coa representación plástica da decoración pitórica. O ballet é un espectáculo difundido internacionalmente que dispón en diferentes países de academias especializadas, xeralmente anexas aos grandes teatros de ópera, e que ofrecen periodicamente ciclos completos de ballet. A terminoloxía do ballet empregada internacionalmente é a francesa. Os diferentes elementos -a música, a coreografía, a decoración- alcanzaron un papel máis ou menos preponderante ao longo da historia do ballet: ás veces, o compositor subordínase a un plan coreográfico; outras veces é o coreógrafo quen se adapta a unha composición xa feita, pero tamén se pode crear, en igualdade de condicións, por un compositor, un coreógrafo e un pintor. A síntese destes tres elementos é o que constitúe un ballet. As orixes deste espectáculo remóntanse ao Renacemento. Na segunda metade...

2. Obra musical composta para este espectáculo.

3. Compañía de bailaríns que interpretan esta danza. OBS: A pronuncia da grafía ll non é palatal [¥], senón líquida lateral alveolar [l].

1. Composición vogal semellante ao madrigal con ritmo de danza e a voces diversas (ss XV e XVI).

2. Serie de danzas, con texto ou sen el, precedidas dunha peza inicial.

3. Composición instrumental de carácter coreográfico que, ás veces, forma parte constituínte dunha suite (Frescobaldi, Schein).

XACEMENTOS

Xacemento situado en Tyrone (Irlanda) que dá nome a unha facies metalúrxica caracterizada polos machados planos e as alabardas con fortes nervaduras. Este foco metalúrxico, paralelo ao Bush Barrow (cultura de Wessex) e anterior á facies Derryniggin, debeu ser un centro de grande importancia debido á difusión polas Illas e polo continente dalgúns dos seus obxectos, por exemplo as lúnulas.