"To" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor chileno. Preocupouse pola renovación da linguaxe e incorporou experiencias persoais. Dos seus libros cómpre destacar El entusiasmo (1967), Tiro libre (1973), La insurrección (1981), en que trata a loita política en Nicaragua; El cartero de Neruda (1985), levada ao cine en 1995; Ardiente paciencia (1986) e El baile de la vitoria (Premio Planeta 2003).

1. Deporte de xeo, creado en 1901, en que os corredores baixan unha pista peraltada de menos dunha milla de lonxitude, deitados cara a abaixo, sobre un artefacto monopraza que descansa sobre dous patíns de aceiro que esvaran por riba do xeo.

2. Artefacto con que se practica este deporte.

PERSOEIRO

Poeta inglés. Foi un destacado humanista, e Erasmo proclamouno o Homero británico. Escribiu The Bowge of the Courte (1504), Colin Cloute (1522), Why Come Not to the Court? (1522), Philip Sparrow Book e The Garlande of Laurell (1523).

PERSOEIRO

Poeta, teórico e crítico literario ruso. Foi o principal representante da escola formalista rusa, próxima ás correntes de vangarda. Publicou numerosos estudos sobre teoría literaria, como Voskresěenije slova (A resurrección da palabra, 1914) e Tristan Šendi Sterna i teorija romana (Tristan Šendi Sterna e a teoría da novela, 1921). Durante a década de 1930 adoptou os elementos da crítica oficial con obxecto de continuar a investigación formalista. Destacan Pamjatnik naučnoj osibke (Monumento a un erro científico, 1930), Tetiva. O neskhodstve skhodnogo (A corda do arco. A desemellanza do semellante, 1970) e Lev Tolstoj (1963).

PERSOEIRO

Astrónomo. Estudou a natureza dos planetas e das nebulosas, por medio de métodos espectroscópicos, e descubriu en 1914, independentemente de Max Wolf, a rotación das nebulosas. As súas investigacións deron lugar á teoría da expansión do Universo.

PERSOEIRO

Político lituano. Despois da Primeira Guerra Mundial foi presidente do Consello Nacional (1917) que proclamou a independencia de Lituania. Nomeado presidente da República Lituana (1919-1920), deu un golpe de estado (1926) e implantou un goberno autocrático. Ao producirse a anexión de Lituania a Rusia (1940) fuxiu a Alemaña e despois a EE UU.

PERSOEIRO

Microbiólogo. Estudou medicina nas universidades de Illinois, California e Johns Hopkins, e foi profesor das universidades de Michigan e Johns Hopkins. En 1978 recibiu, xunto W. Arber e D. Nathans, o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina, polos traballos sobre os enzimas de restrición e as súas aplicacións nos problemas de xenética molecular.

PERSOEIRO

Político. Fundador da Acción Socialista Portuguesa (1968), foi elixido deputado en 1969. Exiliado en Francia desde 1970 e vinculado á Segunda Internacional Socialista, fundou o PSP (1972), do cal foi secretario xeral. Volveu a Lisboa en abril de 1974 e foi ministro de Asuntos Exteriores aos primeiros gobernos provisionais despois da revolución. Primeiro ministro (1976-1978, 1983-1985), abandonou a dirección do goberno e a secretaría xeral do PSP para aspirar á presidencia da república, que obtivo en 1986 e renovou en 1991. En 1996, esgotado o termo legal de dous mandatos, abandonou o cargo. Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional en 1995.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Baralla baixo a advocación de santa Cruz.

PERSOEIRO

Pintor e historiador da arte. Foi presidente da Asociación de Artistas Plásticos de Santiago de Compostela e fundador da Asociación de Amigos da Arte de Ortigueira. Despois dunha primeira etapa figurativa, centrouse na representación de paisaxes e ambientes caracterizados polo tratamento impresionista e a desestruturación. A luz representa o papel protagonista nas súas obras e o seu efecto sobre as cores, -fundamentalmente verdes, azuis, violetas e brancos, que incrementan a súa intensidade cara aos extremos- conseguiu dar aos seus cadros unha aparencia de irrealidade, especialmente nas representacións de ceos e de masas de auga. Destacan, entre outros, Palleiros de Ouro (1980) e Mar-silencio (2002). Recibiu o Primeiro Premio nos XI Certame Xuvenil de Arte da Coruña (1969) e no II Certame Xuvenil de Artes Plásticas de Santiago de Compostela (1970), así como a Medalla de Ouro do IV Salón de Arte da Coruña (1972).

1. de sobreexpoñer ou sobreexpor.

2. Que foi exposto con anterioridade.

1. Quentamento dun vapor por riba da súa temperatura de ebulición. Algunhas máquinas térmicas traballan con vapor de auga a unha temperatura bastante superior a 100°C, é dicir, con vapor de auga sobrequentada.

2. Quentamento excesivo dun metal que produce unha alteración da súa resistencia mecánica e, no caso do aceiro, aumenta a fraxilidade a causa do desenvolvemento de determinantes grans por absorción dos grans contiguos.