"Sión" (Contén)

Acción e efecto de comprimir ou comprimirse.

Tecnoloxía desenvolvida para paliar o defecto do gran volume que ocupan os alimentos conservados por deshidratación.

Operación de comprimir, mediante prensas especiais, granulados ou pos que conteñen produtos farmacoloxicamente activos, xunto con outros, denominados excipientes, que se engaden para facilitar a operación ou o uso posterior do comprimido resultante.

Tempo do ciclo do motor nos motores alternativos, no que o pistón comprime a mestura (motores de encendido por chispa) ou o aire (motores de encendido por compresión). Nos turborreactores, a compresión do aire realízase mediante un compresor centrífugo.

Esforzo ao que se somete unha peza pola acción de dúas forzas aplicadas na mesma dirección pero en sentido oposto e tendendo a xuntar as partículas. Xeralmente, os materiais que seguen a lei de Hooke para certos esforzos de tracción compórtanse dunha maneira análoga na compresión. A ruptura de moitos materiais sometidos a compresión, especialmente os que teñen as dimensións lonxitudinais bastante máis grandes cás transversais, prodúcese por dobramento para un esforzo inferior ao correspondente de resistencia á compresión.

Proba na que se somete unha probeta dun material a un esforzo de compresión. Utilízase pouco porque se pode substituír en bastantes casos polo de tracción e porque é difícil producir o esforzo tan elevado que adoita requirir a destrución da probeta. Faise xeralmente coa máquina universal de ensaio, axustando o dispositivo axeitado, e con probetas cilíndricas de altura entre 2,5 e 3 veces o diámetro. Pódense obter magnitudes análogas ás do ensaio de tracción: resistencia á compresión como cociente entre a carga de ruptura e a sección da probeta, contracción lonxitudinal como cociente entre a diferenza das lonxitudes inicial e final e a lonxitude inicial, etc.

Acción de compeler física ou moralmente, especialmente por autoridade.

Tendencia interior irresistible a realizar un acto determinado ou a pensar certa idea, aparentemente sen sentido ou opostas aos desexos do suxeito, que se realiza porque, en caso contrario, se produce unha angustia intensa.

Medida de execución forzosa. Consiste na utilización da forza sobre as persoas como medio para a execución forzosa dos actos administrativos. Pode proceder ao seu emprego cando o administrado está sometido a unha obriga personalísima de absterse de actuar ou de soportar unha actuación determinada. Os requisitos da compulsión son a existencia dunha autorización legal e o respecto debido á dignidade da persoa humana e aos dereitos e liberdades garantidos pola constitución.

Acción e efecto de conceder.

Aquilo que se concede.

Acción de ceder ante unha idea, postura ou actitude previamente asumida.

1. Contrato polo que a administración ou un particular lle cede a outra persoa o dereito de explotación dun servicio público ou doutro tipo de servicio.

2. concesión administrativa

   Modalidade do contrato administrativo de xestión de servicios públicos pola que o empresario xestiona o servizo asumindo os seus riscos. Como prestación económica ten o beneficio obtido polos resultados financeiros da explotación.

3. concesión comercial

   Contrato polo que un empresario (concesionario) se compromete a comercializar nos seus establecementos os produtos doutro empresario industrial ou comercial (concedente) nunhas condicións determinadas e por un tempo concreto ou indefinido. O concesionario mantén o dereito en exclusiva da revenda dos produtos do concedente. Se o contrato inclúe a exclusiva de marca e a asistencia técnica do produto recibe o nome de franchising ou contrato de franquicia.

4. concesión demanial

   Negocio xurídico polo que se outorga a un particular o dereito de uso privativo ou o uso anormal do dominio público.

5. concesión de obras públicas

   Contrato administrativo polo que a administración encarga a realización dunha obra pública a outra persoa á que lle ofrece como compensación económica a explotación do uso da obra pública. Pode engadir ou non unha achega económica en forma de subvención.

6. concesión internacional

   Convenio internacional polo que un estado cede a outro o exercicio efectivo da soberanía sobre unha parte do seu territorio, aínda que conserva a soberanía teórica, por un tempo determinado e a cambio dun canon. Normalmente, o estado cesionario ten o dereito de establecer e desenvolver a súa actividade comercial baixo a protección da propia autoridade. Esta figura caeu en desuso.

...

Establecemento que ten a concesión da fabricación ou explotación dun produto en exclusiva.

Que ou quen conseguiu a explotación dun servicio.

Calidade de conciso.

Modelo retórico baseado na sinxeleza expresiva, que implica a habilidade do orador para articular un discurso no que se enuncie con claridade, brevidade e precisión un conxunto de ideas. Entre os procedementos empregados para acadala son comúns, ademais dos períodos breves e dos tempos simples, a alusión, a elipse, o asíndeto ou as reticencias. Na Antigüidade clásica sinalábanse como exemplos de concisión a prosa de Aristóteles e os textos de César, Xuvenal ou Tácito. O conceptismo defendeu tamén a concisión estilística. Na literatura galega, os textos breves de Cousas (1926), de Castelao, constitúen unha mostra representativa desta tendencia.

Que comporta unha conclusión, especialmente aplicado ao argumento que se emprega nun debate ou nun razoamento.

Acción e efecto de concluír ou concluírse.

Idea, afirmación ou parte final coa que se remata unha disertación, unha conversa, etc.

Resultado ao que se chega despois de discutir ou razoar sobre un determinado asunto.

Afirmación numerada realizada polas partes dun proceso acerca das circunstancias da causa e da afectación dos seus intereses. No proceso civil, as conclusións pechan a fase declarativa anterior á sentencia. No escrito de conclusións as partes, en parágrafos numerados, analizan os feitos e as probas practicadas, así como se manteñen ou non as súas pretensións. Cada un dos parágrafos do escrito é unha conclusión. No proceso penal as conclusións identifícanse co escrito de cualificación, no que, concluída a fase de instrución e antes de entrar na fase oral ou decisoria, as partes acusadoras deben formular acusación nas súas conclusións. Existen tres tipos de conclusións no procedemento penal: alternativas, subsidiarias unhas das outras no escrito de cualificación; definitivas, as que sosteñen as partes despois do xuízo oral; e provisionais, as que preceden á práctica da proba no xuízo oral. OBS: Emprégase xeralmente en plural.

Punto ou tese que nas escolas de filosofía se sostén contra as obxeccións do adversario. OBS: Emprégase xeralmente en plural.

Proposición que se deduce doutras proposicións, coñecidas como premisas.

Terminación melódica, rítmica e harmónica dun fragmento ou dunha peza musical.

Acción e efecto de concluír ou concluírse.

Idea, afirmación ou parte final coa que se remata unha disertación, unha conversa, etc.

Resultado ao que se chega despois de discutir ou razoar sobre un determinado asunto.

Afirmación numerada realizada polas partes dun proceso acerca das circunstancias da causa e da afectación dos seus intereses. No proceso civil, as conclusións pechan a fase declarativa anterior á sentencia. No escrito de conclusións as partes, en parágrafos numerados, analizan os feitos e as probas practicadas, así como se manteñen ou non as súas pretensións. Cada un dos parágrafos do escrito é unha conclusión. No proceso penal as conclusións identifícanse co escrito de cualificación, no que, concluída a fase de instrución e antes de entrar na fase oral ou decisoria, as partes acusadoras deben formular acusación nas súas conclusións. Existen tres tipos de conclusións no procedemento penal: alternativas, subsidiarias unhas das outras no escrito de cualificación; definitivas, as que sosteñen as partes despois do xuízo oral; e provisionais, as que preceden á práctica da proba no xuízo oral. OBS: Emprégase xeralmente en plural.

Punto ou tese que nas escolas de filosofía se sostén contra as obxeccións do adversario. OBS: Emprégase xeralmente en plural.

Proposición que se deduce doutras proposicións, coñecidas como premisas.

Terminación melódica, rítmica e harmónica dun fragmento ou dunha peza musical.

Sacudida ou golpe violento.

1. Orde ou esixencia de pagamento dunha exacción arbitraria ou ilegal dada ou feita por unha autoridade ou por un funcionario público en propio proveito ou dun terceiro.

2. Ganancia ilícita conquistada por un funcionario público, unha autoridade ou un maxistrado, abusando do poder que lle dá o cargo. É unha das formas de corrupción.

Acción de confesar ou confesarse.

1. Aquilo que se confesa.

2. No dereito procesal canónico, afirmación escrita ou oral sobre algún feito perante o xuíz competente, manifestada por algunha das partes sobre a materia do xuízo e efectuada contra si mesma, tanto de forma espontánea como pola interrogación do xuíz.

3. Declaración pola que unha persoa recoñece a súa participación nun feito delitivo como autor, cómplice ou encubridor. Se se realiza no acto de xuízo oral e o defensor manifesta o seu acordo, o tribunal dita sentencia.

4. confesión en xuízo

   Medida de proba testemuñal prestada por unha das partes litigantes nun proceso. Consiste na declaración sobre os feitos alegados e discutidos no preito, con recoñecemento ou sen el dos feitos que a poden prexudicar.

1. Sacramento da penitencia. Na tradición oral recóllense ditos como: “A confesión de tamboril, absolución de chifre. Para unha mala confesión, pouca penitencia abonda”.

2. Parte do sacramento da penitencia consistente na declaración dos propios pecados ao sacerdote.

1. ...

Relativo ou pertencente á confesión sacramental.

Que fai referencia ou pertence a unha confesión de fe.

Igualdade, diante da lei, das persoas que profesan credos diferentes.

confesionalidade.

Postura que adopta un individuo ou unha colectividade que pertence a unha determinada confesión.

Lugar onde o confesor administra o sacramento da penitencia. O confesionario, propio da Igrexa latina, presenta dúas formas: unha que consiste nun sinxelo asento e outra provista dun espazo pechado, que responde á esixencia do anonimato e da separación de sexos.

Libro para preparar a confesión.

Acción e efecto de confundir ou confundirse.

Estado dunha acumulación de cousas mesturadas de maneira que non se poden distinguir unhas das outras, postas todas xuntas de calquera maneira.

1. Falta de claridade, de orde, nas operacións do espírito.

2. confusión mental

   Alteración global das funcións psíquicas, xeralmente temporal e debida a unha intoxicación, a unha enfermidade infecciosa ou a un choque traumático ou emocional. Caracterízase por unha insaturación rápida e un descenso máis ou menos marcado do nivel de consciencia, con desorientación espacio-temporal e trastornos da percepción. Evoluciona lentamente cara á normalidade se se suprime a causa e se realiza un tratamento axeitado.

Erro consistente en tomar unha persoa ou unha cousa por outra por non distinguir as diferencias.

Desbaratamento ou desfeita que se produce nun determinado momento.

Desconcerto do espírito ou turbación pola que se manifesta a vergonza e o pudor.

Reunión nunha mesma persoa das calidades de acredor e debedor. Ten como efecto xurídico a extinción da obriga.

Situación ou estado de confusión que alguén manifesta nas ideas ou na súa forma de expresión, moitas veces provocado de forma intencionada.

Actitude ou tendencia que promove ese estado de confusión.

Relativo ou pertencente ao confusionismo.

Que ou quen practica o confusionismo.