"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Profesor. Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidad Complutense de Madrid (1973), foi profesor na facultade de Filosofía e Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela, nos CEFOCOPs da Xunta de Galicia, no Movimiento de Renovación Pedagógica y Acción Educativa de Madrid, no Programa Nacional de Especialización del Profesorado de EGB da UNED (1975-1982) e no ICE da Universidade de Santiago de Compostela (1975-1985). Dentro das ciencias da educación, o seu labor centrouse na expresión plástica, na psicoloxía evolutiva da expresión, na percepción visual, no deseño e na composición, na organización e secuenciación curricular, na didáctica de museos e na imaxe e medios de comunicación. Participou na confección e redacción de programas e unidades didácticas do ministerio de Educación e da Xunta de Galicia. Colaborador en Acción Educativa, Cuadernos de Pedagogía e na Enciclopedia de la Pedagogía, entre as súas obras, destacan El origen de la expresión...

PERSOEIRO

Escritor e lexicógrafo. Discípulo de Nebrija, foi corrector de obras en castelán en Venecia e Roma, de onde fuxiu despois do saqueo da cidade. Publicou, entre outras obras: Specchio vulgare per li Sacerdoti (1525) e Retrato de la loçana andaluza (1528).

1. Que delira.

2. Que implica delirio.

3. Que é absurdo debido á súa esaxeración.

4. Concepción patolóxica que se orixina por certos trastornos da personalidade que consiste nunha alteración das relacións do eu co seu mundo.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Foi comisario político en Florencia (1540) e arcebispo (1544). Escribiu versos latinos, oracións e unhas Vidas. Da súa produción destaca Galateo e Rimas.

PERSOEIRO

Político e economista. Traballou na Banque de París como asesor de planificación, asuntos sociais e culturais. No ano 1974 ingresou no Parti Socialiste e foi ministro de Economía e Finanzas (1981-1984). Foi deputado do Parlamento europeo (1979-1984) e presidente do Comité económico e monetario das Comunidades Europeas (1979-1981). Tamén presidiu a Comisión Europea (1984-1994), cargo desde o que impulsou a integración europea mediante a aprobación da Acta Única Europea (1986), o Tratado de Maastricht (1992) e a admisión de novos membros. En 1989 concedéuselle o Premio Príncipe de Asturias á Cooperación Internacional e en 1995 o Premio Carlos V, en recoñecemento á súa tarefa a prol da unificación europea. Publicou Le nouveau concert européen (O novo concerto europeo, 1993).

PERSOEIRO

Actor e profesor francés. Formado no Conservatorio de París, está considerado como un dos precursores da ximnasia moderna. Realizou interesantes contribucións na definición dos fundamentos dunha teoría científica da interpretación a partir do estudo sistemático da xestualidade corporal e da consideración de todo o corpo e dos seus diversos segmentos como centros de expresividade e creatividade, ao tempo que exploraba a relación entre xesto e emoción, buscando unha especie de gramática xestual das emocións. Tradicionalmente vinculado á teoría xeral da ximnasia, a súa influencia no campo da interpretación foi transcendental na obra de directores como Jerzy Grotowski, que converteu o corpo e a voz do actor nos elementos creativos, expresivos e comunicativos centrais do seu proxecto teatral.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico belga. De formación lingüística e musical, deu o seu salto ao cine no ano 1966 coa película De man die zijn haar kort liet knippen (O home do cranio rasurado). O éxito crítico deste filme permitiulle rodar posteriormente películas nas que reflexiona sobre a realidade, como son Un soir, un train (Unha noite, un tren, 1968), Rendez-vous à Bray (Cita en Bray, 1971), Belle (Fermosa, 1973), Een vrouw tussend hond en wolf (Muller entre can e lobo, 1979), Benbenuta (1983) ou L’oeuvre au noir (Obra en negro, 1988).

PERSOEIRO

Político grego. Foi ministro de Asuntos Exteriores en varias ocasións, e sostivo unha política expansionista e de reivindicacións territoriais. Elixido primeiro ministro (1885-1886, 1890-1892, 1895-1897, 1902-1903 e 1904-1905), alentou a sublevación dos cretenses e a guerra con Turquía. Morreu asasinado.

PERSOEIRO

Poeta. Cultivou a poesía tradicional rusa e introduciu novas formas, e algunha das súas cancións convertéronse en cantigas populares. Formou parte do círculo literario de Puškin e colaborou nas publicacións Severnyje cvety (1825-1831) e Literaturnaja gaceta (1830-1831).

1. Macizo montañoso situado ao NO do Sistema Ibérico, que forma un bloque homoxéneo entre a Comunidade Autónoma de Castela e León e a Comunidad Autónoma de La Rioja, e que serve de divisoria de augas entre as concas dos ríos Ebro e Duero. As maiores altitudes son o macizo de San Millán (2.131 m), La Demanda (2.037 m) e San Lorenzo (2.305 m). Desde un punto de vista xeomorfolóxico, está formado por un bloque paleozoico de cuarcitas e lousas, e por unha cobertura secundaria de materiais sedimentarios (calcarias e margas).

2. Acción de demandar.

3. 1. Acción procesual mediante a que se realiza a petición dun dereito ante un xuíz ou tribunal de xustiza. A través da demanda, o autor solicita do órgano xurisdicional unha determinada tutela xurídica. Tamén determina o obxecto do proceso e o contido da sentencia, de modo que o xuíz deberá dar resposta a esa solicitude nos termos nos que se concrete a demanda e a contestación no seu caso.

   2. Petición que unha das partes mantén nun xuízo. Tamén inclúe as distintas peticións que durante a substanciación do procedemento xudicial poden formular as partes, de forma que se orixine un incidente que o desvíe do seu curso ordinario.

   3. Escrito que recolle esa petición. No escrito de demanda constará o órgano xurisdicional a quen vai dirixido, os nomes e os apelidos do demandante e do demandado, os feitos nos que se basea, os antecedentes do feito do caso e os fundamentos de dereito que xustifiquen a petición.

4. Cantidade de produtos ou servicios que un comprador está disposto a adquirir en función dunha serie de variables, como o prezo dos produtos, a renda do consumidor ou a especulación. Denomínase demanda efectiva a cantidade de produtos que corresponden ao poder de compra dos demandantes, e demanda potencial a correspondente ao desexo pero non ao poder, ou á inversa. A curva de demanda relaciona os prezos dunha unidade de produto coas cantidades que o consumidor desexa mercar, nun período de tempo determinado. A gráfica resultante é unha liña descendente de esquerda a dereita, consecuencia da lei fundamental da demanda, segundo a que as cantidades demandadas dun produto varían en sentido inverso ao prezo das mesmas. Para que a lei se cumpra é necesaria a constancia nos gustos do consumidor, a invariabilidade nos seus ingresos e no prezo do produto.

5. Acción de buscar ou conseguir algo.

6. Composición poética medieval que consiste en propor unha cuestión sobre un tema calquera. A resposta é a propia composición, ou ben outra, obra do propio autor da demanda, ou doutro.

7. DBO.

8. ...

1. Acción de demandar.

2. 1. Acción procesual mediante a que se realiza a petición dun dereito ante un xuíz ou tribunal de xustiza. A través da demanda, o autor solicita do órgano xurisdicional unha determinada tutela xurídica. Tamén determina o obxecto do proceso e o contido da sentencia, de modo que o xuíz deberá dar resposta a esa solicitude nos termos nos que se concrete a demanda e a contestación no seu caso.

   2. Petición que unha das partes mantén nun xuízo. Tamén inclúe as distintas peticións que durante a substanciación do procedemento xudicial poden formular as partes, de forma que se orixine un incidente que o desvíe do seu curso ordinario.

   3. Escrito que recolle esa petición. No escrito de demanda constará o órgano xurisdicional a quen vai dirixido, os nomes e os apelidos do demandante e do demandado, os feitos nos que se basea, os antecedentes do feito do caso e os fundamentos de dereito que xustifiquen a petición.

3. Cantidade de produtos ou servicios que un comprador está disposto a adquirir en función dunha serie de variables, como o prezo dos produtos, a renda do consumidor ou a especulación. Denomínase demanda efectiva a cantidade de produtos que corresponden ao poder de compra dos demandantes, e demanda potencial a correspondente ao desexo pero non ao poder, ou á inversa. A curva de demanda relaciona os prezos dunha unidade de produto coas cantidades que o consumidor desexa mercar, nun período de tempo determinado. A gráfica resultante é unha liña descendente de esquerda a dereita, consecuencia da lei fundamental da demanda, segundo a que as cantidades demandadas dun produto varían en sentido inverso ao prezo das mesmas. Para que a lei se cumpra é necesaria a constancia nos gustos do consumidor, a invariabilidade nos seus ingresos e no prezo do produto.

4. Acción de buscar ou conseguir algo.

5. Composición poética medieval que consiste en propor unha cuestión sobre un tema calquera. A resposta é a propia composición, ou ben outra, obra do propio autor da demanda, ou doutro.

6. DBO.

7. DQO.

1. de demandar.

2. Persoa contra a que se formula unha demanda ou a quen se lle reclama unha cousa en xuízo.

1. Solicitar algunha cousa.

2. Preguntar algunha cousa.

3. Ser preciso algo.

4. Formular unha demanda perante un xuíz ou tribunal.

5. Ir un barco en dirección a un porto.

PERSOEIRO

Xeógrafo francés. Destacou como un dos grandes representantes da escola rexional e distinguiuse polos seus estudios sobre o hábitat e o poboamento rural. Entre outras obras, cómpre mencionar Le Déclin de L’Europe (O declinar de Europa, 1920), L’Empire Britannique (O Imperio Británico, 1923) e La France économique et humaine (A Francia económica e humana, 1946-1948).