"AN" (Contén)

1. Quitarlle a canga ou xugo aos animais.

2. Quitar os cangos do tellado.

1. de descansar.

2. Que non cansa ou non require moito esforzo. Na tradición oral recóllense ditos como: “Mocidade ben pasada, vellez longa e descansada”.

3. Que actúa con lentitude ou despreocupación, mesmo descoidando as súas obrigas.

1. Interromper unha actividade para facer desaparecer o cansazo. Na tradición oral recóllense ditos como: “Ás veces descansar non é o mesmo que folgar. O que quere descansar ten que saber o que é traballar. Que lle imos facer? Descansar e volver beber”.

2. Estar sen traballar.

3. Permanecer en estado de repouso e sen consciencia.

4. Xacer no sepulcro.

5. Recuperarse a terra durante o tempo que non se traballa.

6. Deixar de estar atormentado por unha dor ou preocupación.

7. 1. Ter algo a base nalgún lugar que serve de apoio.

   2. Ter o seu fundamento algo inmaterial noutra cousa.

8. Estar algo parado e sen utilizar nalgún lugar.

9. ...

1. Acción de descansar.

2. Aquilo que alivia a fatiga nas dificultades físicas ou morais. Na tradición oral recóllense ditos como: “Tras do traballo vén o descanso, mais tamén vén o cansazo”.

3. Plano horizontal entre os tramos das escaleiras.

4. Tempo en que se interrompe un acto ou un espectáculo.

5. Obxecto sobre o que descansa unha cousa.

6. 1. Posición ximnástica que se adopta ao finalizar un exercicio, consistente en colocar o pé esquerdo lixeiramente máis adiantado que o dereito, mentres por detrás a man dereita suxeita o puño esquerdo, cos cóbados cara a fóra e o corpo recto.

   2. Posición que adopta a tropa despois de recibir a orde correspondente, que consiste en colocar o pé esquerdo lixeiramente máis adiantado que o dereito; cando se portan armas longas pousase a culata no chan mentres se sostén o canón coa mán dereita; se non se levan, a man dereita suxeita o puño esquerdo.

7. Dereito do traballador a interromper a súa prestación de servicios un día e medio ininterrompido á semana, pero sen deixar de percibir a remuneración correspondente. Malia esa disposición xeral, o goberno pode ampliar ou limitar a duración do descanso naqueles sectores que así o requiran. O tempo de descanso semanal pódese acumular na proporción equivalente, por períodos de catorce días como máximo. Como norma xeral, o período de descanso semanal comprende a tarde do sábado, ou a mañá do luns e o día completo do domingo. Para os menores de idade, o descanso semanal alcanza dous días ininterrompidos.

1. Interpretar descantos ou cantigas de desafío.

2. Cantar ao son dun instrumento.

1. Acción de descantar.

2. Forma polifónica medieval aparecida a finais do s XI e baseada no uso do movemento contrario das melodías. Orixinariamente era a dúas voces e, posteriormente, engadíronselle dúas ou tres melodías máis á melodía dada.

3. Maneira de cantar os desafíos ou regueifas.

4. Parte superior dunha polifonía, isto é, a voz cantada en oposición á voz principal que xeralmente cantaba o baixo.

5. Parte superior, vogal ou instrumental, dun conxunto musical.

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario francés. Defensor da escola romántica, fundou -xunto con Victor Hugo, Alexandre Soumet, Alexandre Guiraud, Alfred de Vigny, Saint-Valry e Desjardins- a revista La Muse française (1823-1824), órgano da doutrina romántica. Da súa produción destaca Études françaises et étrangères (Estudios franceses e estranxeiros, 1828).

GALICIA

Mariño mercante. Ingresou na Compañía Trasatlántica Española (1878) e acadou o grao de capitán. Tras realizar viaxes a Filipinas e Sudamérica levou o mando do transatlántico Montserrat, que dirixiu a Cuba durante o conflito hispano-cubano. Tralo éxito das operacións que lle foron encomendadas, foille concedida a Cruz do Mérito Naval.

1. Que descolora.

2. Substancia química que destrúe os pigmentos por reacción química e fai desaparecer a coloración.