"lla" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor. Formado posiblemente en Italia, a súa obra mostra unha influencia de Michelangelo. Asociado cos tallistas J. De Tours e K. Massiques, realizou entre outros, os retablos de Mollet, Dosrius e Canyamars. Consérvanse, entre outras obras, o Enterrament de Jesús (Enterro de Xesús, 1542) na igrexa do Sant Esperit de Terrassa, a imaxe da Mare de Déu de la Vitòria (Virxe da Victoria, 1556), da capela do Palau Reial Menor de Barcelona e a Mare de Déu (Virxe) do altar maior de Sanaüja (1543). Atribúeselle a Mare de Déu de Montserrat (Virxe de Montserrat) do arquivo da igrexa dos Sants Just i Pastor de Barcelona.

ILLAS

Arquipélago situado en Europa Central, no Mar Báltico, Dinamarca, formado por numerosas illas; as principais son: Sjaelland, Fyn, Lolland e Falster. Os núcleos de poboación máis importantes son Copenhaguen (491.082 h [estim 1999]) e Odense (183.584 h [estim 1999]).

PERSOEIRO

Político romano. Casou coa filla de Cicerón e colaborou con César na conquista das Galias e na guerra civil contra Pompeio. Nomeado tribuno (47 a C), recibiu o consulado á morte de César. Foi encargado do goberno de Siria, e ao ser derrotado por Gaio Casio, un dos asasinos de César, suicidouse.

PERSOEIRO

Psicólogo estadounidense. Doutorado pola Universidade de Chicago (1931), ingresou no Instituto de Relacións Humanas da Universidade de Yale, lugar no que realizou os seus principais estudios. Foi catedrático de Psicoloxía. Os seus presupostos educativos inscríbense na corrente máis flexible do asociacionismo. Colaborou con N. Miller, con quen aplicou a teoría da aprendizaxe, elaborada por C. L. Hull, á psicoterapia, combinándoa coa concepción psicanalítica da personalidade humana e coa contribución da socioloxía á aprendizaxe das condutas. As súas investigacións centráronse sobre todo na frustración, na agresión e no papel da imitación na aprendizaxe social. Cómpre destacar a súa obra Caste and Class in a Southern Town (1937) e a súa colaboración en Frustration and Aggresion (1939), Social Learning and Imitation (1941) e Persoanality and psychotherapy (1950).

PERSOEIRO

Saxofonista clarinetista e compositor de jazz. Influído por Charlie Parker, en 1958 ingresou no quinteto de Chico Hamilton e trasladouse a Nova York. Tocou no Five Spot nun quinteto xunto a Mal Waldron, Richard Davis, Booker Little e Ed Blackwell, e traballou con Charles Mingus, John Coltrane, J. C. Moses e Han Bennink. Da súa discografía destacan as gravacións Free jazz (1960), en colaboración con Ornette Coleman, Eric Dolphy at the Five Spot (1961) e Out to Lunch (1964).

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Formouse como enxeñeiro na Escuela de Guadalajara. Viviu en Bordeos, onde ocupou a cátedra de Matemáticas e Lingua Española. En 1955 volveu a España para ingresar no corpo de enxeñeiros da Armada. Ampliou os seus coñecementos en Francia e Inglaterra. Dirixiu as obras civís e hidráulicas de Ferrol, as obras do dique de pedra do arsenal ferrolán e a construción de buques deste estaleiro. Foi director das Escuelas Especiales del Cuerpo y de la Maestranza, comandante de enxeñeiros en Ferrol e La Habana, e presidente da Junta de Exámenes para o ingreso no corpo de enxeñeiros da Armada. Publicou Elementos de geometría analítica (1880). Foi membro da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales.

PERSOEIRO

Filólogo e político liberal. Cursou estudios en Santiago de Compostela e ingresou no convento de San Lourenzo, aínda que antes de profesar trasladouse a Madrid, onde ensinou francés. Participou na política activa e en numerosas sociedades secretas de corte liberal existentes en Madrid, e formou parte da insurrección contra Narváez (1848). Cómpre destacar as súas obras Nueva gramática francesa (1844), Reglas de ortografía francesa (1844), Dicionario nacional o gran dicionario clásico de la lengua española (1846), Dicionario de bolsillo francés-español y español-francés (1846) e Compendio do dicionario nacional de la lengua española (1852).

PERSOEIRO

Político e cardeal francés. Foi preceptor do duque Filipe de Orléans, quen o nomeou primeiro ministro (1715-1723). Orientou a Francia cara ao acordo con Inglaterra, os Países Baixos e o Imperio, e formaron a Cuádrupla Alianza (1718).

PERSOEIRO

Médico francés. Considerado como o fundador da moderna neuroloxía, investigou a aplicación de métodos eléctricos para establecer a diagnose e a terapia das doenzas musculares e nerviosas. É autor de L’électrisation localisée (A electricidade localizada, 1855), Mécanisme de la physiognomie humaine (Mecanismo da fisionomía humana, 1862) e Physiologie des mouvements (Fisioloxía dos movementos, 1867).

PERSOEIRO

Compositor franco-flamengo. Foi cantor do coro da catedral de Cambrai e posteriormente do coro papal en Roma (1428). Caracterízase por unha refinada e elegante técnica da variación. Nas súas misas tendeu a unha unificación mediante o uso do cantus firmus, como apoio temático das partes litúrxicas. Empregou o falso bordón. Da súa produción destacan as misas (L’homme armé, Ave regina celorum), motetes (Nuper rosarum flores), himnos, antífonas e cancións profanas.

PERSOEIRO

Xeneral suízo. Estivo ao servizo de Napoleón. Cando regresou a Suíza foi nomeado xeneral ao mando do exército federal (1847), onde realizou un importante labor de reorganización e pacificación. Ideou o emblema da Cruz Vermella e presidiu o Congreso Internacional de Xenebra de 1864.

PERSOEIRO

Militar francés e conde de Duhesme. Ascendido a xeneral en 1794, destacou nas campañas de Italia e na ocupación española. Permaneceu no ostracismo ata 1814. Uniuse a Napoleón no regreso de Elba e morreu na Batalla de Waterloo.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Castro de Rei. Construída no s XVII, reformouse ao longo do tempo. Ten planta rectangular, cunha nave con cuberta de madeira a dúas augas e unha pequena ábsida cun arco triunfal de medio punto. Ten un pórtico, separado do templo, e unha espadana, que foron construídos posteriormente.