"Ea" (Contén)

PENÍNSULAS

Península de Europa suroriental, proclamada, despois da disolución da URSS, república autónoma dentro da estrutura administrativa de Ucraína, á que está unida polo istmo de Perekop (27.000 km2; 2.164.000 h [estim 1998]). A súa capital é Simferopol’.
Xeografía
Rodeada polo Mar Negro e o de Azov, no seu relevo distínguense tres rexións: ao N e ao centro, unha chaira dominada pola árida estepa; ao S e seguindo a liña da costa, unha cordilleira de pregamento alpino, as montañas de Crimea; e, finalmente, unha franxa costeira estreita, protexida dos ventos fríos do N. A economía é esencialmente agrícola (cultivo de árbores froiteiras, tabaco, trigo e avea) e gandeira (vacún e lanar). A escasa industria céntrase na elaboración de produtos químicos, fariñas e fertilizantes. O turismo, ademais, é un dos recursos económicos máis importantes. Os centros turísticos da costa meridional, Yalta, Sebastopol (356.000 h [1998]) e Feodosiya, xunto con Yevpatoriya,...

PERSOEIRO

Escultor. Comezou a súa formación como carpinteiro, ebanista e tallista para despois estudar na Escola de Belles Arts de Barcelona. Participou en 1936 na Exposición Loxicofobista de Barcelona. A súa estética é surrealista e, aínda que cultivou a arte figurativa, realizou obras metálicas onde empregou materiais de refugo como ferros ou variñas dos paraugas. Recibiu o Premio Nacional de Artes Plásticas en 1990.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Pontevedra en agosto de 1894 como voceiro das asembleas pedagóxicas que se estaban a celebrar na cidade. Editáronse un total de dez números. Dirixida por Xosé Durán Alonso, contaba cun consello de redacción formado por E. Lorenzana, E. Couto Salcedo, Xosé López Otero e Xosé Juncal Berdulla. Pertenceu á Asociación de Maestros de Pontevedra.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada a partir de xaneiro de 1942 polo Instituto Antonio de Nebrija, dependente do CSIC. Dirixida por Joaquín de Entrambasaguas, figuraba como secretario José Simón Díaz. Tirou do prelo dezaoito monográficos dedicados á obra de diferentes autores. En xaneiro de 1947 pasou a denominarse Cuadernos de Literatura e, a partir de xaneiro de 1952, Revista de Literatura.

1. de cuartear.

2. Aplícase ao campo do escudo dividido en catro partes ou cuarteis iguais mediante o partido e o truncado; tamén se lle chama cuarteado en cruz. Cando o campo se divide mediante o tallado e o tronzado denomínase cuarteado en aspa e cuarteado en escuadra cando a división dá lugar a unha cruz esvástica, de xeito que cada cuartel recorda a forma dunha escuadra. A orde para brasonar os cuarteis vai sempre cara á punta e do lado dereito ao esquerdo. O costume de cuartear as armas -moi común nos estados hispánicos- parece que comezou a finais do s XIII.

3. Aplícase ao selo con fendas, xeralmente por mor da goma.

1. Dividir en cuartos, especialmente un animal.

2. 1. Dividir unha cousa en partes.

   2. Dividir unha casa.

   3. Realizar as divisións dun escudo en cuarteis.

3. Facer regos nun campo para distribuír a auga.

4. Aplicar, nos arrendamentos, unha cuarta parte máis sobre o primeiro axuste.

5. Cantar ou dicir en voz alta, ordenadamente, as diversas cuartas da rosa náutica e a súa equivalencia en graos e minutos ou décimas de graos.

6. Formarse gretas en algo.

1. Día no que se cumpren un ou varios anos dalgún feito ou acontecemento memorable.

2. Día que se sinala como importante e que marca un período de tempo na vida dunha persoa.

3. Oficio ou misa que se celebra en sufraxio da alma dalgún defunto o día que cumpre un ou varios anos da súa morte.

4. Lote de bens que o testador deixa sinalados para que anualmente e en datas determinadas se celebren exequias pola súa alma.

1. Observar atentamente algo ou alguén.

2. Buscar datos para descubrir algunha cousa.

PERSOEIRO

Escritor francés. Publicou entre outras obras: Les jeunes hommes (Os mozos, 1946), Les forêts de la nuit (Os bosques da noite, Premio Goncourt 1947) e Le mauvais choix (A mala elección, 1984). En 1972 obtivo o Premio de Literatura da Académie Française.