"Anu" (Contén)

1. Que ou aquel que anuncia.

2. Toda persoa natural ou xurídica, empresa ou institución de calquera tipo que utiliza os medios de difusión publicitaria para dar a coñecer e introducir, nun mercado determinado, os produtos -normalmente con marca- que fabrica ou comercializa, ou os servicios que desenvolve, sempre cunha finalidade comercial, informativa ou social.

1. Dar noticia pública ou a primeira noticia dalgunha cousa, facer saber, publicar ou proclamar.

2. Dar a noticia da chegada, da presenza de alguén.

3. Comunicar a través dun anuncio a existencia ou as calidades de produtos ou servicios de institucións públicas ou privadas, de empresas e similares, ou de calquera persoa, coa intención de informar ou persuadir a posibles consumidores.

4. Darse a coñecer a través dun medio determinado, por exemplo, a publicidade.

5. Dar a coñecer mediante indicios que algo vai acontecer.

1. Acción e efecto de anunciar.

2. 1. Comunicación elaborada con textos, imaxes ou sons dirixida a un público concreto e divulgada a través dun medio publicitario co obxectivo de persuadir ou informar sobre a existencia das calidades dun produto ou servicio. A difusión dun anuncio realízase a través de medios masivos como a televisión, radio, diarios, revistas, cine ou Internet. A variedade de formatos dos anuncios en prensa é a seguinte: dobre páxina, unha páxina, pé de páxina, media páxina (horizontal ou vertical), dobre media páxina, robapáxina, módulos, especiais ou encartes. A variedade de formatos televisivos son o espot ou comercial de televisión, patrocinio ou esponsorización, publicidade estática, as sobreimpresións, publirreportaxes, telepromoción e televenta, produt placement e bartering. O formato máis estendido en radio é a cuña publicitaria.

   2. Inserción publicitaria que se fai na prensa.

   3. anuncio por palabras

      Anuncio consistente nun texto breve, xeralmente con abreviaturas e de estilo telegráfico, publicado nunha sección específica (onde estes anuncios se clasifican por temas) en gran parte da prensa diaria.

DISTRITOS

Distrito de Sri Lanka (7.179 km2; 750.000 h [estim 1994]. A capital é Anurādhapura (36.248 h [1991]), cidade fundada no 437 a C e que acadou o seu apoxeo no inicio da era cristiá. Foi abandonada no s IX e as súas ruínas foron descubertas en 1833. É un conxunto de templos e mosteiros, e lugar de peregrinación para os budistas.

1. Que non ten cola.

2. 1. Que pertence á orde dos anuros.

   2. Anfibio da orde dos anuros.

   3. Orde de anfibios integrada por unhas 2.000 especies de animais relativamente ben adaptados á vida terrestre, saltadores e carentes de cola en estado adulto. Teñen unha columna vertebral curta, e as extremidades posteriores bastante longas en disposición parasaxital, adaptadas ao salto. A pel é lisa ou verrugosa, e algúns anuros teñen glándulas velenosas. Os ollos, redondos e saídos, teñen unha membrana transparente que fai de terceira pálpebra. A miúdo carecen de dentes e a maioría posúen unha lingua protáctil que empregan para cazar insectos. A maioría levan unha vida predominantemente terrestre e respiran por pulmóns ou cutaneamente; aínda que na fase larval, cabezolo ou cágado, todos son acuáticos e respiran fundamentalmente por branquias. De distribución mundial, viven á beira de lagoas, estanques, ríos, etc, agás nas zonas sumamente frías ou desérticas. En Galicia están presentes 5 familias das 21 que integran esta orde: discoglósidos, pelobátidos, hílidos, bufónidos e ránidos.

PERSOEIRO

Pintor. Traballou todos os xéneros pictóricos, dende o retrato ata a paisaxe. A súa obra caracterízase por composicións moi sobrecargadas, aínda que nidiamente estruturadas. As súas preferencias cromáticas, que constitúen o cerne da súa abstracción persoal, son vermellos esvaídos, terras, negros e óxidos. Recibiu a medalla de ouro da Bienal Nacional de Pontevedra (1975) e da Bienal Provincial de Pontevedra (1976). A súa obra está presente en diversos museos de Galicia e de Europa.

PERSOEIRO

Militar e político guatemalteco. Coronel (1955) e subsecretario de Defensa (1957-1958), foi Presidente da República entre 1970 e 1974. Destacou pola dura represión contra a guerrilla. Foi ascendido a xeneral en 1971.

PERSOEIRO

Diplomático, xornalista e poeta de orixe galega. Foi secretario da Embaixada de Guatemala en San José de Costa Rica (1958) e en Bogotá (1962-1965). Colaborou no Diario de Centro América e La Tribuna. Foi galardoado nos Xogos Florais de Guatemala (1928 e 1943) e membro correspondente da Real Academia. Entre as súas obras en español destacan El dolor supremo (1926), Romances de la barriada (1938) e Síntesis de Guatemala (1966). En lingua galega publicou o poemario Dende o fondo canta o río (1966).

PERSOEIRO

Actor. Comezou interpretando algúns papeis en grupos de teatro independente de Euskadi, antes de trasladarse a Madrid para facer as súas primeiras intervencións no cine e na televisión. Nos inicios da súa carreira foi determinante a decisión do director Adolfo Marsillac de incluílo na compañía do Centro Dramático Nacional de Madrid e o seu papel protagonista na serie Anillos de oro (1983). Despois dalgunhas primeiras obras irregulares, destaca no papel do saxofonista Rufo en Lulú de noche (1985). Dende entón rodou Tiempo de silencio (1986), El Lute: camina o revienta (1987), El Lute II: mañana seré libre (1988), Intruso (1993) e El amante bilingüe (1993), baixo a dirección de Vicente Aranda, Todos los hombres sois iguales (1994), de Manuel Gomez Pereira, La flor de mi secreto (1995), de Pedro Almodóvar e Territorio comanche (1997), de Gerardo Herrero. Acadou unha gran popularidade pola súa intervención nas series televisivas Brigada Central (1989) e Querido maestro (1997) dirixidas por...

GALICIA

Pintor. Malia que sempre permaneceu aferrado ás solucións plásticas do Barroco, foi o introdutor das primeiras tendencias neoclásicas en Galicia. Traballou na decoración pictórica da Catedral de Santiago de Compostela entre os anos 1750 e 1782, destacando pola súa significatividade os frescos da antesala e da biblioteca capitular (1780). Así mesmo, foi un sobranceiro retratista, como evidencian os retratos dos Reis Católicos que fixo para a Sala Real do Hospital Real de Santiago de Compostela.

PERSOEIRO

Pintor e dourador. En 1760 dourou, xunto con Xoán Antonio Mosquera, o retablo da Visitación da capela da confraría do Rosario, na igrexa de San Domingos da Coruña.

GALICIA

Realizador cinematográfico. Moi novo, este pontevedrés emigrou a Uruguai. Alí fixo estudos técnicos e desempeñou varios oficios. En 1950, segundo se publica nun libro sobre a historiografía cinematográfica do noso país, coñeceu un director uruguaio, D. Sposito, o que vai determinar parte da súa actividade posterior.
O cine de tema galego para os países americanos de fala española pasou por varias etapas, sendo a de carácter documental a que máis prevaleceu. Arís vai facer nos anos cincuenta, en América, algo semellante ao que fixera José Gil (1870-1937) en Galicia. En primeiro lugar realizará unha recompilación de imaxes da xeografía galega en Montevideo, en que aparecen traballos dos nosos emigrantes nesa cidade, Caminos de España en el Uruguay. Como cineasta autodidacta seguiron Un viaje por Galicia...