"Nan" (Contén)

CIDADES

Cidade da provincia de Siena, Toscana, Italia, situada nun outeiro pliocénico que domina o val do Elsa (6.951 h [1991]). Concello libre durante os ss XIII e XIV, o centro histórico foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1990.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Barreiros baixo a advocación de san Miguel.

CAPITAIS

Capital do ostan de Kurdistán, Irán, situada na vertente setentrional da cordilleira de Zagros (277.808 h [1996]).

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Licenciado en Filoloxía Románica e Linguas Modernas (italiano), foi profesor de español en varias universidades estranxeiras. Fundou a revista Aledebarán (1954) e traballou para a RAI e a televisión xaponesa, e foi columnista nas revistas Cambio 16 e Época e presentou programas de televisión como Encuentros con las letras (1986-1981), El Mundo por Montera (1989-1990) e Negro sobre Blanco (1997-2004). Da súa obra destaca Gárgoris y Habidis (Premio Nacional de Literatura 1978), Las fuentes del Nilo (1986), La Dragontea: diario de un guerrero (1992), La prueba del laberinto (Premio Planeta 1992), Dicionario de la España Mágica (1997), En el alambre de Shiva (1997), El camino hacia Ítaca (1998), Historia mágica del Camino de Santiago (1999) e El sendero de la mano izquierda (2002).

GALICIA

Humanista. Adquiriu unha formación humanística en Santiago de Compostela e estableceuse en Madrid. Foi autor de Compendio de Albeitería (1717), que ampliou en 1729, onde realizou, entre outros, un estudo das augas medicinais e unha clasificación dos minerais e dos solos.

PERSOEIRO

Política e economista. Foi asesora do secretario de Estado de Universidades e Investigación (1994-1996), vicerreitora de Estudantes (2000-2003) e vicerreitora para a converxencia europea na Universidad Carlos III (2003-2004). En 2004 foi nomeada ministra de Educación e Ciencia no goberno de José Luis Rodríguez Zapatero.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Corgo baixo a advocación de santa María Madanela.

PERSOEIRO

Filólogo. Doutorouse en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela (1973) e, desde 1983, é catedrático de Filoloxía Románica na mesma universidade. Secretario do Instituto da Lingua Galega (ILG) entre 1971 e 1991, desde 1993 ocupa o cargo de director. Desde todos os seus ámbitos de traballo impulsou activamente a expansión e difusión da lingua galega e centrou as súas liñas de investigación nos diversos campos da lingüística galega. Durante a Xunta Preautonómica ocupou a Secretaría da Lingua Galega (1979), cargo desde o que promoveu a implantación do galego no ensino non universitario. Nese mesmo ano foi nomeado secretario da Comisión de Toponimia da consellaría de Educación e Cultura, que elaborou os ditames do Nomenclátor de Galicia (2005), publicación que recolle a toponimia oficial das entidades de poboación de Galicia. Como membro do ILG participou na redacción das Bases prá unificación das normas lingüísticas do galego (1977), punto de partida das Normas ortográficas...

PERSOEIRO

Xurista e político. Fundou e foi o primeiro presidente de Alianza Liberal. Foi senador (1977-1979) e deputado (1979-1982). Escribiu Qué es la monarquía (1976) e Cuando la transición se hizo posible: el Contubernio de Múnich (1993).

PERSOEIRO

Cirurxián alemán. Especializado en cirurxía torácica, inventou e puxo en práctica a cámara pneumática de baixa presión (1903).

PERSOEIRO

Lingüista suízo. Foi profesor de lingüística indoeuropea e de lingüística xeral en Xenebra e catedrático da École Pratique des Hautes Études en París. A dicotomía entre lingua (langue), o sistema de signos, e fala (parole), o acto concreto de cada individuo ao falar; a definición do signo como a combinacón dunha imaxe acústica (significante) e un concepto (significado); a distinción entre sincronía e diacronía; a análise da lingua como unha estrutura onde todo está en relación; o carácter arbitrario do signo lingüístico e a distinción entre as relacións sintagmáticas e as relacións paradigmáticas, son as súas principais achegas á lingüística moderna. Das súas obras destacan Mémoire sur le système primitif des voyelles dans les langues indoeuropéennes (1878), De l’emploi du genitif absolu en sanscrit (1880), pero sobre todo o Cours de linguistique générale considerado como o punto de partida do estruturalismo, que foi preparado polos seus discípulos...

FILOSOFOS

Filósofo e escritor. Influído por Nietzsche, os librepensadores e un certo anarquismo, ocupouse sobre todo das cuestións éticas. Desenvolveu unha intensa actividade en favor da paz en Euskadi. Das súas obras destacan os Apóstatas razonables (1976), Panfleto contra el Todo (1978), Invitación a la ética (1982, Premio Anagrama de ensaio), La tarea del héroe (1982, Premio Nacional de Literatura), Ética para Amador (1991), Sobre vivir (1994), El jardín de las dudas (1994), El contenido de la felicidad (2002), Los caminos para la libertad: Ética y educación (2003) e El gran fraude: sobre terrorismo, nacionalismo y progresismo? (2004).

PERSOEIRO

Explorador italiano. De nome Pietro Brazza-Savorgnan, explorou o río Ogooué (1875-1878), chegou ao Congo e puxo baixo protectorado francés todos os estados do Rei Makoko (1879-1882). Como comisario xeral do goberno (1887-1897) organizou o Congo francés ou Congo Brazzaville.

PERSOEIRO

Filósofo. Foi o principal representante do pragmatismo en Inglaterra, que denominou humanismo para recalcar a dimensión de satisfacción de necesidades ou utilidades humanas que caracteriza e dá valor a toda manifestación cultural. Corrixiu o relativismo do criterio pragmatista de verdade mediante o principio selectivo de eficacia social. Escribiu Studies in Humanism (1907 e Logic for Use. An introdution to The Voluntarist Theory of Knowledge (1929).

GALICIA

Sindicalista. Licenciado en ciencias biolóxicas, foi secretario da comarca da Coruña e secretario confederal de Emprego e Industria e en 2001 foi elixido secretario confederal da Confederación Intersindical Galega (CIG), cargo   para o que foi reelixido en 2005.

PERSOEIRO

Escritor. Discípulo de J. J. Rousseau e seguidor da ideoloxía naturista, escribiu Rêveries sur la nature primitive de l’homme (1799) e Obermann (1804), en que presentou unha análise implacable do eu cunha dose de pesimismo e amargura.