"AN" (Contén)

GALICIA

Avogado e escritor. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, en Pontevedra foi catedrático de Retórica e Poética, fiscal da delegación de Facenda e síndico do concello. Posteriormente, trasladouse a Madrid e exerceu a docencia no Instituto Español e no Ateneo, ademais de dar clases de administración e dereito penal. En 1852 foi nomeado alcalde de Gijón, e logo foi comisario provincial de Albacete. Establecido de novo en Pontevedra en 1855, foi deputado provincial por Ponte-caldelas e catedrático de Francés no Instituto de Pontevedra e director do mesmo. Colaborador de La Reforma, Diario de Pontevedra, La Distracción, Las Musas del Lérez, El Heraldo, El Continental e La Ilustración, destacou como orador. Publicou, entre outras obras, Manifiesto al público de Pontevedra: sobre la creación de una academia de jurisprudencia (1842), Memoria descriptiva de la villa de Gijón (1852), Derecho...

1. Que espesa.

2. 1. Aditivo alimentario do grupo dos estabilizadores que se emprega para manter ou aumentar a consistencia ou a viscosidade dun produto, como poden ser bebidas, prebes, sopas ou caldos. As substancias espesantes máis utilizadas son, entre outras, as gomas, o ágar-ágar, os alxinatos, os carraxenatos, as pectinas, a xelatina, o amidón, a celulosa e derivados.

   2. Substancia de elevado peso molecular que, ao incorporarse a unha solución, absorbe unha gran cantidade de disolvente, incha e pasa a disolución coloidal. Emprégase para aumentar a viscosidade das pastas de estampaxe téxtil, na fabricación de cosméticos, etc.

   3. Substancia que se engade a unha pintura ou un verniz para aumentar a súa viscosidade e darlle corpo.

PERSOEIRO

Escritor. Adscrito ás tendencias vangardistas, publicou ensaios e críticas literarias en diversos xornais e dirixiu Nueva España. Da súa produción destacan os ensaios Lo cómico contemporáneo (1928), El nuevo diantre (1930); as poesías Umbrales (1918) e Signario (1923); as narracións Pájaro pinto (1927) e Luna de copas (1929); e a biografía Luis Candelas (1929).

PERSOEIRO

Pintor. Foi discípulo de seu pai, Gregorio Espinal (Sevilla? - 1746) e de Domingo Martínez. A súa obra caracterizouse pola pincelada lixeira e por unha estética achegada ao rococó. Entre as súas obras destacan Santas Justa y Rufina (1759) e a cúpula da igrexa de San Francisco de Utrera.

GALICIA

Fotógrafo. As súas creacións apareceron en diversas publicacións como Atlántico Express, Mancomún, Cuadernos de Psicoloxía e Artesonado. Cómpre destacar a súa participación nas seguintes mostras colectivas: I Fotobienal de Vigo (1984), I Bienal Lucense de Fotografía (1985), exposición Ollares no Tempo (A Coruña, 1985); mostra Foco de fotografía contemporánea (Madrid, 1985); exhibición Cuatro por Veinte (Lugo, 1988); II Mostra Fotográfica de Lugo (1989); e mostra do Outono Fotográfico (Ourense, 1990).

PERSOEIRO

Pintor uruguaio. En 1940 recibiu unha bolsa do Círculo de Bellas Artes de Montevideo pola obra Circo al mediodía (1938). Alí, formouse con G. Laborde e J. Cúneo. Foi un dos fundadores do grupo Carlos Federico Sáez. Traballou con diferentes técnicas e realizou retratos, escenografías, deseños gráficos e intervencións urbanas. Na súa obra, que evolucionou dende o neoimpresionismo á pintura matérica, está presente a figuración. Foi asesor plástico da presidencia da República de Uruguay (1985) e proxectou, entre outras, a decoración da residencia presidencial. Participou, entre outras mostras, nas bienais de Venecia e de São Paulo. Recibiu, entre outros galardóns, diversas medallas no Salón Nacional de Bellas Artes.

PERSOEIRO

Escritor peruano. Coñecido polo pseudónimo de El Lunarejo, seguiu a tendencia culteranista. Da súa produción destaca Apologético en favor de don Luis de Góngora, príncipe de los poetas líricos españoles (1662) e uns comentarios a Os Lusiadas.

PERSOEIRO

Pintor. Activo en Madrid entre 1645 e 1677. Especializouse na arte do bodegón. Entre as súas obras destacan Bodegón con uvas y manzanas e Bodegón con flores y frutas.

PERSOEIRO

Pintor. Activo en Toledo e Madrid entre 1612 e 1626. Cultivou o retrato, a pintura relixiosa e o bodegón. Entre as súas obras destacan Bodegón con bandejas de plata (1624) e Santiago el Mayor (1626).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Espiñoso (Cartelle). De estilo barroco, construíuse en 1749 e ampliouse en 1780. No seu interior destaca a ábsida cuberta con bóveda de crucería, o retablo maior neoclásico e os retablos laterais, un con elementos aproveitados dunha obra anterior do s XVIII e outro de finais do s XIX. Na fachada sobresaen os capiteis vexetais das pilastras que flanquean a porta, a espadana e o escudo de armas dos Zúñiga e Biedma.

PERSOEIRO

Pintor e gravador venezolano. Formouse na Escuela de Artes Aplicadas Arturo Michelena de Valencia (1953) e na Escuela de Artes Aplicadas Cristóbal Rojas de Caracas (1955-1957), e ampliou estudios en Berlín, París e Roma. Foi director do movemento El Círculo del Pez Dorado e pertenceu ao Centro de Enseñanza Gráfica (CEGRA) e ao Taller de Artistas Gráficos Asociados (TAGA). Participou en 1967 na creación da Galería de Arte Nacional e no proxecto de creación da Escuela de Artes Plásticas. Recibiu o Premio Nacional de Artes Plásticas en 1987.

1. fricativo.

2. Aplícase ás articulacións que teñen un grao menor de estreitamento da canle supraglótica, de tal maneira que deixa de percibirse claramente o ruído de fricción que caracteriza as fricativas. Só é audible un sopro, que constitúe o criterio de clasificación destas realizacións.

ILLAS

Illa da República de Vanuato, no Océano Pacífico, a máis grande do arquipélago, cunha superficie de 5.000 km2. De orixe volcánica, a maior parte da illa está cuberta por bosques e só o 9% da súa superficie está cultivada. A principal actividade económica é a agricultura.