"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Pertencente á escola de Madrid, foi discípulo de Francesco Rizi. Deulle preponderancia á paisaxe, á maneira da escola veneciana de Tintoretto. Entre as súas obras destacan: Encuentro de Abraham y Melquisedec, Santa Catalina de Alejandría e La prudente Abigail.

PERSOEIRO

Actriz e cantante.

1. de escanar.

2. Que é alto e delgado.

1. Separar as espigas da cana do millo.

2. Cortar as pólas dunha árbore.

3. Mudar a plumaxe as aves.

4. Medrar as plantas.

1. Baleirar unha canastra.

2. Desfacer ou separar as partes que compoñen algunha cousa.

3. Desfacerse ou separarse as partes dalgunha cousa.

1. Réptil terrestre de corpo alongado e ápodo.

2. Réptil, de ata 28 cm de lonxitude, ápodo, co corpo vermiforme de cor rosada, cuberto de pequenas escamas e de aparencia segmentada. A cabeza é pequena e aguda, e pouco diferenciada do corpo; os ollos son moi pequenos e a cola curta. Vive principalmente baixo terra, onde se alimenta de vermes, eirugas, formigas e miriápodos. As femias poñen un único ovo longo e estreito. Está presente en toda a Península Ibérica, agás na maior parte do terzo norte; en Galicia está limitado ás zonas máis mediterráneas do sueste do país.

3. Réptil, de ata 50 cm de lonxitude, de corpo alongado e ápodo, cuberto de pequenas escamas. Habita medios de alta humidade ambiental como bosques caducifolios, prados, claros de bosques, sebes e, as máis das veces, lugares situados preto dos cursos de auga. Aliméntase de larvas de insectos, formigas, miriápodos e arácnidos. Hiberna durante os meses de outubro e abril para logo aparearse. Logo duns 90 días, as femias paren. Localízase en toda Galicia, onde é máis escaso nas zonas secas do sueste.

1. Provocar escándalo.

2. Indignarse ou irritarse por algo.

1. Medir a profundidade da auga mediante o escandallo ou outro instrumento.

2. Aplicar a un produto o réxime de escandallo.

1. Peza de chumbo posta no extremo dunha corda fina que serve para determinar a profundidade do mar, dun río, etc, nun punto determinado.

2. Determinación do custo ou valor dun produto con relación aos factores que o integran.

1. Ruído ou barullo excesivo provocado xeralmente por voces.

2. Feito, acontecemento ou dito considerado inmoral ou contrario ás conveniencias sociais, que dá lugar a indignación ou censura na opinión pública.

3. Situación ou acción que se considera intolerable e provoca indignación.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida na cidade de Ferrol en 1903.

PUNTA

Punta do litoral occidental da parroquia de Beluso, no concello de Bueu, situada ao N da boca da ría de Aldán e ao S do Cabo Udra.

PENÍNSULAS

Escandinavia.

REXIÓNS

Rexión do N de Europa que, nun sentido físico, inclúe a Península Escandinava, situada entre o Océano Atlántico, ao O, o Océano Glacial Ártico, ao N, e o Mar Báltico, ao L; que se estende ao longo duns 1.800 km desde o Cabo Norte, no Ártico, ata os estreitos dinamarqueses. A península ocupa unha extensión duns 770.000 km2, divididos entre o territorio de Noruega, Suecia e Finlandia. A súa poboación é duns 13.500.000 h (estim 2000). Desde o punto de vista lingüístico, cultural, histórico e socioeconómico inclúese tamén na denominación de Escandinavia a Dinamarca, Islandia e a totalidade de Finlandia.
Xeografía física
A Península Escandinava comprende a maior parte do antigo escudo báltico, un bloque de materiais cristalinos, eruptivos e metamórficos, que sufriron primeiro os dobramentos caledonianos e despois, unha vez aplanados e erosionados, os dobramentos terciarios, que deron orixe aos Alpes Escandinavos. Esta cadea montañosa, que percorre a península...

1. 1. Relativo ou pertencente a Escandinavia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

   2. Natural ou habitante de Escandinavia.

2. Aplícase á arte, literatura, música e linguas pertencentes á rama setentrional das linguas xermánicas; isto é: dinamarqués, feroés, islandés, noruegués e sueco, propias dos países escandinavos.

3. Pobo xermánico que se estableceu na Península Escandinava, en Islandia, en Xutlandia e nas illas que forman parte do territorio de Suecia, Noruega e Dinamarca na actualidade. Situáronse nestes territorios a partir do s II segundo as inscricións rúnicas.

4. Linguas nórdicas.