"To" (Contén)

1. Calquera sal do ácido telúrico.

2. Anión que deriva do ácido telúrico, de fórmula xeral M n <H>I</H>[TeO n (OH) 6-n ] n- .

PERSOEIRO

Político. De familia modesta e de tendencias radicais, converteuse en xeneral aos 33 anos. Foi o inspirador de importantes reformas constitucionais, como a ampliación de funcións dos estrategas. A prolongación da guerra con Exina deulle motivo para crear unha poderosa frota coa que venceu aos persas na Batalla de Salamina. Tras a vitoria continuou a súa tarefa de consolidación da política naval de Atenas, pero non foi reelixido estratega. En 471 a C foi condenado ao ostracismo e cando, exiliado, xa estaba en Argos, novas acusacións de ter conspirado a favor dos persas levaron aos atenienses a condenalo a morte en rebelión. O emperador persa Artaxerxes I acolleuno en Susa.

1. Conxunto de trazos psíquicos e psicolóxicos que determinan o comportamento dunha persoa.

2. Forma de ser dunha persoa.

3. Característica da persoa que ten seguridade en si mesma e non se deixa influír polos demais.

4. Sistema para modificar lixeiramente os intervalos co fin de afinar os instrumentos de sons determinados, especialmente os do teclado. Os dous sistemas máis importantes son o temperamento medio de tres terceiras iguais, e o temperamento igual, baseado na serie de quintas.

5. 1. Resultante da mestura dos catro humores fundamentais do ser humano cuxa primacía sobre os outros determina as formas temperamentais do sanguíneo, do flegmático, do linfático e do bilioso. Corresponde co concepto de biotipo.

   2. Forma innata, na psicoloxía contemporánea, que experimenta as relacións co medio social ou de resposta. Corresponde aos niveis máis profundos da persoa.

GALICIA

Pintor e arquitecto, fillo de Antonio Tenreiro Rodríguez. Recibiu clases de debuxo de Jesús Fernández Jesito, completou a súa formación pictórica na Escola de Artes e Oficios da Coruña e realizou os estudos de arquitectura en Madrid (1945-1951). Cultivou o óleo (Peirao do carbón, 1941; Carrusel, 1947), a acuarela (Madrid antigo, 1944) e a augada (Costureira, 1946; Paisaxe da Alcarria, 1951) e recibiu influencias de Lago Rivera, X. M. Labra e B. Palencia. Despois das obras pitóricas dos primeiros anos, viaxou a Francia, onde desenvolveu traballos ao natural como París (1951). A mediados da década de 1950 regresou a Galicia e simultaneou a pintura con diversos traballos de arquitectura como o local Boite Marux, na Coruña, de aspecto vangardista. Viaxou a Suíza e a Escandinavia, e interesouse pola obra de Alvar Aalto e ao seu regreso á Coruña, na década de 1960, sumiuse nunha depresión que se reflectiu na súa pintura na...

GALICIA

Arquitecto. Arquitecto municipal da Coruña (1930) e do Ministerio de Educación durante a Segunda República Española, formouse na Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (1913-1919). Estableceu o seu despacho profesional na Coruña, asociado con Peregrín Estellés. Xuntos realizaron o edificio do Banco Pastor da Coruña (1921) e proxectaron a Casa Barrié (1926), tamén na Coruña. Xunto coas súas obras inseridas no estilo art decó (edificio para a Sociedade de Seguros Mutuos da Coruña, 1929; Cine Savoy, 1930), destacaron as obras de corte modernista e racionalista (Casa-Biblioteca Municipal Menéndez Pidal, 1933; Mercado de Santo Agostiño na Coruña, 1932, que realizou xunto con Santiago Rei Pedreira). Despois da Guerra Civil Española o seu talante vangardista decaeu en favor do tradicionalismo, que se manifestou en proxectos como a Ciudad Cultural “Generalísimo Franco”, o edificio do Arquivo do Reino de Galicia ou a Biblioteca Pública no xardín de San Carlos da Coruña. A derradeira...

1. Coidado que se pon no que se fai ou di.

2. Sensibilidade ou sentido do tacto que se ten nos dedos. OBS: Adoita empregarse en plural.

1. Parte do corpo con aspecto de tenda, como o do cerebelo, que soporta os lóbulos occipitais e cobre a aquel.

2. Parte do endoesqueleto que nos artrópodos corresponde á cabeza.

PERSOEIRO

Poeta bucólico grego. Instalado na corte de Alexandría, realizou un gran labor literario ao crear un novo tipo de poesía que máis tarde, transformada por Virxilio, se converteu no xénero bucólico ou pastoral. Da súa obra, que chegou co nome xenérico de Idilios, destacan un grupo de poemas que demandan a protección real. Outros son de carácter épico, con elementos da epopea e breves. O corpo central da obra está formado por composicións moi específicas que evocan escenas da vida do campo ou ben da vida cidadá. Teócrito levou a Alexandría, da súa terra siciliana, as disputas poéticas campesiñas, en que o tema de desafío musical é constante. O idilio VII (As talisias) é un dos seus poemas máis coñecidos. A lingua é dórica ou ben épica, agás un pequeno grupo (XXVIII, XXIX e XXX), escritos en lingua e metro eólicos. A súa poesía gozou dunha grande estima no período renacentista e influíu tamén nas literaturas occidentais.

PERSOEIRO

Rei dos ostrogodos (534-536), sobriño de Teodorico o Grande. Casou coa filla deste, Amalasunta, e asociouna ao trono en 534, pero ao ano seguinte fíxoa asasinar. Ese mesmo ano Xustiniano enviou contra el a Belisario, quen o derrotou. Foi derrocado e morto por Vitixes.

PERSOEIRO

Rei de Austrasia ou Metz (534-548), fillo e sucesor de Teodorico I. En 534 conquistou Bourgogne cos seus tíos Xildeberto I e Clotario I, e compartiu con eles o seu dominio. En 539 pasou a Italia onde venceu os gregos e os godos.

PERSOEIRO

Teólogo e bispo de Ciro. Amigo de Nestorio, foi voceiro do grupo de Antioquía contra os partidarios de Cirilo de Alexandría e representaba a corrente moderada. Deposto no latrocinio de Éfeso (449), foi reintegrado por León I e admitido polo Concilio de Calcedonia (451) entre os doutores ortodoxos. Unha parte dos seus escritos foron condenados polo Concilio de Constantinopla (553).

PERSOEIRO

Reformador monástico bizantino. Abade de Sakkudion (780?), opúxose ao matrimonio adúltero de Constantino VI e, en 796, foi expulsado a Tesalónica. En 797, ao volver, trasladou a comunidade a Studios. Exiliado novamente (809-811), apelou en van ao Papa León III. A oposición á iconoclastia de León V valeulle un novo exilio en 815. A súa festividade celébrase o 11 de novembro.

PERSOEIRO

Nobre. Rexeu o ducado de Roma cos títulos de magister militum, consul, vestatarius e senator Romanorum. Impúxose á nobreza romana e exerceu a autoridade durante uns trinta anos en Roma e no seu ducado. Casou con Teodora.