"BRU" (Contén)

PERSOEIRO

Xurista e historiador austríaco. Especializado en historia do dereito xermánico, escribiu Deutsche Rechtsgeschichte (Historia do dereito xermánico, 1887-1892) e Grundzüge der deutschen Reshtsgeschichte (Elementos de historia do dereito xermánico, 1901).

PERSOEIRO

Médico suízo. Foi profesor de anatomía en Heidelberg, é autor de importantes traballos sobre as estruturas dixestivas. Describiu as glándulas da mucosa do duodeno, que levan o seu nome (glándulas de Brunner), e do páncreas.

FILOSOFOS

Filósofo e escritor. Dominicano e doutor en Teoloxía, abandonou a súa orde no ano 1576 e viaxou por case toda Europa, en conflito constante cos calvinistas e cos católicos. Acusado de herexía, foi apresado pola Inquisición en Venecia en 1593 e, tras un longo proceso, morreu na fogueira. Influído polo neoplatonismo, o sensualismo, o panteísmo, certas prácticas máxicas e, sobre todo, pola filosofía de Nicolao de Cusa e a nova astronomía de Nicolao Copérnico, desenvolveu unha nova concepción do mundo que rebatía as teorías que o interpretaban como unha totalidade ordenada xerarquicamente, xirando ao redor dun centro fixo. Postulaba que o sistema solar formaba parte doutro máis amplo, este, á súa vez, doutro, e así ata o infinito. Este mundo infinito, no que todos os puntos son centro, non se identificaba simplemente cunha manifestación divina, como defendía Nicolao de Cusa, senón co propio Deus. Ao mesmo tempo, insistiu nunha nova concepción do home pola que, trascendéndose a si mesmo, expandíndose...

PERSOEIRO

Santo fundador da orde dos cartuxos. Foi cóengo na catedral de Colonia e profesor na de Reims. Retirouse despois con outros seis compañeiros aos Alpes do Delfinado, fundando en Grenoble o mosteiro da Grand Chartreuse, casa matriz da súa orde. Fundou tamén a Cartuxa de Roma e da Calabria, onde rexeitou o arcebispado de Reggio Calabria. Na iconografía represéntase imberbe e coa cabeza rapada, vestido co hábito branco dos cartuxos, levando como atributos persoais, ás veces, unha estrela no peito (lembranza da visión estelar de santo Hugo, bispo de Grenoble, avisado por sete estrelas da chegada dos sete primeiros cartuxos), outras coa mitra aos seus pés (por rexeitar un bispado), unha caveira sobre a que medita, un crucifixo arborescente, unha ponla de oliveira, etc. Ás veces aparece tamén cun dedo nos beizos recomendando o silencio imposto pola regra. A súa festa celébrase o 6 de outubro.

PERSOEIRO

Lingüista. Profesor na Sorbonne e estudoso da evolución do francés, publicou, entre outras obras, Histoire de la langue française des origines à 1900 (Historia da lingua francesa dende as súas orixes ata o 1900) e La pensée et la langue (O pensamento e a lingua, 1922).

CIDADES

Cidade da Île-de-France, Francia, no departamento de Essonne (24.468 h [1990]).

FILOSOFOS

Filósofo francés. Estudiou na École Normale Supérieure e na Sorbonne, onde foi profesor. Manifestou un intelectualismo criticista e matemático, ampliado por unha análise das condicións do espírito, que o levou a definir a realidade espiritual como a realidade creadora, nun intento de superación do espiritualismo acrítico, o empirismo e o positivismo. Entre as súas obras destacan Les étapes de la philosophie mathèmatique (As etapas da filosofía matemática, 1913), L’expérience humaine et la causalité physique (A experiencia humana e a causalidade física, 1922), Le progrès de la conscience dans la philosophie occidentale (O progreso da conciencia na filosofía occidental, 1927), De la connaissance de soi (Sobre o coñecemento dun mesmo, 1931) e Les ages de l’intelligence (As idades da intelixencia, 1934).

1. Coleóptero da familia dos brúquidos.

2. Familia de coleópteros que na fase adulta son grosos, de ata 5 mm de lonxitude, de cabeza alongada e co extremo do abdome non cuberto polos élitros. A femia deposita o ovo enriba dos froitos das fabáceas; a larva, que presenta patas ben desenvolvidas, penetra no bagullo para logo mudar e dar lugar a unha larva ápoda. A especie Bruchus pisorum aliméntase de ervellas.

1. Curvatura transversal convexa da cuberta dun barco para facela máis sólida e facilitar o desaugue.

2. Ramaxe que se aplica ardendo ao fondo exterior da embarcación para enxugar a madeira e carenala.

3. Pintura que se quenta antes de aplicar para darlle maior consistencia á embarcación.

4. silbarda.

1. Que demostra falta de suavidade ou falta de paciencia tanto nos seus ditos como nos seus feitos.

2. Que sucede repentinamente, sen fases ou graos intermedios, e supón un salto ou diferenza notable con respecto a algo anterior ou a aquelas cousas que se están a tratar.

PERSOEIRO

Impresor e libreiro. Establecido en Barcelona, durante a invasión napoleónica editou a Gaceta Militar y Política del Principado de Cataluña. En 1814 concedéuselle a edición do Diario de Barcelona. En Palma de Mallorca publicou o Diario Mercantil de Palma. Introduciu industrialmente a litografía no estado español (1820).

PERSOEIRO

Xeneral do exército ruso. Participou na campaña dos Balcáns (1877-1878) ao mando dunha división de cabalería. En 1914 participou na Batalla de Galitzia, encabezando ao ano seguinte unha ofensiva contra as forzas alemanas en Mackensen. En 1916 comandou a ofensiva contra o exército dos imperios centrais en Bucovina. Foi nomeado comandante supremo do exército en maio de 1917, despois do cesamento de Nicolao II, pero logo o substituíu Kornilov ante a súa incapacidade para dominar as tropas. Colaborou co goberno soviético, que o nomeou membro do consello consultivo militar en 1920.