"Uria" (Contén)

REXIÓNS

Rexión de Italia setentrional, que comprende as provincias de Savona, Xénova, Imperia e La Spezia (5.421 km2; 1.560.748 h [2001). A capital é Xénova. Constitúe unha rexión marítima que se estende desde Provenza, ao O, ata Toscana, ao L, formada por unha estreita franxa costeira que bordea o mar de Liguria. Protexida polas montañas, goza dun clima de temperaturas suaves, sobre todo na franxa costeira. No interior, coa altitude, os invernos son máis rigorosos. Os ríos son curtos e de réxime torrencial, destacan o Magra e o Roia. É a rexión máis poboada de Italia pero está concentrada maioritariamente na costa. A agricultura está en regresión, só na costa destacan os cultivos intensivos de hortalizas, froitas e flores. As principais riquezas son a industria e o comercio, que teñen como base os portos de Xénova, Savona e La Spezia. Na industria destacan a metalúrxica, siderúrxica, química, alimentaria e o comercio. A actividade turística é tamén importante. Habitada...

PERSOEIRO

Rei de Etruria (1801-1803) e infante de España, fillo de Fernando I de Parma. Aceptou o trono do Reino de Etruria, creado por Napoleón. Durante o seu breve reinado, Etruria permaneceu ocupada polos franceses.

PERSOEIRO

Rei de Etruria (1803-1807) e duque de Parma (Carlos II de Parma) e Piacenza (1847-1849), fillo de Luís de Borbón, rei de Etruria, e de María Luísa, filla de Carlos IV de España. Obrigado a abdicar por Napoleón, instalouse primeiro en Francia e despois no Ducado de Lucca e, ao morrer a súa nai, obtivo o Ducado de Parma. A Revolución de 1848 obrigouno a abdicar en favor do seu fillo.

1. Corda grosa e longa que se utiliza para amarrar a carga dun carro ou dun remolque.

2. rata augadeira.

3. Termo do barallete ou xerga dos afiadores que corresponde á voz ‘corda’.

PERSOEIRO

Neurólogo e psicólogo ruso. Membro da Academia de Ciencias Pedagóxicas da antiga URSS, continuou a obra de Vigockij e estudiou as relacións entre o cerebro e as funcións superiores do home, especialmente a linguaxe. Da súa produción destacan O cerebro do home e os seus procesos psíquicos (1963), Fundamento de neuropsicoloxía (1973) e Linguaxe e consciencia (1979).

PERSOEIRO

Místico xudeu. De familia alemana, foi educado en Exipto, onde coñeceu o Séfer ha-Zohar e adoptou a cábala. Establecido en Safed en 1570, tivo numerosos discípulos, entre os que destacou Ḥ ayyim Vital, principal divulgador da súa doutrina. Luria elaborou un sistema místico inspirado, en boa parte, por Yosef Alcastell de Xátiva.

PERSOEIRO

Bioquímico italiano. Traballou no Instituto Pasteur de París e no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, onde investigou sobre os bacteriófagos. En 1942 obtivo co microscopio electrónico unha fotografía dun bacteriófago onde se reflexaba a súa morfoloxía: cabeza arredondada e rabo longo. En 1943, en colaboracion con Max Delbrück, demostrou que os bacteriófagos sofren mutacións como os organismos superiores. En 1945, descubriu, ao mesmo tempo e independentemente de Alfred Hershey, a aparición simultánea de mutacións na bacteria hospedeira e no fago parasito, fenómeno que se coñece como mutación inducida polo hospedeiro. Entre as súas obras destacan General virology (1953) e Vida: un experimento inacabado. En 1969 recibiu, xunto co M. Delbrück e A. D. Hershey, o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina polos seus traballos sobre os bacteriófagos.

1. Desexo esaxerado dos praceres sexuais.

2. Exceso esaxerado de algo, especialmente referido á vexetación.

3. Un dos sete pecados capitais, segundo o catecismo católico.

PERSOEIRO

Pedagogo. Foi inspector de primeiro ensino na zona de Xinzo de Limia. Vinculado á Institución Libre de Enseñanza, foi un dos introdutores da renovación da educación en España entre 1914 e 1936 e un dos defensores das ideas da escola nova. Presidiu a Liga Española de Educación e foi, ademais, secretario técnico do Ministerio de Instrución Pública e secretario de publicacións do Museo Pedagógico de Madrid. Fundou a Revista de pedagogía (1922), que ademais dirixiu durante catorce anos. A partir de 1938 foi profesor da Universidad de Tucumán. Escribiu La enseñanza primaria en España (1915), Ensayos de pedagogía e instrución pública (1920), La escuela única (1932), Reforma de la educación (1945), La pedagogía contemporánea (1947), La escuela nueva pública (1948), Pedagogía (1950), Pedagogía social y política (1954) e La Institución Libre de Enseñanza y la educación en España (1957).

REXIÓNS

Rexión situada no NL de China que comprende os sheng de Jilin, Liaoning e Heilongjiang (786.400 km2; 106.550.000 h [2000]). A capital é Shenyang. O centro da rexión é unha chaira ondulada regada polo Changpai e o Ussuri. O clima é frío. Os principais cultivos son o millo e a soia. Destacan a pesca, as industrias siderúrxicas e a maquinaria diversa. Escasamente poboada polas tribos nómades de orixe tungús, no s X a dinastía Liao fíxose co control das chairas do N de China e no s XII fixérono os Xin. Os mongois da dinastía Iuan conquistaron Manchuria, pero no s XVI tribos independentes formaron un imperio que se estendeu entre o mar e o río Amur. En 1644 os manchús atravesaron a Gran Muralla, ocuparon Pequín e instauraron a dinastía manchú dos Xing. Rusia, que aspiraba á colonización de Manchuria desde o s XVI, estableceu polo tratado de Nerčinsk (1689), unha fronteira ao longo do río Amur. A finais do s XIX Xapón disputoulle o territorio...

GALICIA

Actor. Orientou a súa actividade profesional cara á interpretación e cara á dobraxe para cine e televisión. Membro fundador do grupo de Teatro Troula, traballou nos espectáculos do Centro Dramátigo Galego Woyzeck (1984) e As tres irmáns (1987), así como nos do Teatro do Atlántico, A noite das tríbades (1996, Premio María Casares á mellor interpretación masculina protagonista) e Vellos Tempos (1999). En cine participou nos filmes A lingua das bolboretas (1999) e Trece badaladas (2002).

PERSOEIRO

Rei de Asturias (783-788), fillo ilexítimo de Afonso I. Destronou o adolescente Afonso, fillo de Froila I. Durante o seu reinado, un período de paz interior e exterior, escribiuse o himno O Dei verbum, en honor ao apóstolo Santiago.

PERSOEIRO

Crítico e novelista. Encadrado na nouveau roman francesa, publicou Le diner en ville (1959), e o ciclo de catro novelas Le dialogue intérieur (1957-1971), Les espaces imaginaires (1975), Un coeur tout neuf (1980) e Le temps immobile (1985).