"CIO" (Contén)

Acción e efecto de contravir.

Infracción leve a disposicións e regulamentos. É unha infracción que non se constitúe como delito, polo que no dereito penal se asimila a unha falta e se sanciona de modo preventivo.

Acción de contribuír.

Cousa que cadaquén ofrece para contribuír a algo.

1. Deber que se lle impón a unha persoa de aboar unha cantidade de diñeiro para axudar ao sostemento dos gastos dos poderes públicos.

2. Imposto que recae sobre o beneficio obtido polo rendemento dos bens, particularmente dos bens inmobles.

3. contribución de cientos

   Imposto indirecto castelán decretado nas Cortes do 1626 polas necesidades financeiras da monarquía dos Austrias. Consistiu inicialmente nunha recarga do 1,1% sobre a alcabala, pero chegou a ser do 4%. Formou parte do conxunto de ingresos contabilizados polas contadorías reais de cientos e de millones. Mantivéronse ata a reforma tributaria de Mon de 1845.

4. contribución especial

   Tributo que ten como feito impoñible a obtención polo suxeito pasivo dun beneficio ou dun aumento do valor dos seus bens, como consecuencia da realización de obras públicas ou do establecemento ou ampliación de servicios públicos.

5. contribución única

   Sistema tributario da Coroa de Castela. Proposto polos economistas casteláns do s XVII, quería contribuír a acadar un réxime fiscal centralizado e coherente que puidese superar as deficiencias do sistema das rendas provinciais, e poder satisfacer deste xeito as necesidades da facenda real. Os primeiros pasos prácticos cara a unha contribución única establecéronse no reino de Aragón; mentres, os intentos de crear unha única contribución en Castela fracasaron e a monarquía española non afrontou novamente a necesidade ineludible de unificar as rendas provinciais ata a reforma tributaria de Mon (1845).

Arrepentimento de ter pecado que procede da consciencia de que a ofensa a Deus é deplorable en si mesma e non en virtude do castigo que poida merecer. Fálase da dor de contrición, opoñéndoa á de atrición, como sinal de arrepentimento perfecto.

Oración ou fórmula que expresa o arrepentimento de contrición.

Transporte de materia, enerxía ou cantidade de movemento que se produce nun fluído polo movemento do conxunto das súas moléculas. Aplícase esta denominación, especialmente, á convección da calor, que é o transporte de calor duns puntos a outros dentro dun fluído. Basicamente, distínguense dous tipos de convección: a convección natural ou libre, na que o movemento do fluído está causado exclusivamente pola acción da gravidade sobre os gradientes de densidade orixinados polos gradientes de temperatura existentes, que rompen o equilibrio hidrostático, e a convección forzada, na que o movemento do fluído mantense por accións externas (ventilación, axitación, bombeo, etc). As leis de transmisión da calor por convección son complexas, debido ao gran número de variables que interveñen, como a temperatura, a viscosidade, a densidade, a condutividade térmica, a calor específica e a natureza do recipiente; sen embargo, nunha primeira aproximación, pódese expresar...

Proceso consistente na produción dunha corrente eléctrica por medio do transporte de cargas por algún procedemento especial, diferente da aplicación dun campo eléctrico, como pode ser o arrastre mecánico das partículas electrizadas mediante unha correa (sistema empregado no xerador de Van der Graaf).

Movemento vertical das masas de aire na atmosfera debido ao diferente grao de quecemento das capas de aire próximas ao solo. Cómpre non confundilos coas correntes de subsidencia, pois estas presentan un movemento exclusivamente descendente.

Teoría que explica a xénese do campo magnético terrestre baseándose na existencia de lentos movementos de convección no interior da Terra, orixinados polas diferencias de temperatura das rochas radioactivas. Estas correntes son, en realidade, responsables dunha pequena parte do magnetismo terrestre. As correntes de convección producen unha certa expansión dos fondos oceánicos ao ascender baixo as dorsais centrooceánicas e ao descender baixo os arcos insulares e as montañas continentais.

1. Acordo que se establece entre varias persoas sobre un asunto relevante e común.

2. Axuste e concerto entre dúas ou máis persoas ou entidades que se constitúe como un negocio xurídico bilateral de natureza patrimonial (contrato) ou doutra clase (como o matrimonio). Deste xeito, todo contrato é unha convención, pero non toda convención pode considerarse un contrato.

3. Acto xurídico internacional entre dous ou máis estados que establecen acordos sobre normas xurídicas ou que regulan importantes intereses colectivos. Entre outras, destaca a Convención de Xenebra de 1863 pola que se creou a Cruz Vermella.

1. Aquilo que se establece por acordo expreso ou tácito entre os homes e que se constitúe como costume, opinión ou regra.

2. Conxunto de regras, técnicas e recursos fixados polo costume ou pola tradición e admitidos como modelos para a creación artística. Son convencións literarias os xéneros (épica, lírica e dramática), as formas métricas, as figuras retóricas, a rima, etc. A aceptación dalgunhas delas foi un feito permanente e xeneralizado, mentres que outras teñen unha vixencia limitada a un período determinado ou a unha cultura concreta, como a lírica trobadoresca ou as novelas de cabalería.

1. Reunión de persoas dun mesmo oficio para tratar asuntos profesionais.

2. Asemblea de representantes do pobo reunida para dar vida a un novo estado, para elaborar unha constitución ou modificala, ou para substituír ou cambiar as formas de goberno existentes. Entre outras destacan a Convención de Philadelphia de 1787, que elaborou a constitución federal dos EE UU, e a Convención francesa de 1792 que redactou a primeira constitución da República Francesa.

3. ...

Que é resultado dunha convención.

Establecido por costume.

Que se establece por convención social e resulta falto de sentimentos auténticos, naturais e espontáneos.

Que é clásico e non ten innovacións con respecto aos modelos tradicionais.

1. Relativo ou pertencente á Convención Nacional francesa.

2. Membro da Convención Nacional francesa (1792 -1795).

Calidade de convencional.

Aquilo que está aceptado socialmente e que se leva a cabo segundo a tradición ou o costume.

Doutrina filosófica que ve nos principios lóxicos, e mesmo nas leis da natureza, puras convencións. Antigamente defendíana os sofistas; máis modernamente, aplicouse aos principios xeométricos, á física, á matemática e á construción de linguaxes. Un dos autores de referencia é Henri Poincaré.

Relativo ou pertencente ao convencionalismo.

Partidario do convencionalismo.

Acción e efecto de conversar.

Arte de conversar.

Reunión de persoas que falan, dialogan ou debaten sobre temas especializados para chegar a acordos concretos. OBS: Normalmente, emprégase en plural.

Retrato de grupo orixinario de Flandres, pero que tivo o seu gran desenvolvemento no Reino Unido. Representa a personaxes identificables nun ambiente doméstico ou campestre en actitude de conversar. A diferencia dos retratos de grupo, os personaxes manteñen entre si relacións de carácter íntimo. Un antecedente destas obras é o Retrato do matrimonio Arnolfini de Jan Van Eyck (1434). Considérase como o primeiro cadro de conversación Federico, príncipe de Gales e as súas irmás, de Paul Mercier (1733). Entre os cultivadores desta temática destacaron William Hogarth e Thomas Gainsboroug. No s XIX abandonouse a súa produción.

Escena pictórica que representa a Virxe co Neno mantendo unha conversa cos santos que os acompañan. Entre outros artistas cultivaron esta temática frei Angelico, Botticelli e Piero della Francesca.

Relativo ou pertencente á conversación.

Modalidade de comunicación home-máquina caracterizada polo uso de linguaxes (chamadas conversacionais) que, empregadas interactivamente, danlle ao proceso a aparencia dunha conversa.

Seguridade que se sente ao estar convencido dalgunha cousa.

Ideas firmes das que está convencida unha persoa, especialmente no que se refire a cuestións relixiosas, políticas, éticas ou sociais.

Enrodelamento lonxitudinal.

Dadas dúas funcións reais de variable real, f(x) e g(x), función definida pola integral: (f*g)(x)= f(x)*g(x)=cf(t)g(x-t)dt. A convolución, ou produto de convolución, ten as propiedades conmutativa, asociativa e distributiva. Hai dous teoremas destacados sobre a convolución: o teorema de Parseval, que afirma que a transformada de Laplace ou de Fourier da convolución de dúas funcións é o produto das transformadas de Laplace ou Fourier, respectivamente, das dúas funcións; e o que di que a transformada de Fourier do produto de dúas funcións é igual á convolución das súas transformadas dividido por 2π.