"Roa" (Contén)

Grupo de pintores reunidos arredor da School of Drawing and Painting creada en Euston Road (Londres) en 1937 por Claude Rogers, Victor Pasmore, William Coldstream e Graham Bell. A súa estética caracterizouse polo interese de recuperación do naturalismo partindo dos estilos abstractos e esotéricos. Cultivaron a figuración cunha pincelada e cores suaves. Como grupo mantivéronse ata 1939, pero con este nome incluíronse as obras realizadas nun estilo semellante ás orixinarias. Trala paréntese da Segunda Guerra Mundial, a escola continuou coas súas ensinanzas.

Construción situada en San Xulián de Eiré (Pantón). Ten planta en forma de U cun patio axardinado rectangular no medio, pechado por un muro onde se abre o portal; este está flanqueado por dúas pilastras que con outras dúas situadas nos extremos do muro sosteñen unha moldura corrida sobre a que descansa un voado en forma de trabe co escudo coas armas dos Aguiar, Valcárcel, Deza e Mosquera. Na parte posterior destaca a solaina e na principal unha balaustrada corredor de tipo claustral á que se accede por unha escaleira. O edificio está cuberto con tella acanalada a dúas augas. Conserva unha capela, reedificada en 1927 no Campo dos Carballos, un hórreo, unha palleira, unha pía para a auga, un pombal e un muíño.

ES-TRAD;mso-fareast-language: ferretada.

Cada unha das aliaxes de ferro con certos elementos, metálicos ou non metálicos, agás o carbono, que se empregan para a introdución do elemento na fabricación de aceiros especiais e na obtención doutras aliaxes ás que se lles quere conferir unhas propiedades determinadas. Algunhas empréganse tamén como desoxidantes pola súa capacidade de fixación do osíxeno. Os elementos de aliaxe máis comúns son o cromo, o manganeso, o molibdeno, o silicio, o titanio, o vanadio e o tungsteno. Frecuentemente, o ferro é o elemento minoritario. O uso das ferroaliaxes na siderurxia remóntase ao ano 1856. O ferromanganeso descubriuse no 1866, e no 1869 o ferrocromo.

Tumor benigno que contén tanto elementos fibrosos como glandulares. Un dos máis frecuentes é o que aparece nas glándulas mamarias a miúdo antes dos trinta anos; clinicamente maniféstase como un nódulo móbil no peito que adoita aumentar de tamaño en fases tardías do ciclo menstrual ou durante a xestación.

Construción situada en San Paio de Figueiroa (Arzúa). De planta en forma de L, a fachada principal atópase no patio que mira ao portón. Conserva unha capela fóra da muralla. Pertence á orde Hospitalaria de San Xoán de Deus.

Antiga liñaxe nobre galega, que se estableceu na Torre de Figueroa (Abegondo), en Betanzos e Noia. Emparentou con ilustres familias e estendeuse por toda a Península, especialmente por León, Zamora, Salamanca, Andalucía e Extremadura, de onde pasou unha rama a Nova España e ao Novo Reino de Granada. As súas armas traen, en campo de ouro, cinco follas de figueira, de sinople, postas en aspa. Outra variante presenta, en campo de azul, unha aspa, de ouro. A esta liñaxe pertenceu Ramón Pérez (?-Alarcos 1195), señor de Figueroa (Betanzos). Da rama establecida en Extremadura destacaron, entre outros, Ferrán Ruiz de Figueroa , conquistador de Écija (1240); Lorenzo Suárez de Figueroa y López de Córdoba , mestre da orde de Santiago (1387-1410); Lorenzo Suárez de Figueroa y de Mesía , bispo de Barcelona; Gómez Suárez de Figueroa , primeiro señor de Feria e Zafra; Lorenzo Suárez de Figueroa ,...