"Ons" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto. En Roma estudou a técnica de restaurar edificios antigos e publicou dous libros. Protexido polo Tsar Nicolao I, recibiu o encargo de construír, en Moscova, o palacio do Kremlin (1838-1849) e a catedral do Salvador (1837-1883).

1. 1. Cerimonia relixiosa na que se cortan os cabelos, parcial ou totalmente, para mostrar unha consagración especial da persoa. Costume xeneralizado entre os monxes cristiáns (ss V-VI), introduciuse na igrexa latina (ss VI-VII) como rito de admisión do clero, distinto das ordes menores. Foi suprimida pola reforma do Concilio Vaticano II.

   2. Maneira de levar cortados os cabelos os que recibiron a tonsura relixiosa. Entre as formas coñecidas, están a dos monxes budistas, que levan todo o cabelo rapado, a que deixaba só unha franxa de cabelo á maneira de aro (conservada ata hai pouco pola maioría das ordes relixiosas católicas) e a que levan sacerdotes e clérigos latinos reducida á coroa da cabeza, chamada por iso mesmo coroa. 

2. Alegar carácter clerical para librarse da xurisdición ordinaria ou para obter mitigación ou modificación dunha pena. Está en vigor en países cun concordato coa Santa Sé ou nos que hai un privilexio de inmunidade eclesiástica.

3. Beneficio eclesiástico que se podía gozar en canto se recibira a tonsura, sen necesidade de ningunha orde sagrada.

1. de tonsurar.

2. Que ou quen recibiu a tonsura clerical.

1. Facer a tonsura a alguén.

2. Conceder a condición de clérigo por medio do rito da tonsura.

PERSOEIRO

Relixioso. Bispo de Lima, reuniu numerosos sínodos para promover a vida relixiosa no vicerreinado e defendeu os dereitos da Igrexa. Iconograficamente represéntase con capa, mitra e palio (arcebispo) e cun indio aos pés, como atributo persoal. A súa festividade celébrase o 23 de marzo.

PERSOEIRO

Escritor. Escribiu a Visión delectable de la filosofía y artes liberales, metafísica y filosofía moral (1480), enciclopedia científica da época de carácter alegórico.

ENTRADA LARGA

Período da historia de España (marzo de 1820-setembro de 1823) en que estivo vixente un goberno constitucional, establecido tras a aprobación da Constitución de 1812 por Rafael del Riego en Cabezas de San Juan, o 1 de xaneiro de 1820. O 9 de marzo, o Rei Fernando VII tivo que xurar a Constitución e axiña se formou o goberno Pérez de Castro-Argüelles e se reuniron as Cortes, formándose ademais dous partidos: o dos moderados, e o dos exaltados, partidarios da radicalización da revolta de 1820. As primeiras medidas tomadas foron orientadas cara á desamortización e a reforma das ordes monásticas, a supresión de morgados e vinculacións ou a formación de concellos constitucionais. O 1 de marzo de 1821 reuniuse a segunda lexislatura, da que xurdiu o ministerio Bardagí-Feliu, que se reorganizou ao final daquel ano como consecuencia da axitación provocada polo asasinato do capelán absolutista Matías Vinuesa y López de Alfaro. Logo dun intento de golpe de estado da garda real, en 1822 Evaristo San...

PERSOEIRO

Industrial e escritor. Colaborou nas publicacións La Meta, El Pueblo Gallego, Hoja del Lunes, Ideal Gallego, Triunfo e Semana, e foi correspondente de Radio Popular de Vigo e de La Voz de Galicia, e das axencias EFE e CIFRA. Publicou La Guardia, El Rosal y Oya (1979) e Santa María de Oia. Real e Imperial (1994).

PERSOEIRO

Pintor. Dedicouse á paisaxe, e entrou en contacto cos pintores da escola de Barbizon. Logo dunha viaxe aos Países Baixos, en 1845, onde coñeceu as obras de P. Potter e A. Cuyp, introduciu animais nas súas paisaxes. Destaca Berger et son troupeau sur un chemin forestier.

PERSOEIRO

Novelista. Coñecido como Truman Capote, tivo un grande éxito coa súa primeira novela Other Voices, Other Rooms (1948), onde presentou un mundo adolescente entre a realidade e a fantasía. Tamén destacan The Grass Harp (1951), Breakfast at Tiffa-ny’s (1958), levado ao cine en 1961 e In Cool Blood (1966), coa que iniciou a modalidade narrativa da non-fition, baseada na reconstrución novelística de feitos documentados.

PERSOEIRO

Político grego. Foi gobernador xeral de Creta (1920-1932). Durante a Segunda Guerra Mundial foi un dos xefes da resistencia grega. Xefe do partido populista, foi presidente do goberno (1946-1947) e ministro de Asuntos Estranxeiros (1946-1950). Coa chegada ao goberno do mariscal Papagós, pasou á oposición.