"bo" (Contén)

1. Pequena comida en forma de entrante que se toma acompañando unha bebida e, en xeral, antes do xantar.

2. Instrumento que se emprega para manter a boca aberta e así facilitar a súa observación ou intervención cirúrxica.

1. Que resulta áspero ao padal.

2. Que resulta cruel ou doloroso.

3. Que é unha persoa caracterizada polo seu ton incisivo ou falto de amabilidade.

4. iño que presenta unha elevada acidez fixa, resultando amargo e áspero ao gusto. Aplícase aos viños verdes.

1. Preparado máis ou menos líquido ou espeso composto por algúns condimentos, herbas aromáticas, aceite, viño e/ou vinagre, que serve para condimentar e conservar as carnes e os peixes. Reciben tamén esta denominación algúns alimentos tratados cun adobo, como o raxo do porco.

2. Conxunto de operacións para adobar peles.

3. 1. Ingrediente empregado para adobar as peles.

   2. adobo con aceite

      Adobo con aceite de peixe, empregado principalmente para adobar as peles denominadas rebezos.

   3. adobo con aldehidos

      Adobo con aldehidos, como son o formaldehido, o aldehido glutárico, o amidón-dialdehido e outros.

   4. adobo mineral

      Adobo con substancias minerais. Os máis importantes son os sales básicos de cromo, para realizar o adobo con cromo.

   5. adobo sintético

      Adobo con taninos sintéticos. Son un complemento moi importante dos taninos naturais e minerais.

   6. adobo vexetal

      Adobo con taninos vexetais procedentes de madeiras, follas ou cortizas de moitas especies vexetais, como por exemplo o castiñeiro, a mimosa, o carballo, o piñeiro, o verniz do Xapón e outros.

PERSOEIRO

Trobador da escola galego-portuguesa que desenvolveu a súa actividade poética na segunda metade do século XIII. Xa ninguén acepta a súa identificación co tamén trobador Afonso Fernandez Cubel, pois investigacións máis recentes ven nel a un nobre sevillano pertencente á familia dos Cebollilla; máis concretamente sería fillo de Hernán Cebollilla. Acompañou a Afonso Perez de Guzmán no último cuarto do s XIII no seu exilio africano. Frecuentou as Cortes de Afonso X e a do seu fillo Sancho IV, onde contactou con trobadores como Gonçal’ Eanes do Vinhal, Airas Nunez, Pai Gomez Charinho, entre outros. O da Biblioteca Nacional e o Cancioneiro da Biblioteca Vaticana transmitiron baixo o seu nome dúas cantigas de amor, “Senhor fremosa, des quando vus vy” (na que se emprega o esquema métrico-rimático abbaacca, un dos máis practicados polos trobadores galego-portugueses) e “Muy gram sabor avedes, mha senhor”. Ademais, o Cancioneiro da Biblioteca Nacional atribúelle...

PERSOEIRO

Rei de Galicia e León (999-1028). Neto por parte de nai de García I de Castela e fillo de Vermudo II (Vermudo), herdou o seu trono no 999 con só cinco anos de idade. Durante a súa minoría foi criado pola súa nai, dona Elvira, e o conde galego Menendo González, ao que se opuxo o conde de Castela Sancho García, desexoso da tutela do neno rei, que de facto, implicaba detentar a rexencia; os enfrontamentos polo poder entrambos condes, sumados aos ataques de Abd al-Malik Yusuf al-Muzaffar, conformaron un período inestable que remataría coa decisión da súa nai de proclamar a maioría de idade do rei á morte de Menendo González, no inverno do 1007 ao 1008, e coa morte de Abd al-Malik no mesmo 1008. Durante o período de rexencia e os primeiros tempos do reinado de Afonso V, os anos do cambio de milenio, Galicia viviu un período de inseguridade no que aos conflitos entre os reinos cristiáns da Península Ibérica se sumaron as razzias de Almanzor que tomou Compostela pola forza, e...

DEPARTAMENTOS

Departamento de Costa do Marfil (3.850 km2; 203.730 h [1988]). Ocupa unha superficie de altitudes inferiores aos 200 m, próxima ao litoral do Golfo de Guinea. Cultivos forestais (madeiras preciosas) e de plantación (cacao, café, plátano). A capital, Agboville (26.914 h [1988]), ao NO da capital do estado, Abidjan, está situada no ferrocarril entre esta cidade e Ouagadougou (Burkina Faso).

MONTES

Monte da parroquia de Negrelos, concello de Rodeiro (681 m de altitude).

PERSOEIRO

Político e arqueólogo castelán, marqués de Cerralbo. No ano 1890 foi nomeado delegado do pretendente ao trono de España Carlos VII, dirixindo o Partido Carlista ata 1899. O sucesor de Carlos, Xaime, fíxoo Presidente da Xunta Central Carlista (1912-1918). Realizou escavacións arqueolóxicas, creando coas súas coleccións o Museo Cerralbo de Madrid.

CABOS

Cabo da costa índica da República Sudafricana, que é o extremo meridional do continente africano.