"AN" (Contén)

GALICIA

Matemático. Iniciou a súa carreira militar na Academia de Artillería (1869-1873), pero tivo que abandonala por problemas de saúde cando xa acadara o grao de comandante. Dedicouse ao ensino das matemáticas e dirixiu un colexio preparatorio para o ingreso no exército e na Escuela General de Ingenieros y Arquitectos. Investigou no campo das matemáticas e realizou numerosos traballos que publicou en diferentes revistas, como Gaceta de Matemáticas, El Progreso Matemático, Science, Archiv des Mathematik und Physik e Journal des Mathematiques. Foi membro da Real Academia de Ciencias e da Real Academia Galega, e profesor honorario do Real Instituto de Lisboa e da Universidade Libre de Tempio (Sardeña).

GALICIA

Óptico. Licenciouse en Ciencias Físicas e Exactas na Universidad de Madrid en 1934 e doutorouse, xa rematada a Guerra Civil, na mesma universidade en 1943. En 1945 obtivo a cátedra de Óptica. Desenvolveu de forma simultánea a docencia e a investigación, que centrou na termoloxía, na electricidade, no magnetismo e nas estruturas cristalinas. Descubriu, xunto con J. M. Otero Navascués, a miopía e a presbicia nocturnas. Foi director xeral de Enseñanzas Técnicas, director do Instituto de Estudios Nucleares, presidente da Real Sociedad Española de Física y Química, cofundador e vicepresidente da Junta de Energía Nuclear, membro do Comité Científico Técnico da Comisión Nacional de Investigacion del Espacio e asesor do Instituto Nacional de Técnica Aeronáutica. Trala súa xubilación en 1983 dedicouse á elaboración do Vocabulario Técnico y Científico publicado pola Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales en 1990.

GALICIA

Actor de teatro e televisión. Coñecido como Morris, foi membro fundador do grupo vigués Artello, co que representou diferentes obras, como Morte e vida de Severina (1978), Pic-nic (1979), As nubes (1980), Celtas sen filtro (1983), Gulliver F.M. (1985), Gran venda décimo aniversario (1988), Batea (1990) ou A matanza dos seixas (1993). Colaborou tamén con diversas compañías galegas, entre elas, Teatro do Noroeste, coa que interpretou papeis en diversos espectáculos, como Galicia S.L. e con Encuadre Producións protagonizou Ministros pola cara (1997). Participou tamén en numerosas montaxes do Centro Dramático Galego, entre as que destacan Woyzeck (1984), Os vellos non deben de namorarse (1985), O enfermo imaxinario (1986), Valle-Inclán 98 (1998), Se o vello Simbad volvese ás illas (1999) ou Calígula (2000). Destaca tamén a súa actividade como...

GALICIA

Político e empresario. Foi director de Estanislao Durán e Hijos S A, Consignatarios e de Viajes Durán S A. Ocupou diversos cargos públicos: concelleiro de Vigo por Coalición Popular (1979-1982); deputado por Pontevedra no Congreso desde a segunda á cuarta lexislaturas (1982-1996), formando parte do Consello de Seguridade Nuclear; e no Parlamento galego na quinta lexislatura (1997-2001), ocupando a presidencia da Comisión de Pesca e Marisqueo. Foi cónsul honorario de Noruega e Suecia, presidiu a Federación Mundial de Consignatarios de Buques, con sede en Rotterdam (1996-1997), e posúe diversas condecoracións de ordes suecas e norueguesas.

PERSOEIRO

Profesor. Cursou estudios universitarios en Santiago de Compostela e licenciouse en Filoloxía Inglesa pola Universidad de Madrid. Exerceu a docencia na St. Giles School of languages de Londres e foi redactor radiofónico da BBC. Colaborador de distintas publicacións, fundou o Grupo de Traballo Galego de Londres (1970) e cofundou a revista Emigrante. Publicou as obras Qué tal, Pepito? (1968), Poemas do non (1975) e A teima (1973).

PERSOEIRO

Arquitecto, fillo de Xoán Xacobe Durán Loriga. Na Coruña realizou o Palacio de Facenda e o Banco de España. Foi conservador do Palacio Real de Madrid e realizou traballos de investigación sobre os pazos. Colaborou no Anuario Brigantino e no Boletín da Real Academia Galega. Destacan entre os seus artigos “Unos planos inéditos do arquitecto Lois Monteagudo” (1932) e “Los jardines del Pazo de Mariñán” (1949). Escribiu, entre outras obras, Exposición de proyectos no realizados relativos al Palacio de Oriente y sus jardines (1935) e La real abadía de San Julián de Samos: estudio histórico-arqueológico (1947).

GALICIA

Xornalista. Coñecido cos pseudónimos de Ego e Man D’Uval, comezou a súa andaina no mundo periodístico como redactor deportivo en La Integridad de Tui. Posteriormente, trasladouse a Ourense e colaborou no diario La Zarpa, nunha sección titulada “Mostacilla”. Na mesma cidade foi un dos fundadores da sociedade artístico-recreativa La Troya. Ao seu regreso a Vigo, ingresou no xornal El Pueblo Gallego, no que asinaba a sección “Pedradas” e na que reflexionaba en verso sobre temas locais.

PERSOEIRO

Erudito. Foi director da Biblioteca Nacional de Madrid. Como resultado da súa investigación en textos cataláns antigos, escribiu Colección de Romances Antiguos e o Romancero General o de Durán.

PERSOEIRO

Mestre de obras. Activo en Lugo, construíu a capela maior da igrexa de San Pedro de Calde (1763).

PERSOEIRO

Arquitecto mexicano. As súas obras caracterizáronse pola adaptación das liñas renacentistas nas plantas e nos alzados e pola decoración barroca. Entre as súas obras destacan a igrexa de San Juan de Dios (1729) -onde introduciu a pilastra ondulada, derivación da columna salomónica e articulou a fachada como unha gran fornela en forma de vieira-, e a capela Medina Picazo, dedicada á Inmaculada Concepción, no convento Regina (1733).

PERSOEIRO

Pintor e gravador estadounidense. Cultivou o retrato e a paisaxe. Foi un dos fundadores da Hudson River School. Realizou os gravados Signing of Declaration of Independence (Sinatura da Declaración de Independencia, 1786-1797) de John Trumbull. Entre as súas obras destaca Kindred Spirits (Espíritos xemelgos, 1849). Foi membro fundador da National Academy of Design (1862) e presidente da mesma (1845-1861).

PERSOEIRO

Pintor francés. Coñecido como Carolus-Duran, foi pintor académico e retratista da aristocracia parisiense. Recibiu unha pensión e viaxou por Italia e España en 1861. En 1905 nomeárono director da École Françoise de Rome. Entre as súas obras destaca La Dame au gant (A dama da luva, 1869).

PERSOEIRO

Eclesiástico, liturxista e canonista. Coñecido como Gulielmus Durandus ou Durantis, en 1285 foi nomeado bispo de Mende. Destacan as súas obras Speculum iudiciale e Rationale divinorum officiorum.

PERSOEIRO

Arquitecto e teórico. Discípulo de E. L. Boullée, construíu diversos edificios, realizou decoracións para as festas da Revolución Francesa e fixo deseños de edificios públicos durante a Convención. Entre os numerosos textos teóricos que escribiu destaca Précis des leçons d’architecture données à l’École Polytechnique (Leccións de arquitectura dadas na École Polytecnique, 1802).

PERSOEIRO

Escritor chileno. Director da revista literaria Atenea, a súa obra inscríbese dentro do crioulismo rural. Da súa produción destaca Chabela (1927), Mal de amor (1928), Presencia de Chile (1941) e Don Arturo, biografía do presidente Alessandri.

PERSOEIRO

Xornalista e feminista. Redactora de La Presse, fundou varios xornais: La Fronde (1897), redactado e dirixido por mulleres, L’Action (1905) e Les Nouvelles (1909), nos que defendeu os dereitos da muller e a igualdade sexual.

PERSOEIRO

Investigador inglés. Introduciu o laminado de ferro estampado (latón) como envase para conservar alimentos. Este envase pasou a ser definitivamente popular cos descubrimentos de Appert (appertización), que evitaban os inconvenientes do vidro.

PERSOEIRO

Marchante e galerista. Foi impulsor da escola de Barbizon e dende 1870 dos impresionistas. Organizou, entre outras, a segunda exposición impresionista na súa galería da rúa Le Peletier e, tralo éxito dunha realizada en Nova York (1886), abriu unha galería filial nesta cidade.

PERSOEIRO

Xeneral e político. Exiliouse en 1831 pola súa participación nunha conxura liberal. Logo do seu retorno, participou na loita contra os austríacos (1848) e accedeu ao cargo de ministro da Guerra (1855). Serviu como embaixador en Istambul (1856-1861) e foi ministro de Asuntos Exteriores dende 1862. Presidiu o Senado entre 1884 e 1887. É autor da obra Della nazionalità italiana (Sobre a nacionalidade italiana, 1846), na que defendeu a centralización política e a abolición do poder do papa.