"Das" (Contén)

Antiga parroquia do concello do Bolo baixo a advocación de santa Apolonia, que foi integrada na de Xava despois de 1887.

Khindasvinto.

Torneo das Seis Nacións.

Situado en Pontevedra na praza Roxelio Lois, tamén chamada das Cinco Rúas, por onde pasa o Camiño de Santiago Portugués. Trátase dun cruceiro e dun peto de ánimas datados en 1733, segundo reza a inscrición situada no fuste. A súa construción debeuse á doazón que fixeron Antonio Gomes e Leonia Domínguez por motivos probablemente devocionais. Nel mestúrase a súa función como esmoleiro, hoxe desaparecida, a decoración tradicional dos petos de ánimas, a imaxinería relativa ao pecado orixinal, nunha escena de Adán e Eva na parte baixa do fuste, e a representación de símbolos que fan referencia á paixón de Cristo. A cruz que se erixe sobre o capitel decórase cunha figura de Cristo e con outra da Virxe acompañada de dous anxos.

Nome que adoptaron as Xornadas do Cine en Ourense na súa última edición, no ano 1978.

Xornadas de cine promovidas polo Cineclub do Carballiño a partir de 1984 e que se organizan anualmente. A súa orixe foi o interese da dirección xeral de Cultura da Xunta de Galicia por aproveitar o labor que estaba a desenvolver este cineclub coa Semana de Cine. Nelas participaron un gran número de profesionais do sector: actores, directores, produtores, distribuidores, etc. Tamén se proxectaron gran cantidade de películas, curtametraxes, documentais e outras producións relacionadas co mundo da cinematografía.

Xornadas cinematográficas que tiveron a súa orixe nos anos 1970 e 1971 coa creación do Cine-Club Padre Feijoo. Luís Álvarez Pousa e Xosé Paz foron os principais impulsores desta actividade, que chegou a concretarse coa inauguración da “I Semán do Cine en Ourense” no mes de xaneiro de 1973. Estas xornadas foron decisivas na consolidación do cine en Galicia durante a década de 1970.

Institución fundada en Lugo o 29 de agosto de 1855 co nome de Círculo-Recreo de Artistas, Comerciantes e Curiales. O 2 de setembro do mesmo ano tomou o nome de Círculo das Artes. O seu primeiro presidente foi Pedro López Escariz e, dende 1988, ocupa a presidencia José Carlos Sánchez del Valle Fernández. A sociedade, instalada nun principio no nº 13 de Praza Maior, trasladouse definitivamente en 1898 a un novo edificio proxectado polo arquitecto Bellido. Entre os proxectos futuros da sociedade figuran a construción en San Pedro de Labio dun novo local social e de instalacións deportivas e recreativas, e a rehabilitación de dous edificios adxacentes á actual sede social para a ampliación da mesma. Os fins da sociedade son a promoción e o desenvolvemento da cultura, das artes e do deporte, co que se realiza un labor educativo recoñecido coa declaración de sociedade de utilidade pública (1980). O programa de actos culturais abrangue exposicións, concertos, representacións teatrais, conferencias...

Termo do latín dos chafoutas ou xerga dos albaneis que corresponde á voz ‘leituga’.

Situado en Sorrizo (concello de Arteixo), ten planta en forma de L con dous corpos rectangulares. No exterior destaca un balcón en ángulo. A portada principal está formada por un arco de medio punto no que se conservan dous escudos. Un deles, da época fundacional da casa, presenta as armas dos Rioboo, Villardefrancos, Castro e Figueroa, pois na segunda metade do s XVI pertenceu a Pedro Rioboo Villardefrancos e a Leonor Varela de Andrade. O segundo escudo pertence á época barroca e amosa as armas dos Bermúdez de Castro, Lobera, Caamaño, Andrade, Rioboo, Villardefrancos e Varela.

Parte posterior da estrutura do casco que conforma o final da quilla, e que regularmente leva as ferraxes do temón. Nos barcos ou nas embarcacións a motor, ten unha abertura pola que pasa un tubo, coñecido como bocina, que contén e garda o eixe da hélice.

Recompilación de todas as normas xurídicas que regulan a vida das igrexas orientais católicas. Foi promulgado por Xoán Paulo II en 1990 para as vinte e unha igrexas orientais en comuñón con Roma e correspondentes a cinco ritos diferentes: o alexandrino (igrexas copta e etíope), o de Antioquía (igrexas malankar, maronita e siríaca) o bizantino (igrexas albanesa, bielorrusa, búlgara, eslovaca, grega, húngara, italo-albanesa, iugoslava, melquita, romana, rusa, rutena e ucraína) o armenio (igrexa armenia) e o caldeo (igrexas caldea e malabar).

Centro fundado en Coimbra (1548) baixo a iniciativa de Xoán III. Pertenceu á Universidade de Coimbra e funcionou como escola menor de latín e filosofía, onde se preparaban os alumnos que accedían despois ás escolas maiores de teoloxía, canons, leis ou medicina. André de Gouveia, o primeiro director, reuniu nese centro a humanistas que difundiron as ideas renacentistas en Portugal. Durante a época na que pertenceu aos xesuítas (1555-1759), o colexio decantouse cara a unha liña máis ortodoxa, sobre todo despois de 1564, ao seren promulgadas en Portugal as decisións do Concilio de Trento. Trala expulsión dos xesuítas, foi facultade da Universidade de Coimbra.

Estatua de bronce de 32 m de altura feita por Cares de Lindos (290-280 a C). Foi unha das sete marabillas do mundo. Situada no porto de Rodas, coas pernas abertas apoiadas nas ribeiras, representaba o deus Helios como unha figura masculina cunha tea na man. Conmemoraba a vitoria da cidade sobre Demetrio Poliorceta no 305 a C. Destruída por un terremoto no 225? a C, os árabes derrubárona no 653 a C e venderon as súas pezas.

Órgano con carácter consultivo creado polo Tratado da Unión Europea e asinado en Maastricht o 7 de febreiro de 1992. Está composto por representantes das colectividades rexionais e locais dos quince estados membros da UE. Os seus compoñentes son nomeados polos membros do Consello Europeo, por catro anos e por unanimidade. O Comité das Rexións pode ser consultado polo Consello ou pola Comisión Europea en materias de educación, xuventude, cultura, saúde pública, redes transeuropeas e cohesión económica e social. Tamén pode emitir un ditame por propia iniciativa cando se considera que están en xogo intereses rexionais específicos.

Nome de varias empresas mercantís creadas en Europa occidental durante os ss XVII e XVIII para a explotación do comercio coas Indias Orientais. Tiñan apoio gobernamental e autorización para adquirir territorios e exercer neles funcións de goberno, como lexislar, emitir moeda, declarar guerras, negociar tratados ou administrar xustiza. As principais foron: a Compañía Inglesa das Indias Orientais, con monopolio comercial en Asia, África e América, que estableceu as súas primeiras factorías na India (Madras, Bombai e Calcuta); e a Compañía Holandesa das Indias Orientais, fundada con privilexio dos Estados Xerais holandeses en 1602, que tiña o monopolio do comercio co Océano Índico e que colaborou na Guerra da Independencia contra Castela. A invasión francesa de 1795 cortou a comunicación da Compañía cos seus establecementos coloniais e provocou a súa fin (1798). A Compañía Francesa, constituída en 1664 por Jean Baptiste Colbert, mantivo o monopolio do comercio nos océanos Pacífico e Índico....