"qu" (Contén)

Que ou quen adquire algo xunto con outra persoa

Adquirir algo en común con alguén.

Adquisición dalgunha cousa en común con alguén.

Xornal editado en Santiago de Compostela entre xaneiro e abril de 1813, primeiro na imprenta de Los Dos Amigos e, despois, na de Manuel María de Vila. Defendeu firmemente as doutrinas absolutistas. Foi moi polémico, xa que acollía escritos de carácter político que despois criticaba.

Hormona segregada pola mucosa da parte alta do intestino delgado. Estimula a contracción da vesícula biliar, a secreción hepática da bile e a secreción de enzimas pancreáticos. Tamén inhibe a secreción ácida do estómago provocada pola gastrina.

Boletín Informativo que saíu en decembro de 1976 en Vigo. Editouse co gallo da celebración do I Congreso Nacional deste sector, polo que todos os artigos estaban relacionados co acto. Colaboraron nela, entre outros, Carlos García Castro, Miguel Font, Antonio Velloso e Mario Gaviria.

Tecido vexetal de sostemento, de orixe primaria, constituído por células vivas de membrana desigualmente engrosada con celulosa e pectinas. É propio dos órganos en desenvolvemento.

Propio do colénquima.

Institución colexial creada en 1973 pola segregación do antigo Colegio de Arquitectos de León, Asturias y Galicia. A asemblea constituínte celebrouse en Santiago de Compostela en outubro de 1973. Ao abeiro do colexio, naceu a Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña (1975). Estrutúrase en dous niveis: un órgano xeral ou central situado na Casa da Conga, en Santiago de Compostela, e as delegacións da Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago de Compostela e Vigo. A dirección do colexio corresponde á Xunta de Goberno, formada polo decano presidente, o tesoureiro contador, o secretario, catro vocais e os presidentes das distintas delegacións. Pola súa banda, as delegacións contan cunha xunta directiva integrada por un presidente, un tesoureiro e un secretario. O colexio ten como funcións atender os aspectos profesionais dos colexiados, así como a problemática social, cultural, económica e urbanística galega. Para velar pola deontoloxía profesional e para impoñer as correccións...

Palabra ou expresión que se emprega máis comunmente na fala e na escrita informal. Por exemplo, en galego, habería uns catro guichos no coche é un coloquialismo por habería unhas catro persoas no coche.

Herba deitada, de talos volubles provistos de gabiáns e follas dúas veces pinnatilobuladas. Os seus froitos en pepónide, teñen a forma e as dimensións dunha laranxa e presentan o epicarpio fortemente endurecido e de cor amarela. A polpa deste froito emprégase en medicina como purgante. É propia do norte de África, aínda que se cultivou amplamente na Península Ibérica durante a época musulmana, polo que se dá de forma semiespontánea nas veigas baixas do litoral meridional mediterráneo.

Entremés escrito polo Padre Sarmiento ao regreso dunha viaxe polo Reino de Galicia no ano 1745, co obxectivo de contextualizar nunha estrutura literaria o material lingüístico que recollera na mencionada viaxe. Aínda que é un texto inacabado que non publicou en vida, constitúe a única obra de creación na que Sarmiento emprega a lingua galega. O manuscrito do que parten os editores é unha copia de 1789, conservada na Biblioteca Nacional de Madrid, titulada Colección de voces y frases gallegas en coplas y un glosario de dichas voces. Composta por 1.201 coplas, a carta que a precede permite fixar a súa elaboración entre 1745 e 1751. Existe outro manuscrito no Museo de Pontevedra con 107 coplas máis, se ben os estudiosos cuestionaron a atribución das mesmas a Sarmiento ao basearse en argumentos lingüísticos. O tema da peza xurdiu do pasamento de Filipe V, primeiro rei borbón español, e da coroación do seu fillo Fernando VI; o autor elaborou un cadro de costumes no que labregos de Pontevedra...

Revista de literatura que edita trimestralmente a Fundação Calouste Gulbenkian de Lisboa dende o ano 1959. Foi dirixida por Hernâni Cidade, Jacinto do Prado Coelho, David Mourão-Ferreira e Joana Varela. Comprende as seccións “Ensaio”, “Documentos”, “Ficção”, “Poesía”, “Notas e Comentários”, “Cartas”, “Crítica de livros”, “Informação literária” e “Revista de revistas”. Centrada na literatura de Portugal, Brasil ou África, tamén presta atención á produción galega. Nos números 137 e 138 acolle diversos traballos sobre literatura galega, a súa historia, o xornalismo e o labor editorial. No número 139 publicou recencións sobre dez autores galegos, entre eles, Pondal, Rosalía, Curros, Cabanillas, Castelao e Pedrayo, xunto cunha antoloxía poética e traballos de ficción firmados polos mesmos autores.

Obra que data do ano 1553, firmada por Torquemada e que foi a última que se editou na imprenta de Agustín de Paz en Mondoñedo.