"To" (Contén)

1. Aplícase ao conxunto de moléculas con catro átomos.

2. Aplícase ao composto cíclico que se orixina polo peche dunha cadea de catro átomos.

GALICIA

Escritor e historiador. Colaborou con numerosas publicacións periódicas e escribiu poemas históricos, como a colección de poesías Enredadas (1902), o poema descritivo O castro de Cañás (1903), a lenda histórica Diego de Samboulo (1903), en prosa e verso; e o romance curto Boicentril. O druísmo e o celtismo gallegos. A epopeya irlandesa (1912); ademais de traballos históricos, como Apuntes para la historia comercial de La Coruña (1900), La revolución gallega de 1846 (1908), Batallón Literario de Santiago. Diario de campaña (1808 al 1812) (1908), Los mártires de Carral (1912) e La torre del homenaje del castillo de Villalba (1912). Foi membro numerario da Real Academia Galega.

1. Relativo ou pertencente aos teutóns.

2. Individuo do pobo teutón.

3. Pobo xermánico, un dos primeiros que se trasladaron a Occidente. Habitaban na costa occidental de Slesvig (s IV a C). A causa das inundacións, xunto cos cimbros de Xutlandia, subiron polo Elba e chegaron a Bohemia, onde non foron admitidos en 120 a C. Pasaron ao S da Galia onde triunfaron entre 109 e 107. O máis prestixioso dos xenerais romanos, Mario, á cabeza dun forte exército, aniquilounos en Aquae Sextiae (Aix en Provence), en 102.

1. Relativo ou pertencente aos teutóns.

2. Relativo ou pertencente á orde Teutónica.

1. 1. Contido dun escrito.

   2. Conxunto de palabras dun escrito que constitúe a parte orixinal, en contraposición ás notas, aos comentarios ou á versión, que hai adxuntos.

   3. Conxunto das palabras dun escrito en contraposición ás portadas, ás figuras ou aos índices.

   4. Pasaxe citado dunha obra literaria.

   5. Parte central dun diploma ou documento xurídico que expresa o feito documentado.

   6. texto crítico

      Texto restablecido para a crítica textual.

2. 1. Sentenza da Biblia.

   2. texto sagrado

      A Biblia.

3. ...

PERSOEIRO

Filósofo. Influído por santo Alberte o Magno e os neoplatónicos, opúxose á distinción tomista entre esencia e existencia. Escribiu De cognitione entium separatorum (Sobre o concepto da separación dos seres) e De intellectu et intelligibili (Sobre a intelixencia e o intelixible).

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como El Greco, formouse nas ríxidas formas da arte bizantina. En Venecia (1560) parece ser que traballou no taller de Tiziano e puido coñecer a pintura de Tintoretto, Bassano e Schiavone, como amosan o tríptico da Galleria Estense de Modena, o Retrato de G. B. Porta, Expulsión de los mercaderes del templo e Milagro del cielo. En 1570 chegou a Roma, onde asimilou de Miguelanxo a concepción grandiosa do corpo humano e a tensión dramática: Retrato de Giulio Clovio, La curación del ciego e unha nova Expulsión de los mercaderes del templo. Ao redor de 1575-1576 chegou á Península Ibérica e estableceuse en Toledo, onde pintou o retablo maior de Santo Domingo el Antiguo (1577) e a Asunción, onde coa distorsión dos corpos dos personaxes tentou expresar o seu espiritualismo. O concepto do mundo exaltado polo páthos relixioso obsérvase particularmente en El expolio, da sancristía da catedral...

PERSOEIRO

Arquitecto e pintor, fillo de El Greco. En Toledo, colaborou na construción da casa do concello, con N. Vergara e J. B. Monegro, e interveu na capela mozárabe da catedral. Como pintor traballou co seu pai en diversas obras. Das súas obras destaca Noli me tangere (1651?).

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Anatole France, realizou diversas investigacións bibliográficas e ensaios críticos, como Génie latin (1913). Comezou a súa carreira como poeta parnasiano, que reflectiu en Poèmes dorés (1873). Recolleu unha mostra do seu periodismo literario en La vie littéraire (1888-1892) e plasmou os seus recordos de infancia nalgunhas novelas, como Le livre de mon ami (1885). Escribiu os cadros de costumes do s XVIII La Rôtisserie de la reine Pédauque (1893) e Les Opinions de M. Jerôme Coignard (1893), ademais das novelas Le Lys Rouge (1894) e Le jardin d’Epicure (1895), que lle abriron as portas da Académie Française (1896). A vea satírica contra a sociedade contemporánea amósase no ciclo de novelas sobre o caso Dreyfus, L’Histoire Contemporaine (1897-1901) e en diversas obras posteriores. Recibiu o Premio Nobel de Literatura (1921).

PERSOEIRO

Escritor e crítico francés. Profesor de filoloxía románica en La Sorbonne, é autor de numerosos traballos de crítica textual e de etimoloxía do francés e do provenzal medievais. Os seus Essais de philologie française (1887) e Nouveaux essais de philologie française (1904) son modelos de rigor científico e de erudición profunda.

PERSOEIRO

Historiador británico. Profesor na University of Reading (1966-1975), dirixiu o Centre for Policy Studies de Londres (1979-1991). Antigo militante laborista, máis tarde afiliouse ao Conservative Party e en 1981 entrou na Cámara dos Lores. Especialista en temas hispanos, escribiu The Spanish Civil War (1961, Somerset Maugham Prize), Cuba or The Pursuit of Freedom (1971), An Unfinished History of the World (1779), The Conquest of Mexico (1993), World History, The Story of Mankind from Prehistory to the Present (1996) e Slave Trade (1997).

PERSOEIRO

Político. Presidente do partido democrático en 1961, ocupou diversos ministerios e foi a un tempo primeiro ministro e ministro de Estado (1974-1979). Presidiu a Internacional Liberal (1970-1982), a Federación de Partidos Liberais e Democráticos da Comunidade Europea (1976-1980), a Comisión das Comunidades Europeas (1981-1984) e o Movemento Europeo.

CIDADES

Cidade da illa de Strømø, capital das illas Feroe (16.673 h [2000]).