"Fer" (Contén)

RIOS

Río afluente do Miño pola dereita. Nace da confluencia de varios regos que baixan da vertente nororiental da serra do Careón, entre as parroquias de Augas Santas (concello de Palas de Rei) e San Cibrao da Pregación (concello de Friol). O seu curso adopta unha dirección NO-SL, coa que drena as parroquias de Ferreira de Negral, Ribeira e Carteire (Palas de Rei) e O Pacio (Friol), para penetrar despois no concello de Guntín e servirlle de fronteira co de Portomarín. Desemboca no encoro dos Peares, no límite entre as parroquias de Navallos (Guntín) e Portomarín (no concello homónimo), despois dun percorrido de 26 km de lonxitude.

ILLOTES

Illote da enseada de Corrubedo, no litoral da parroquia de Artes (concello de Ribeira), situado fronte á canle de desaugue da lagoa de Carregal.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Coristanco baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de San Sadurniño baixo a advocación de san Paio.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Valadouro baixo a advocación de santa María.

PERSOEIRO

Político uruguaio. Dirixente do Partido Blanco, foi senador en 1968 e candidato nas eleccións presidenciais de 1971. Durante a ditadura nos anos setenta foi un dos principais líderes no exilio. Cando regresou ao país como candidato ás eleccións presidenciais de 1984 foi detido e inhabililitado politicamente.

GALICIA

Avogado e político. Licenciado en Leis e Canons pola Universidade de Santiago de Compostela (1829), traballou como avogado ata 1832, ano no que se iniciou na xudicatura. Foi comandante da milicia nacional e defendeu os territorios da súa xudicatura contra as faccións carlistas. Tralo golpe de Espartero, foi destituído e perseguido ata o regreso dos moderados ao poder. En 1844 foi nomeado gobernador civil de Lugo e desde ese mesmo ano obtivo representación no Congreso ata a lexislatura de 1864 (agás no período progresista de 1854-1856), pola provincia da Coruña (1844-1846) e polos distritos de Cee (1846-1850; 1851-1864) e Carballo (1850-1851). Foi condecorado coa Gran Cruz de Cabaleiro de Isabel a Católica (1837) e coa Cruz de Comendador de Isabel a Católica (1838).

PERSOEIRO

Historiador e arqueólogo portugués. Licenciado en Historia pola Universidade de Porto (1968), foi catedrático de Historia da Arte e Arqueoloxía (1984-1996). Participou nas escavacións da citania de Sam Fins e do castro de Fiães e fundou o Instituto de Arqueologia (1974) e de Historia da Arte (1982) da Universidade de Porto. Colaborador de publicacións como Revista de Etnografia, Douro Litoral, Gallaecia e Zephyrus. Entre as súas obras destacan O castro de Fiães (1972), Monumento com forno de San Fins e as escavações de 1973 (1975), Cerámica Castreja (1975) e Escavações no monte Mozinho I (1974). Recibiu o premio Gomes Pereira de etnografía (1965), o Mário Cardozo de arqueoloxía (1975) e o pergamiño de honra e loanza do Padroado do Pedrón de Ouro (1979).

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou belas artes na Universidade de Porto, na que foi profesor de deseño desde 1997. A súa obra, de referencias figurativas, posúe unha importante débeda co mundo do gravado, en cadros de paleta case monócroma, na que o debuxo e o grafismo están moi presentes. Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Julio Resende, o Premio de Pintura Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular (1997) e o Premio Pintura Vesperie na Bienal de Montijo.

PERSOEIRO

Escritor portugués. De tendencia realista, as súas primeiras novelas reflicten a experiencia de emigrante e as posteriores, as inxustizas sociais dende o realismo socialista. Publicou Emigrantes (1928), A selva (1930), Eternidade (1933) e A curva da estrada (1950).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Palas de Rei baixo a advocación de san Martiño.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Guntín baixo a advocación de santa María.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Santa María de Ferreira de Pallares (Guntín). Pertenceu a un antigo mosteiro beneditino que recibiu tamén o nome de Santa María de Ferreira de Guntín. Adóitase afirmar que foi fundado no 909 polo conde Ero e a súa dona, a condesa Laura, como mosteiro dúplice, aínda que se coñece a súa existencia por unha doazón do 898 de dona Elvira. Posteriormente, foi restaurado como mosteiro de monxes beneditinos a finais do s XI ou principios do s XII e en 1557 frei Rodrigo de València e frei Pedro de Nájera anexionárono ao mosteiro de Samos, unión que confirmou nunha bula o Papa León X, e do que dependeu ata a exclaustración de 1835. O Rei Afonso VII acoutou os seus termos e durante os ss XII e XIII gozou da protección real, ademais de recibir un gran número de doazóns. Consérvase a igrexa románica de finais do s XII ou principios do s XIII, e segundo unha inscrición rematouse en 1226. Ten planta rectangular cunha soa nave, dividida en catro tramos, e ábsida semicircular....

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de santa María.