"PL" (Contén)

PERSOEIRO

Político ruso. Director de policía (1881-1884) e ministro do Interior (1902-1904), perseguiu duramente o movemento revolucionario. Morreu asasinado.

CIDADES

Cidade da provincia de Loveč, Bulgaria, situada na chaira do Danubio (122.149 h [2001]). É un centro comercial e industrial, e a cabeceira dunha importante comarca vinícola. Antiga cidade romana, foi conquistada polos húngaros en 1266 e polos turcos a finais do s XIV.

1. Rede de filamentos nerviosos ou vasculares.

2. Plexo nervioso simpático que está situado preto da aorta.

3. Plexo que dá troncos nerviosos para a innervación do membro superior, o pescozo e parte do peito e do ombreiro.

4. Cordón vascular que a piamáter forma ao introducirse nos ventrículos laterais do cerebro.

5. Plexo de fibras nerviosas que está situado entre as túnicas do estómago e do intestino delgado. OBS: Tamén se denomina plexo submucoso de Meissner.

6. Plexo nervioso simpático, situado diante da aorta e do sacro, con moitas ramas que acompañan as arterias, que innervan esta rexión.

7. Plexo de fibras nerviosas simpáticas que está situado entre as capas musculares do intestino. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

PERSOEIRO

Pintor alemán. Influído polos pintores flamengos, especialmente por Roger van der Weyden, traballou en Cracovia e sobre todo en Nuremberg, onde a súa escola tivo continuidade. Da súa obra destaca Retrato de Georg von Lövenstein e as escenas da infancia de Xesús Cristo no retablo maior da igrexa de Santa Elisabeth en Breslau.

PERSOEIRO

Compositor. Discípulo de J. Haydn, ampliou os seus coñecementos musicais en Italia con D. Cimarosa e G. Paisiello. Foi mestre de capela da catedral de Estrasburgo (1783). Establecido en París, converteuse en editor musical e fabricante de pianos. Compuxo obras de ton patriótico durante a Revolución Francesa, ademais de sinfonías, música de cámara e concertos, elegantes e refinados.

1. Sobre ou prego pechado e selado, que contén documentación que non pode ser lida nin publicada ata unha data determinada. Se contén un testamento ten que constar o lugar, a data, a filiación do testador, a presenza do notario e a manifestación do testador sobre o contido, coa sinatura do testador, das testemuñas e do notario.

2. Aglutinación dos cabelos debida á sucidade, que forman un feltro onde se localizan parasitos, po e graxa.

3. Figura da notación pneumática, conservada na proporcional da Idade Media, que indica a lonxitude e a ascendencia ou descendencia.

MUNICIPIOS

Municipio de Murcia, situado preto do pantano de La Cierva e drenado polo río homónimo (3.413 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura, a gandaría e as industrias derivadas. Do seu patrimonio cultural destaca a igrexa de Santiago Apóstol, declarada BIC en 1983.

PERSOEIRO

Escritor. Radical, denunciou o militarismo alemán en Des Kaisers Kulis (Os escravos do emperador, 1929) e Der Kaiser ging, die Generale blieben (O emperador foise, os xenerais quedaron, 1932), e foi un dos primeiros autores en analizar de forma crítica o papel de Alemaña durante a contenda. Publicou una triloxía sobre a guerra soviético-alemá, Stalingrad (1945), Moskau (1952) e Berlin (1954), que acadou un grande éxito.

PERSOEIRO

Escritor latino, sobriño e fillo adoptivo de Plinio o Vello. Coñecido como Plinio o Mozo, formouse con Quintiliano, exerceu como avogado e ocupou diversos cargos civís e militares. Autor do Panegyricus Traiano ditus, protexeu a algúns literatos da época e os cristiáns, que previamente condenara ao suplicio. Amigo de Tácito, estimou a elocuencia e proclamouse seguidor de Cicerón e Demóstenes, pero a súa oratoria foi artificial, como tamén as súas máis de 350 Epistulae, ordenadas en dez libros, que constitúen a parte máis importante da súa obra.

PERSOEIRO

Escritor latino. Coñecido co nome de Plinio o Vello, autor segundo o seu sobriño de obras históricas e gramaticais, cun estilo máis científico ca literario. Membro da clase dos equitas, cando subiu ao poder Vespasiano recibiu cargos de confianza. Redactou entón unha historia de Roma, hoxe perdida, e a Naturalis Historia, dedicada a Tito e publicada no ano 77, a súa única obra conservada, en que constan moitos datos. Conselleiro de Tito, estaba considerado un dos homes máis eruditos da Roma da época. Partiu o 24 de agosto do ano 79 para tomar notas da erupción do Vesubio e morreu nesta empresa, sepultado pola corrente volcánica.