"Ea" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor, ourive e pintor. Coñecido como il Verrochio, comezou a súa formación escultórica no obradoiro do ourive E. Verrochi. Converteuse nun dos mestres renovadores da escultura do Catrocentos italiano. Entre os seus bronces máis relevantes destacan o David (1475) e o Monumento a Bartolomeo Colleoni (Venecia, 1479-1488), onde retomou o tema do retrato ecuestre no que contrasta o efecto dinámico do cabalo co contraposto do xinete. Realizou o sepulcro de Giovanni i Piero de Medici (1469-1472) e distintos bustos, como o de Lourenzo o Magnífico ou A dama do ramallete (1480), que revelan o dominio no tratamento dos panos e o detallismo de mans e rostros. En pintura destacou pola súa produción ornamental e pola formación dalgúns artistas significativos, como Perugino, Lorenzo di Credi ou Leonardo da Vinci que colaborou na realización das paisaxes de fondo do Bautismo de Cristo (1470?).

1. Relativo ou pertencente á provincia circumboreal.

2. Provincia bioxeográfica da rexión boreoalpina, no N das rexións eurosiberiana, norteamericana occidental e norteamericana oriental, entre a provincia ártica, no N, e o límite meridional da taiga, no S. O clima xeral é o bosque de aciculifolios ou taiga. Algúns autores tamén inclúen os pisos subalpinos de coníferas das montañas medioeuropeas e norteamericanas.

CIDADES

Cidade e capital da provincia homónima, na Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha, situada nunha chaira drenada polo río Guadiana e polo seu afluente, o Jabalón (59.392 h [1996]). É unha zona moi fértil, onde destacan os cultivos de secaño, principalmente cereais, oliveiras e viña. Esta riqueza agrícola converte a cidade nun importante centro comercial agrario. A industria máis importante é a relacionada coa agricultura (fábricas de fariña, azucre e aceite), á parte da construción que adquiriu grande importancia. A cidade, de forma circular, presenta unha estrutura radial, de superficie moi extensa, con rúas rectilíneas e edificios baixos. Foi fundada en 1225 por Afonso X o Sabio co nome de Villa Real, no lugar que antes ocupara a vila de Pozuelo Seco de Don Gil. A súa finalidade foi asegurar a defensa entre Toledo e as vilas xa reconquistadas en Andalucía. A súa situación xeográfica, no centro do señorío da orde militar de Calatrava, foi motivo de loita permanente pola posesión...

1. Dar claridade a algo ou tornalo menos escuro.

2. Tornarse claro algo.

3. Aparecer a luz do sol pola mañá.

4. Quedar o ceo limpo de nubes.

5. Poñer ao clareo. Ex: Co pouco sol que vai a roupa non clarea nada.

FILOSOFOS

Filósofo estoico grego. Discípulo do fundador da escola estoica, Zenón de Citio, sucedeuno na dirección e achegou algunhas modificacións á doutrina. Foi mestre de Crisipo e das moitas obras que se lle atribúen só se conservan algúns fragmentos do Himno a Zeus, Deuses e fisioloxía, Tempo e Dialéctica.

PERSOEIRO

Xeneral espartano. Xefe da guarnición de Bizancio no 409 a C, organizou a defensa despois da sublevación contra Atenas. Volveu ao seu posto no 403 ata que foi destituído polo seu goberno tiránico. Dirixiu o exército de mercenarios na campaña de Ciro o Novo contra Artaxerxes II. Venceu na Batalla de Cunaxa pero tivo que retirarse despois da morte de Ciro. Capturado polo sátrapa Tisafernes, foi asasinado.

PERSOEIRO

Político francés. Deputado por París (1876-1893), militou cos republicanos radicais e fíxolle perder a maioría ao goberno moderado de Ferrey (1885) ao denunciar a súa política colonial. O caso Dreyfus outorgoulle popularidade, logo de publicar no diario L’Aurore, que el mesmo dirixía, o artigo de Émile Zola “J’accuse” (1898). Foi senador (1902) e ministro do Interior (1906). Destacou polo seu labor a prol da separación entre a Igrexa e o Estado. En 1910 separouse do partido radical e en novembro de 1917 foi designado cabeza de goberno por Raymond Poincaré. No Tratado de Versailles (1919) fixo incluír as cláusulas de ocupación do Rin e de indemnizacións de guerra. Retirouse da política logo de ser derrotado nas eleccións á presidencia de 1920.

PERSOEIRO

Raíña seléucida, filla de Cleopatra II. Casou co usurpador do trono de Siria Alexandre Balas, con Demetrio II e con Antíoco VII. Asociou ao trono o seu fillo Antíoco VIII.

PERSOEIRO

Arquitecto e debuxante. Estudiou e debuxou con Robert Adams (1758) as ruínas do palacio de Spalato (actual Split). Foi arquitecto de Catarina II de Rusia (1783) e colaborou con Thomas Jefferson nos EE UU. Contribuíu á valoración da arquitectura da Antigüidade. Foi autor, entre outras obras, do Château Borely (1766), en Marsella, e do palacio do gobernador de Metz (1776-1781).

TERRITORIOS

Territorio feudal francés, situado arredor da vila de Clermont. Xa se constituíu como condado en 1023. Formou parte en 1269 do dote de Roberto de Francia, ascendente dos duques de Borbón; máis tarde doouse á rama dos Borbón-Condé. O título condal correspóndelle ao fillo do gran conde de París.

1. de cobrear.

2. Que ten a cor do cobre.

3. Acción e efecto de cobrear.