"ISM" (Contén)

Relación de tipo xerárquico rexida segundo o modelo dun pai de familia tradicional, en que o dominado debe a quen o domina obediencia, respecto e afecto, e o dominante ofrécelle en cambio seguridade, protección e afecto baseados na súa autoridade. Max Weber elaborou a definición ao estudar a situación coa clase obreira de principios do s XX. O movemento obreiro loitou contra o paternalismo dos patróns para saír da minoría de idade xurídica e moral á que os tiñan reducidos.

Calidade de patético.

Sistema de organización social que observan aquelas sociedades en que os fillos se integran automaticamente na liñaxe, clan ou estamento do pai, do que reciben tamén os principais elementos constitutivos da súa condición social.

Costume dalgunhas sociedades segundo a que os casados han de seguir vivindo na aldea ou na facenda do pai do marido, sen que iso supoña necesariamente o patrilinealismo.

Existencia dun elevado grao de pobreza nun estado dunha maneira permanente.

pedantaría.

Conxunto de deportes que teñen por base correr a pé.

Doutrina do monxe Pelaxio que parte dun optimismo natural en canto á capacidade absoluta da vontade para evitar o mal e facer o ben. Afirma que a graza é unha axuda extrínseca para obrar o ben, máis facilmente, pero de ningún xeito é necesaria para a salvación. Nega o pecado orixinal e, en consecuencia, nega tamén a necesidade do bautismo dos nenos e a eficacia da penitencia.

Sistema musical en que a oitava só ten cinco tons.

Movemento carismático protestante. A súa primeira manifestación importante tivo lugar cara a 1830 e foi dirixida polos ingleses E. Drumond e Irwing. A súa finalidade era alcanzar a práctica da glosolalia e a curación de enfermidades pola intervención do Espírito Santo.

Calidade ou actitude de perfeccionista.

Sistema de erosión e tipo de modelado característico das rexións frías da Terra, non recubertas de xeo dun xeito continuo e onde as alternancias de xeo e desxeo son o factor erosivo esencial. O termo foi introducido en 1909 por W. Lozinski para describir o tipo de clima e os trazos morfolóxicos superficiais controlados polo mesmo. Aproximadamente, unha sexta parte da superficie das terras emerxidas están baixo os efectos do periglaciarismo. Durante os períodos de clima frío do Cuaternario, esta superficie foi considerablemente maior, e os sinais do modelado periglacial aínda son perceptibles. O sistema periglacial localízase nos sectores de latitudes moi elevadas e nos sectores de alta montaña. Nas latitudes elevadas hai dous tipos de áreas cubertas de xeo durante longas tempadas cada ano; as áreas de clima polar continental, como ao NL de Siberia, e as áreas de clima polar oceánico, como Islandia. Nas grandes altitudes, o xeo desenvolve un importante papel durante gran...

Conxunto doutrinal bastante heteroxéneo propio da escola do Liceo, que fundou Aristóteles e recibiu o nome de ðåñίðáôïò (paseo) polo feito de que moitas leccións dábanse paseando ou quizais, simplemente, nunha galería. A tónica dominante dos primeiros peripatéticos foi o desenvolvemento do empirismo aristotélico e a investigación científico-positiva. Destacaron Teofrasto, Aristoxeno, Dicearco de Messina, Demetrio de Faleron e Estratón o Físico. A escola sufriu posteriormente unha profunda decadencia, que superou no s I con Andrónico de Rodas, que abriu un último período moi rico en comentaristas do corpus aristotélico, como Alexandre de Afrodisia.

Conxunto de movementos vermiculares de contracción do tubo dixestivo, en forma de onda que progresa desde o estómago cara ao ano.

Complexo sintomático que simula unha peritonite aguda, sen que haxa, de feito, inflamación do peritoneo.

Movemento socio-político instaurado polo presidente Juan Domingo Perón en Arxentina tras a súa vitoria electoral en 1946. Creou un corpo de leis laborais e sociais moi avanzadas que lle proporcionou un grande apoio da xente e permitiulle organizar un movemento popular que pretendía ser equidistante entre o capitalismo e o comunismo. Coa destitución de Perón (1955) o peronismo continuou como forza, pero aliado a sectores burgueses. Durante a ditadura militar (1966-1973) o movemento dividiuse en múltiples correntes internas. En 1973, co triunfo peronista nas dúas eleccións presidencias, Perón retornou do seu exilio en Madrid, pero a súa rápida morte (1974) entregoulle o poder aos seus seguidores máis reaccionarios e corruptos. Despois da nova ditadura militar (1976-1983), dividido e desprestixiado, o peronismo perdeu as eleccións de 1983 ante a Unión Cívica Radical (UCR) e escindiuse. En plena recuperación, o peronismo derrotou ao UCR nas eleccións lexislativas (1988) e dous anos despois...