"RL" (Contén)

PERSOEIRO

Biólogo. Foi decano da Facultade de Bioloxía de Universidade de Santiago de Compostela. Especializado no estudo dos coleópteros, é autor de numerosos artigos e comunicacións para congresos, tanto a escala nacional como internacional. Foi investigador dos proxectos Fauna Ibérica I e II e Fauna Italiana. Membro de Seminario de Estudos Galegos, é tamén vogal do comité executivo da Asociación Europea de Coleopteroloxía.

PERSOEIRO

Atleta xamaicana. Especialista en probas de velocidade, conseguiu 20 medallas en campionatos do mundo (1983-1995), seis delas de ouro. Participou en sete edicións dos xogos olímpicos (1980-2004), onde obtivo a medalla de bronce nos de Moscova (1980) en 200 m, en Los Angeles (1984) en 100 m e 200 m, en Barcelona (1992) en 200 m e en Atlanta (1996) en 4 x 100 m en carreira de remudas; e a medalla de prata en Atlanta (1996) en 100 m e 200 m e en Sydney (2000) en 4 x 100 en carreira de remudas.

PERSOEIRO

Poeta noruegués. Membro do grupo marxista Mot Daq, comezou escribindo coleccións de poemas de ton malicioso, como De hundrede violiner (Os cen violíns, 1912). Da súa obra destacan Brød of vin (Pan e viño, 1924), Den røde front (A fronte vermella, 1937), Ord i alvor til det norske folk (Palabras graves do pobo noruegués, 1940), Vi overlever alt (Sobreviviremos a todo, 1945) e Tilbake til livet (Retorno á vida, 1946).

PERSOEIRO

Físico. Catedrático de Física Teórica, foi o primeiro decano da Facultade de Física da Universidade de Santiago de Compostela, e despois foi reitor da mesma institución (1984-1990). Investigou no campo da física teórica e das partículas elementais, propiciou a expansión da universidade e fomentou a normalización lingüística do galego. Con máis de 150 artigos publicados, das súas obras destacan La nueva física (1975), Introdución a las interacciones fuertes (1977), De lo más pequeño a lo más grande del universo (1996) e Introdución a la Física (2001). Recibiu o Premio da Divulgación Científica da Xunta de Galicia (1994).

PERSOEIRO

Compositor italiano. Discípulo de Mallapert e Lebel, foi recoñecido en toda Europa como un dos mellores compositores do seu tempo, xa que levou á perfección os procedementos tradicionais da composición. É autor dun cento de misas de catro a oito voces, dun milleiro de motetes de catro a doce voces, oito ladaíñas, 66 ofertorios, 15 lamentacións, 56 madrigais espirituais e un centenar de profanos, ademais de salmos, cánticos ou himnos. Das súas misas é especialmente célebre a Missa Papae Marcelli (1567), a seis voces.

GALICIA

Avogado e político. Foi asesor xurídico da Semana Verde de Galicia (1982-1991) e secretario xeral letrado da Fundación Semana Verde de Galicia (1991-1996). Elixido deputado no Parlamento de Galicia desde 1989, foi conselleiro de Xustiza, Interior e Relacións Laborais (1996-1999) e presidiu, entre 1996 e 1998, a Sociedade Galega de Medio Ambiente (SOGAMA). É secretario xeral do PP de Galicia desde 1999 e conselleiro de Xustiza, Interior e Administración Local desde 2003. Recibiu a Cruz de Honor de San Raimundo de Peñafort (2000).

1. Trampa piramidal feita de vimbio ou de canas que se usa para cazar vivos os paxaros.

2. Rede que se manexa con dous paus e que se usa para coller troitas.

GALICIA

Pintor. Estudou na Real Academia de Bellas Artes de Santa Isabel de Hungría de Sevilla. Evolucionou desde o academicismo, influenciado pola súa estadía andaluza a un estilo marcado polo coñecemento da arte grotesca e, posteriormente, a unha figuración simbolista.

PERSOEIRO

Saxofonista de jazz. Coñecido como Charlie Parker, Bird ou Yardbird, a comezos da década de 1940 converteuse no líder do movemento be-bop, que revolucionou o jazz. En 1947 formou un quinteto con M. Davis e M. Roach e, posteriormente, colaborou coa orquestra de Machito. Moitas das súas composicións, como “Scrapple from the Apple”, “Moose the Mooche” ou “Ko-ko”, son auténticas lendas na historia do jazz.

MUNICIPIOS

Municipio de Madrid, situado na área metropolitana da capital (79.213 h [2001]). Constitúe unha cidade dormitorio.

1. Asento, xeralmente de pedra, situado nos ocos das ventás ou a carón delas e das portas, onde senta a xente a conversar.

2. 1. Acto de conversar.

   2. Reunión de persoas que se xuntan para conversar.

1. Entrar en negociacións para arranxar un asunto, negociar a paz ou unhas capitulacións.

2. Conversar unhas persoas con outras para chegar a un acordo.

1. Persoa encargada de negociar un acordo co inimigo ou adversario.

2. 1. Relativo ou pertencente ao parlamento.

   2. Membro dun parlamento.

1. Relativo ou pertencente ao parlamentarismo.

2. Partidario do parlamentarismo.

1. Acción de parlamentar.

2. 1. Asemblea lexislativa dun estado, dunha nación ou dunha rexión cuns poderes que son regulados, xeralmente, pola constitución. Adoita estar formada por unha soa cámara (unicameralismo), sobre todo nos réximes centralistas ou unitarios, ou máis frecuentemente por dúas (bicameralismo), nos sistemas de estados federais. A cámara baixa é elixida por sufraxio universal directo, e a cámara alta, normalmente por sufraxio indirecto. O parlamento é, daquela, o órgano máis importante de representación dos cidadáns. As súas funcións lexislativas inclúen, entre outras, a de estudar os proxectos de lei do goberno, emendalos e votalos, propor outras medidas lexislativas e aprobar os orzamentos do estado. Para ser aprobada, unha lei ten que obter a maioría dos votos da cámara baixa e, nos estados que teñen parlamentos bicamerais, tamén da cámara alta. Nalgúns casos, a disciplina dos partidos políticos regula o comportamento dos deputados ata o punto de que o resultado da maioría das votacións é previsible...

   2. Asemblea convocada polo rei co fin de chegar a acordos e obter favor, consello e axuda dos estamentos.

   3. Edificio que é sede da asemblea lexislativa dunha rexión, estado ou nación.

3. Discurso oral que realiza unha persoa.

4. Interpretación longa en prosa ou en verso que fai un actor nunha obra teatral.

ENTRADA LARGA

Asemblea lexislativa configurada pola Constitución española de 1978 en que se delimitaron os sistemas de goberno que deben ter as comunidades autónomas e a súa organización institucional (artigo 152.1) conforme ao modelo estatal no aspecto concreto que se refire ás relacións entre parlamentos (unicamerais) e gobernos autonómicos.
Antecedentes históricos
O Parlamento de Galicia ten a súa orixe máis inmediata no texto de 1981. Un antecedente remoto podería estar no Proxecto de Constitución para o Estado Galaico de 1887 aprobado polo Partido Republicano Federal, onde se fala, no título V da Asemblea Rexional. Lois Peña Novo referiuse tamén á Asemblea da Mancomunidade Galega, pero foi no democrático contexto de recuperación de liberdades dos pobos da Segunda República Española onde naceron os precedentes inmediatos das presentes institucións autonómicas, sobre todo, no que se aprobou na Asemblea de Concellos de Galicia en 1932 e se plebiscitou de modo afirmativo polo...