"URA" (Contén)

PERSOEIRO

Actriz. Cofundadora do Teatro do Antroido, participou nos espectáculos Amor e crimes de Xan Panteira (1975), de Blanco-Amor, Bailadela da morte ditosa (1980), de Euloxio Ruibal, e, co Centro Dramático Galego, en Woyzeck (1985), de G. Büchner. Ademais de desenvolver diversos proxectos para televisión desde a década de 1980, nas pantallas cinematográficas protagonizou, en 1989, un dos episodios que compoñen a longametraxe Urxa (C. A. López Piñeiro e A. García Pinal). En 1991 participou en Martes de Carnaval (Pedro Carvajal e Fernando Bauluz), en 1997 en A noiva de medianoite (Antonio F. Simón), en 2000 na curtametraxe O río ten mans (B. del Monte), en 2004 na longametraxe León y Olvido, entre 2004-2005 interpretou a Maruxa en 4º sen ascensor. No 2008 destaca o seu papel de Dorinda en Os Atlánticos...

1. Maneira de pór os membros e o corpo unha persoa ou un animal.

2. Maneira de actuar ou punto de vista dunha persoa.

3. Prezo que un comprador ofrece por unha cousa, especialmente nunha poxa ou almoeda.

4. Dor nunha parte do corpo debida a unha mala colocación do corpo.

5. Acción de poñerse o Sol.

6. 1. Acción de poñer os ovos un animal, especialmente as aves.

   2. Conxunto de ovos que pon un animal, especialmente unha ave, dunha vez.

1. 1. Dignidade e cargo de prefecto.

   2. Época e duración do goberno dun prefecto.

   3. Conxunto de prefectos dun país.

2. 1. Edificio onde o prefecto reside ou exerce o seu cargo.

   2. Conxunto de edificios, na Roma imperial, constituído polos arquivos, a oficina do prefecto ou secretarium e as salas onde se comunicaban as súas decisións ou tribunalia.

3. 1. Territorio do Imperio Romano gobernado por un prefecto. Coa administración de Diocleciano, formáronse as catro prefecturas das Galias, Iliria, Roma e Oriente. Roma e Constantinopla formaron sempre unha prefectura independente. Subdividíanse en dioceses.

   2. División administrativa de España, creada, en número de 38, por decreto de Xosé Bonaparte o 17 de abril de 1810. Á súa fronte estaba un prefecto. Galicia organizouse en catro prefecturas e doce subprefecturas: a da Coruña, co subprefecturas na Coruña, Santiago de Compostela e Corcubión; a de Lugo, con subprefecturas en Lugo, Mondoñedo e Viveiro; a de Ourense, con subprefecturas en Ourense, Monterrei e Monforte; e a de Vigo, con subprefecturas en Vigo, Pontevedra e Tui.

   3. ...

1. Dignidade e oficio do prelado.

2. Organización de presbíteros, ou de presbíteros e laicos, que se rexe polos estatutos dados pola Santa Sé. O seu goberno confíaselle a un prelado como ordinario propio, para unha mellor distribución de presbíteros ou para levar a cabo obras peculiares misionais ou pastorais. Creación do novo dereito canónico, a primeira prelatura persoal erixida foi a do Opus Dei en 1982.

1. Que permanece fóra do que é natural ou conforme ao curso natural das cousas, sen ser realmente sobrenatural.

2. Aplícase aos dons outorgados por Deus ao home no seu estado orixinal, que perdeu por causa do pecado e, a diferenza dos dons sobrenaturais, non volveu recuperar a pesar da redención. Entre estes destacan a inmortalidade, a ausencia de sufrimento e o dominio das paixóns.

1. Condición de primoxénito.

2. Conxunto de dereitos do primoxénito. No Antigo Testamento, o primoxénito do pai tiña dereito a unha parte dobre dos bens paternos e a ser o cabeza de familia, e o da nai tiña que ser consagrado a Iavé. Na Idade Media, pola lei sálica, o feudo era indivisible, inalienable e transferible ao primoxénito home.

1. Coidado con que se trata ou manexa un negocio.

2. Exacción que os prelados cobraban ás parroquias na Idade Media, como retribución polas visitas que lles facían.

3. Poder que alguén dá lexitimamente a outra persoa para que obre no seu nome.

4. Cargo ou oficio de procurador.

1. Persoa que obra en representación e por poder legal doutra.

2. Persoa encargada dos asuntos económicos, en certas comunidades e congregacións relixiosas.

3. Representante das vilas na corte real de Castela e León durante a Baixa Idade Media. As cartas de procuración especificaban a súa actuación en asesoría e participación en asuntos extraordinarios, tratados de paz e votación de subsidios extraordinarios.

4. Crego que efectúa as funcións civís ante o Tribunal da Rota Romana.

5. Persoa designada por quenda e nomeada polo Ilustre Colexio de Procuradores, que representa nos xuízos civís os litigantes e nas causas penais os querelantes que obtiveron ou simplemente solicitaron o recoñecemento do dereito de xustiza gratuíta ou acusados que non empregaron o dereito a designar procurador.

6. Persoa que, por oficio, representa nos tribunais a unha das partes, en virtude do poder legal recibido dela, facendo as peticións e outras dilixencias necesarias para a súa defensa.

7. Deputado nas Cortes no Estado español, a partir do Estatuto Real de 1834 e, durante o Franquismo, a través da Lei de Cortes de 1942, ata a Lei para a Reforma Política de 1977, para representar as distintas rexións españolas.

8. 1. Representante do monarca en todos os seus negocios. Durante o s XIII nomeábase un para cada un dos seus estados. Desde s XIV o cargo tendeu a vincularse con membros da familia real que reunían todas as procuradorías xerais, asistidos por un asesor e varios oficiais.

   2. Representante do señor nos grandes territorios señoriais. No seu nome exercía a xurisdición baronial e a representación dos dereitos de carácter económico. Desde o s XVI tomou o nome de gobernador xeral.

   3. ...