"AP" (Contén)

PERSOEIRO

Filólogo e teólogo francés calvinista. Foi catedrático de hebreo e de teoloxía en Saumur. Descubriu que os signos vocálicos do texto hebreo da Biblia foron inseridos polos masoretas e que a escritura cadrada hebraica era de orixe aramea. A súa Crítica sacra atopou unha forte oposición nos medios calvinistas, partidarios da intanxibilidade do texto hebreo.

PERSOEIRO

Paleógrafo e arquiveiro italiano. É autor do Dizionario di abreviatura latine ed italiane (Dicionario de abreviaturas latinas e italianas, 1899) e Cronologia, cronografia e calendario perpetuo (Cronoloxía, cronografía e calendario perpetuo, 1930).

PERSOEIRO

Pintor, escultor e caricaturista italiano. Establecido en París en 1898, colaborou en Le Rire, e dedicouse á realización de estatuas caricaturescas, á proxección de cartóns para tapices e ao cartelismo. Entre os seus carteis destacan os do Folies-Bergère (1900) e de Cinzano (1910).

PERSOEIRO

Pedagogo, historiador e político. Do 1813 ao 1820 viaxou por Europa promovendo grandes obras culturais. Foi impulsor do Risorgimento e partidario do liberalismo moderado de Azeglio. Despois do Estatuto de 1848, foi elixido senador e, posteriormente, presidente do Consello. Fundou Antologia (Antoloxía, 1821) e Guida dell’Educatore (Guía do educador, 1836) e contribuíu á fundación do Giornale Agrario Toscano. É autor, entre outras obras, de Frammento sull’educazione (Fragmento sobre a educación, 1845), o escrito educativo máis orixinal da Italia da primeira metade do s XIX, e de Storia della Republica di Firenze (Historia da República de Florencia, 1875).

PERSOEIRO

Barítono italiano. Formado en Trieste, debutou en 1964 na Scala e destacou no repertorio verdiano. Interpretou, entre outras obras, La Traviata (1967) e Don Carlos (1975).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico norteamericano de orixe italiana. É un dos autores das comedias máis representativas do New Deal de Roosevelt e voceiro do chamado “optimismo crítico” do cine americano entre 1932 e 1941 con It Happened on Night (Aconteceu unha noite, 1934), Mr Deeds Goes to Town (Mr Deeds chega á cidade, 1936), It’s a Wonderful Life (Unha vida marabillosa, 1946). Dirixiu tamén Arsenic and Old Lace (Arsénico e un vello encaixe, 1944) e A Pocketful of Miracles (O peto dos milagres, 1961).

PERSOEIRO

Eclesiástico italiano. Estivo ao servizo de Martiño V, Uxío IV e Nicolao V. Nomeado cardeal por Martiño V, exerceu diversas misións diplomáticas. Foi rival de Afonso de Borja no conclave que o fixo papa (Calisto III) en 1455. Fundou o Colexio Capranica, o máis antigo de Roma.

ILLAS

Illa da provincia de Nápoles, na Campania, Italia (10,5 km2; 7.300 h [estim 1995]). Está situada no Mar Tirreno, entre os golfos de Nápoles e Salerno. É unha illa montañosa, continuación xeolóxica da península de Sorrento. No seu litoral atópanse acumulacións calcarias, que deron orixe a numerosas grutas, entre as que destacan a Gruta Azul e a Gruta Verde. O seu clima é temperado. Os núcleos de poboación máis importantes son Capri e Anacapri. É un dos centros turísticos máis frecuentados da Italia meridional, cunha afluencia de 40.000 visitantes anuais. Na agricultura os principais produtos cultivados son os cítricos, figos, oliveiras e viñas. Produce un dos viños con máis prestixio de Italia, co nome de Lágrimas de Tiberio. Hai restos do Paleolítico, considerados os primeiros da Campania. Durante a dominación romana a antiga Capreae foi a residencia favorita de moitos emperadores, entre eles Augusto e Tiberio. Despois de pertencer aos monxes de Montecassino e á República de...

1. 1. Desexo vehemente ou propósito sen fundamento razoable.

   2. Persoa, animal ou cousa obxecto dese capricho.

2. 1. Adorno innecesario que non obedece a ningunha conveniencia.

   2. En pintura e gravado, composición orixinal e fantástica que evita as regras e convencións ordinarias. A palabra foi empregada xa no s XVI por Vasari. O xénero estendeuse no s XVII a través da obra de Jacques Callot, Caprici di varie figure (Caprichos de varias figuras, 1617), e no XVIII a través das de Tiepolo e de Guardi. Destacan os Caprichos de Goya que teñen, ademais, unha intención social e crítica.

   3. Fragmento instrumental vogal de forma libre que no Barroco se identificou co ricercare e coa fantasía. Ao comezo do s XVIII tamén designaba aquelas obras didácticas difíciles, especialmente para violín (Locatelli, Rode, Paganini).

1. Que ten caprichos.

2. Que obedece ou foi feito por capricho.

1. Insecto coleóptero adulto, da familia dos cerambícidos, caracterizado por presentar as antenas moi longas.

2. Mamífero do xénero Capricornis da familia dos bóvidos, de pelame mesto de cor acastañada, cabeza abrancazada co fociño sen pelo, cornos pequenos, estreitos e rectos e pezuños fondamente divididos e separados para facilitar os desprazamentos nos medios rochosos. Son animais solitarios que marcan o territorio impregnando as superficies cunha secreción das glándulas infraorbitais e vixiando dende un alto o seu territorio. No período de celo o macho incita a femia á cópula golpeando as patas posteriores coas patas anteriores. Os cornos sérvenlles aos machos para defenderse de posibles depredadores ou doutros machos que invaden o seu territorio. Existen dúas especies: o capricornio do Xapón (Capricornis crispus) e o capricornio de Sumatra (Capricornis sumatraensis), propio das rexións montañosas de Sumatra, sur de China e Himalaia.

3. Que ou quen naceu baixo o signo zodiacal de Capricornio, décimo signo do zodíaco.

1. Constelación zodiacal situada entre Saxitario e Acuario. As súas estrelas máis brillantes son de terceira magnitude.

2. Décimo signo do zodíaco no que o Sol entra no solsticio de inverno, que en tempos de Hiparco coincidía coa constelación do mesmo nome, pero que agora, a consecuencia da precesión dos equinocios, está ocupada pola constelación de Saxitario. A este signo pertencen os nacidos entre o 22 de decembro e o 20 de xaneiro.