"ARE" (Contén)

1. Acción e efecto de marear ou marearse.

2. Malestar xeral indeterminado, acompañado a miúdo de náuseas, palidez e sudación fría, ou mesmo vómitos, dor de cabeza, vertixe e ansiedade que é consecuencia dunha superestimulación do aparato vestibular do oído interno.

3. Cansazo mental que se produce polo exceso de ruído ou traballo, ou polas dificultades para resolver un asunto.

4. Embriaguez lixeira.

1. Relativo ou pertencente á enerxía mareomotriz.

2. Tipo de enerxía renovable que se basea na oscilación do nivel do mar en forma aproximadamente sinusoidal a causa das mareas. Aprovéitase a diferenza de niveis que ocasiona a marea para facer pasar auga de encoramento ao mar a través das canles de alimentación do grupo de turbinas da central mareomotriz.

GALICIA

Escultor. Mestre na Escola de Artes e Oficios de Vigo, traballou o marfil e o barro, en obras de pequeno formato. Destacan os conxuntos Mordomas e Entroido. Ten obra no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo e noutras coleccións galegas.

PERSOEIRO

Escultor, erudito e pedagogo. Formado nos obradoiros de Eusebi Arnau, viaxou por Roma, Florencia, París e Bruxelas ata que estableceu o seu taller en Barcelona. Foi considerado un dos principais especialistas españois en estatuaria monumental (Vitòria 1932-1940). Foi presidente da Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts de Sant Jordi. Participou na Exposición Internacional de 1929 e en diversas actuacións en Montjuïc e a Plaça de Catalunya. En 1946 fundou en Barcelona, con fondos da súa colección particular, o museo que leva o seu nome, declarado Ben de Interese Cultural en 1962. Publicou El mundo fascinante del coleccionismo y de las antigüedades (1977) e Informes sobre monumentos catalanes (1984). Recibiu a medalla de ouro da Generalitat (1986).

1. Movemento das ondas do mar ao empezar ou rematar unha tormenta.

2. Auga superficial do mar.

PERSOEIRO

Fisiólogo francés. Destacou polos seus descubrimentos de aparatos que se destinan a rexistrar graficamente a acción vital de determinados órganos, como o esfigmógrafo ou o pneumógrafo, e de diferentes métodos de cardiografía intracardíaca. Xunto con Élie de Cyon estableceu a lei da constancia do traballo do corazón, que leva o seu nome. Das súas obras destaca La Méthode graphique dans les sciences expérimentales... (1878).

PERSOEIRO

Raíña de Francia, filla de Filipe IV. Casou con Luís XIV de Francia, segundo o estipulado na Paz dos Pireneos.

PERSOEIRO

Princesa de Beira. Segunda muller (1838-1855) de Carlos María Isidro de Borbón, promoveu o carlismo intransixente.

PERSOEIRO

Trobador portugués, irmán do trobador Garcia Soarez. Desenvolveu a súa obra na corte castelá de Fernando III, onde coñeceu a Pero da Ponte, Afons’ Eanes do Coton e ao xograr Lopo. Activo entre 1230 e 1270, a súa obra é fundamentalmente amorosa, con 22 cantigas de amor, e satírica, con cinco escarnios literarios (catro dirixidos a Lopo e un a Pai Soarez de Taveirós), nove escarnios persoais (un a Afons’ Eanes do Coton), un escarnio moral e un escarnio social. Entre as súas composicións destacan “Ay Paay Soarez, venho-vos rogar”, “Joan Fernandes, que mal vos talharon”, “Lopo jograr, és garganton” e “Pero Rodríguiz, da vossa molher”.

GALICIA

Regatista. En 1989 incorporouse ao equipo de vela do Real Club Náutico de Vigo, onde en 1996 pasou á clase Vaurien. Obtivo o título de campión ibérico de Vaurien (2001, 2002 e 2003) e subcampión do mundo de Vaurien (2002).

GALICIA

Político, VII marqués de Valladares. Foi elixido deputado polo Reino de Galicia (1820-1821) e pola provincia de Ourense (1834-1836), cargo desde onde defendeu a capitalidade de Vigo. Senador pola provincia de Lugo (1840-1841) e por designación real (1846-1847), foi gobernador e presidente da Deputación Provincial de Pontevedra (1836) e alcalde de Vigo (1843-1844).

PERSOEIRO

Relixioso. Exerceu como notario ata que ingresou no mosteiro de Santa Luaría de Oseira, onde se ordenou sacerdote en 1955. Escribiu Vida de San Bernardo (1964).