"Lucí" (Contén)

FILOSOFOS

Filósofo e sociólogo. Á vangarda dos filósofos e sociólogos da razón dialéctica, estudiou os grandes autores modernos da filosofía e da literatura. É autor de Sciences humaines et philosophie (1952), Recherches dialectiques (1958) e Strutures mentales et création culturelle (1970).

PERSOEIRO

Pintor e gravador. Fillo dun dourador, en 1760 ingresou no taller de José Luzán en Zaragoza. Trasladouse pola súa conta a Roma (1771) e, ao regresar, pintou ao fresco o coro da basílica de El Pilar de Zaragoza (1772) e realizou once pinturas ao óleo sobre xeso para a cartuxa da Aula Dei nas que narrou a vida da Virxe. En 1774 residía xa en Madrid e, protexido polo seu cuñado Francisco Bayeu, ingresou na Real Fábrica de Tapices, na que realizou, ata 1792, 63 cartóns nos que reflectiu desde escenas idílicas ata escenas da vida cotiá nun estilo romántico e decorativo de carácter costumista. Entre os primeiros cartóns que realizou destacan La caza de la codorniz (1775), El quitasol (1777), El paseo de Andalucía (1777) e Las lavanderas (1780). Neste tempo gravou obras de Velázquez, realizou retratos e obras relixiosas, entre as que destaca Cristo crucificado (1780), co que ingresou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, da que foi tenente...

1. Paro e retroceso no desenvolvemento de algo.

2. 1. Conxunto de modificacións regresivas naturais ou por alteracións (rexeneracións, reorganizacións e enfermidades) que se producen dentro dunha célula, un órgano ou un organismo. Desenvólvense progresivamente, como o envellecemento ou o paso á pubertade.

   2. involución senil

      Involución que sofre o organismo dunha maneira xeral ao chegar á vellez.

   3. involución uterina

      Retorno progresivo do útero á súa dimensión normal despois do parto.

3. Transformación que, sendo distinta á identidade, aplicada dúas veces sucesivamente dá a identidade. Unha aplicación é involutiva se f = f -1 .

1. Relativo ou pertencente á involución.

2. Que ou quen é partidario do involucionismo.

PERSOEIRO

Teólogo e filósofo francés. Opúxose ao intelectualismo neotomista e defendeu un realismo cristián que o levou ao modernismo. Das súas obras destacan Essai de philosophie religieuse (1903) e Le réalisme chrétien et l’idéalisme grec (1904).

PERSOEIRO

Arquitecto dálmata. Nacionalizado italiano, en 1460 traballou na corte de Mantua e, en 1466, no Palazzo Ducale de Urbino. L. Venturi atribúelle a construción do arco da fortaleza de Pesaro. Considéraselle creador e precursor do Alto Renacemento arquitectónico.

PERSOEIRO

Filósofo, sociólogo e antropólogo. Foi profesor na Sorbonne (1899-1927) e un dos fundadores do Institut d’Ethnologie (1927). As súas teorías centráronse na análise dos costumes, estudiados en relación co seu marco histórico e social. Das súas obras destacan La morale et la science des moeurs (1903), La mentalité primitive (1922), L’âme primitive (1927), Le surnaturel et la nature dans la mentalité primitive (1931) e Les carnets de Lucien Lévy-Bruhl (1938-1939).

PERSOEIRO

Historiadora da arte e novelista. Coñecida como Anna Banti, a súa narrativa reflicte a problemática da condición feminina e da súa emancipación. É autora de Itinerario di Paolina (1937), Artemisia (1947), Le donne muoiono (1952), La monaca di Sciangai (1957) e Campi Elisi (1963).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Teo baixo a advocación de santa Mariña, onde se atopa á capital municipal.