"Erdi" (Contén)

PERSOEIRO

Autor, director e actor teatral. Coñecido tamén co nome de Ferdinand Raimann, está considerado o autor clásico do teatro popular vienés. As súas obras máis destacadas son Der Alpenkönig und der Menschenfeind (O rei dos Alpes e o misántropo, 1828) e Der Diamant des Geisterkönigs (O diamante do rei dos espíritos, 1824).

PERSOEIRO

Cirurxián. Xunta o seu curmán Auguste Reverdin (Xenebra 1848-1908), fixo valiosas achegas na técnica operatoria, mellorou o instrumental e foi o primeiro que interpretou adecuadamente os síntomas do hipotiroidismo tras a extirpación do bocio.

PERSOEIRO

Poetisa holandesa. Comezou baixo a influencia filosófica de Spinoza, e evolucionou cara a unha poesía social e, finalmente, socio-relixiosa. Ademais das súas biografías, destacan Sonnetten en verzen in terzinen geschreven (Sonetos e versos escritos en tercetos, 1896), De nieuwe geboort (O renacemento, 1906), De vrouw in het woud (A muller na selva, 1912) e Uit de diepte (Desde a profundidade, 1946).

PERSOEIRO

Mineraloxista alemán. Coñecido como Harry Rosenbusch, estudou e clasificou as rochas. Realizou importantes estudos micrográficos, que expuxo na obra Mikroskopische Physiographie (1873-1877).

PERSOEIRO

Químico alemán. Considerado o creador da cromatografía sobre papel, descubriu o pirrol, a anilina, o efecto da beladona e estudou a composición da materia. Publicou Farbenchemie (1834-1850), en 3 volumes.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como narrador e poeta lírico, da súa obra destacan Novellen aus Österreich (Contos de Austria, 1877) e os poemas Wiener Elegien (Elexías vienesas, 1893).

PERSOEIRO

Botánico alemán. Estudou a nutrición das plantas, a influencia da lúa, a clorofila, o heliotropismo e o xeotropismo e formulou a teoría da imbibición. Considérase o pai da fisioloxía vexetal experimental. Escribiu Lehrbuch der Botanik (1868) e Vorlesungen über Pflanzenphysiologie.

PERSOEIRO

Cirurxián alemán. Especializado en cirurxía torácica, inventou e puxo en práctica a cámara pneumática de baixa presión (1903).

PERSOEIRO

Lingüista suízo. Foi profesor de lingüística indoeuropea e de lingüística xeral en Xenebra e catedrático da École Pratique des Hautes Études en París. A dicotomía entre lingua (langue), o sistema de signos, e fala (parole), o acto concreto de cada individuo ao falar; a definición do signo como a combinacón dunha imaxe acústica (significante) e un concepto (significado); a distinción entre sincronía e diacronía; a análise da lingua como unha estrutura onde todo está en relación; o carácter arbitrario do signo lingüístico e a distinción entre as relacións sintagmáticas e as relacións paradigmáticas, son as súas principais achegas á lingüística moderna. Das súas obras destacan Mémoire sur le système primitif des voyelles dans les langues indoeuropéennes (1878), De l’emploi du genitif absolu en sanscrit (1880), pero sobre todo o Cours de linguistique générale considerado como o punto de partida do estruturalismo, que foi preparado polos seus discípulos...

PERSOEIRO

Filósofo. Foi o principal representante do pragmatismo en Inglaterra, que denominou humanismo para recalcar a dimensión de satisfacción de necesidades ou utilidades humanas que caracteriza e dá valor a toda manifestación cultural. Corrixiu o relativismo do criterio pragmatista de verdade mediante o principio selectivo de eficacia social. Escribiu Studies in Humanism (1907 e Logic for Use. An introdution to The Voluntarist Theory of Knowledge (1929).

PERSOEIRO

Nome grego con que se coñece Bardiya, fillo de Ciro II de Persia. Gobernador das provincias de Media e Armenia, foi asasinado por orde do seu irmán Cambises (523? a C).

PERSOEIRO

Fotógrafo alemán. Introduciu o daguerrotipo en Alemaña, xunto co seu socio Hermann Biow (1810-1850). En 1842 retrataron as ruínas do distrito de Alster (Hamburgo) despois dun incendio de tres días, o que supuxo a primeira reportaxe fotográfica da historia.

PERSOEIRO

Sociólogo alemán. Intentou conectar a teoría orgánica e a teoría contractual da sociedade. Escribiu Gemeinschaft und Gesellschaft (Comunidade e asociación, 1887), onde definiu as comunidades como agrupacións baseadas nas relacións persoais onde a razón de ser está nelas mesmas, e como organizacións estruturadas de forma racional para obter finalidades externas, Die Sitte (O costume, 1909) e Kritik der offentlichen Meinung (Crítica da opinión pública, 1922).

PERSOEIRO

Compositor italiano. Estudou en Milán con V. Lavigna. Levou á ópera italiana do romanticismo incipiente cara ao verismo dos seus sucesores. Foi director da banda municipal de Bussetto (1836-1839) e puido estrear a ópera Oberto, conti di San Bonifacio (1839) na Scala de Milán, pero fracasou coa ópera cómica Un giorno di regno (1840). Recuperou, porén, o seu prestixio con Nabuco (1842), en que empregou o tema do cativerio xudeu en Babilonia como alusión á Italia do seu tempo; o público italiano viu na célebre pasaxe coral “Va pensiero” un auténtico manifesto nacionalista. Converteuse así na principal figura musical do Risorgimento e, daquela, nun símbolo político, “Viva Verdi”, empregando as letras do seu apelido, convertíase en “Viva Vittorio Emanuele, Re D’Italia”. Obtivo novos éxitos con I Lombardi (1843), Ernani (1844), I due Foscari (1844), Giovanna d’Arco (1845), Alzira (1845) e Attila (1846), dramas románticos...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Santiago de Compostela baixo a advocación de santa Mariña.