"car" (Contén)

PERSOEIRO

Político e avogado francés, fillo de Lazare Nicolas Carnot. Seguiu as teorías de Saint-Simon, en 1839 foi elixido deputado e converteuse nun dos líderes do partido republicano. Despois da Revolución de 1848 foi ministro de Instrución Pública, pero dimitiu debido á oposición que provocaba a súa actitude desfavorable respecto á laicización das escolas. No 1864 participou no corpo lexislativo do Segundo Imperio e foi senador vitalicio na Asemblea Nacional desde 1871.

PERSOEIRO

Político e militar francés. Coñecido como o Gran Carnot, no 1791 foi elixido deputado da Asemblea Lexislativa e despois da Convención. En 1793 foi nomeado membro do Comité de Salvación Pública e dirixiu as operacións militares encamiñadas a salvar a Revolución das coalicións das potencias europeas. Durante o Directorio, do que foi elixido membro no 1795, opúxose a Barras e tivo que marchar ao exilio no ano 1797. Foi ministro de Guerra no 1800, pero durante o Imperio amosouse contrario ao poder persoal de Napoleón e dedicouse aos estudios matemáticos. En 1814, ante a inminente invasión de Francia, púxose ao servizo de Napoleón e defendeu Anveres. Foi ministro do Interior durante os Cen Días pero, coa chegada da Restauración, tivo que abandonar o país. Morreu no exilio. Escribiu Géométrie de position (Xeometría de posición, 1803) e De la défense des places fortes (Da defensa das prazas fortes, 1810).

PERSOEIRO

Político francés. Fillo de Lazare Hippolyte Carnot, cursou estudios de enxeñería. Foi deputado en varias lexislaturas da Terceira República, ministro de Obras Públicas no 1880 e ministro de Finanzas no 1885. Chegou á presidencia da República como sucesor de Jules Grévy en 1887. O seu mandato estivo marcado pola actuación do xeneral Boulanger (1886-1889), o escándalo do Canal de Panamá no 1892 e o agravamento dos problemas sociais. Foi asasinado polo anarquista italiano Sante Caserio.

PERSOEIRO

Físico, enxeñeiro e oficial da armada. Fillo de Lazare Nicolas Carnot, interesouse especialmente polas máquinas de vapor. En 1842 publicou Réflexions sur la puissance motrice du feu et sur les machines propres à développer cette puissance (Reflexións sobre a potencia motriz do lume e sobre as máquinas propias para desenvolver esta potencia). Nesta obra trata o problema xeral dunha máquina térmica capaz de producir traballo e formula o principio de Carnot, que serviu, coas achegas de Lord Kelvin e a posterior elaboración de Clausius, para converterse no segundo principio da termodinámica. Consérvanse algunhas das súas notas nas que queda patente que Carnot atopara a equivalencia entre calor e traballo, que calculara un coeficiente de conversión (o equivalente mecánico da calor) e que consideraba que a cantidade de traballo do Universo é constante, co que se avanzou o primeiro principio da termodinámica. Está considerado o fundador desta disciplina científica.

PRAIAS

Praia do litoral das parroquias de San Mamede de Carnota e Santa Columba de Carnota, no concello homónimo, que se estende entre a punta de Caldebarcos, ao N, e a Punta Sarsas, ao S. O areal, o maior de Galicia, cun arco de 7 km de lonxitude, pecha no seu interior un complexo sistema de marismas.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Carnota baixo a advocación de san Mamede.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Carnota baixo a advocación de santa Columba.

GALICIA

Concello da comarca de Muros, situado na provincia da Coruña no O da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N cos concellos de Dumbría (comarca de Fisterra) e Mazaricos (Xallas), ao S co de Muros (Muros) e o Océano Atlántico, ao L con Muros e Mazaricos(Xallas) e ao O co Océano Atlántico. Abrangue unha superficie de 70,9 km 2 cunha poboación de 5.017 h (2007), distribuídos nas parroquias de Lariño, Lira, O Pindo, San Mamede de Carnota e Santa Columba de Carnota. A capital municipal, a vila de Carnota, situada na parroquia de Santa Columba, está a 42° 49’ 20’’ de latitude N e 9° 5’ 20’’ de lonxitude O, 130 km ao SO da Coruña e 88 km ao O de Santiago de Compostela. Está adscrito ao partido xudicial de Muros e á arquidiocese de Santiago.
Xeografía física
O termo municipal está situado baixo o dominio climático oceánico húmido e pertence ao subtipo galego do litoral atlántico do NO, caracterizado pola notable suavidade térmica e por precipitacións abondosas....

PUBLICACIÓNS

Publicación bimensual que apareceu na vila de Carnota en outubro de 1983 e que se deixou de editar en 1986 (nº 16). Levou o subtítulo de “Boletín informativo do Concello”. O primeiro exemplar saíu baixo o título de Cornatum co número 0. O coordinador foi Xosé Manoel Currás Rúa e entre os colaboradores figuran Francisco Carballo, Manoel Villar, Ramón Noceda, Darío Xohán Cabana, Bernardino Graña, Méndez Ferrín, Alfonso Pexegueiro, A. Avilés de Taramancos e Fernán-Vello, entre outros. Das seccións do boletín destacan: “Temas do Concello”, “Cousas”, “Opinión”, “Saúde” e “Nenos”. Incluía tamén un apartado especial dedicado á historia do concello da autoría de Barreiro Barral.

GALICIA

Xornalista. Fundou a finais do s XIX o xornal coruñés El Noroeste. Foi redactor xefe do Diario de Galicia (1895), director (1896) do xornal conservador La Monarquía de Ferrol e redactor de La Voz de Galicia ata 1910. Ordenouse sacerdote en 1912 e foi capelán do cárcere de Santiago. Interesouse pola literatura e pola poesía galega, concretamente, pola obra de Noriega Varela e Rey Soto.

1. Relativo ou pertencente a Carnota ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Carnota.

LOCALIDADES

Localidade da Panonia, á beira do Danubio e situada a uns 25 kms de Viena. Conquistada polos romanos, serviu como residencia e porto das lexións romanas e da escuadra do Danubio. O Emperador Marco Aurelio empregouna como cuartel de inverno nas campañas contra os marcomanos. Foi arrasada polos húngaros no s IX.

1. Relativo ou pertencente aos carnutos.

2. Individuo do pobo galo dos carnutos.

3. Pobo da Galia situado entre o Cher e o Eure. A súa principal cidade foi Autricum, actual Chartres, principal centro relixioso dos druídas. Malia que nun principio colaboraron con César na campaña das Galias, no ano 54 a C mataron a Targecio, rei imposto por aquel. Dous anos despois subleváronse contra Roma e arrasaron a próspera cidade mercantil de Genabum, e a raíz disto foron castigados e sometidos por César. Ao reorganizar Augusto as provincias, deulles a categoría de pobo federado e incluíunos na provincia imperial Lionesa.

1. 1. Que ten un prezo elevado. Na tradición oral recóllense ditos como: “O caro é ás veces barato, e o barato adoita saír caro. Non hai cousa tan cara como a que con rogos se acada. O bo nunca é caro, e éo sempre o malo.” OBS: Cos verbos comprar, vender, custar, cobrar e outros pódese producir a transcategorización deste adxectivo a adverbio baixo a forma masculina singular.

   2. Aplícase a un lugar onde a vida resulta cara.

2. Que ten un prezo que sobrepasa o xusto e razoable.

3. Que se obtivo con dificultades e desgustos.

4. Que se ten en grande estima.

PERSOEIRO

Etnólogo, sociólogo e historiador. Entre os anos 1944 e 1954 ocupou a dirección do Museo del Pueblo Español de Madrid. Escribiu numerosos estudios sobre etnoloxía, historia, lingüística e, especialmente, sobre os costumes e folclore vascos. No campo da historia antiga destacan Los pueblos del norte de la Península Ibérica (1943), Los pueblos de España (1946) e Historia de la España antigua (1974). Tamén investigou os problemas da escritura e das linguas ibéricas dentro da Historia de España dirixida por Menéndez Pidal, e mostrouse prudente diante da teoría vasco-iberista. Nos seus estudios de etnoloxía popular peninsular sistematizou moitos aspectos do antigo folclore tradicional, como nas obras Los vascos (1949), Las brujas y su mundo (1961) ou Sobre historia y etnografía vasca (1983), entre outras. No campo da socioloxía histórica ocupouse especialmente das minorías, a miúdo perseguidas: Los judíos en la España moderna...