"To" (Contén)

1. 1. Relativo ou pertencente a Venecia, a Véneto, aos seus habitantes ou á súa lingua.

   2. Natural ou habitante de Venecia ou de Véneto.

2. 1. Relativo ou pertencente ao pobo véneto.

   2. I ndividuo do pobo véneto.

   3. Pobo de procedencia ilírica, establecido nos primeiros séculos da era cristiá nas terras do litoral adriático, ao NL de Italia. Vivían da pesca, do sal e do cultivo das hortas, xunto co comercio. Aliáronse cos romanos contra as tribos da Galia (225 a C) durante a Segunda Guerra Púnica. As invasións dos bárbaros foron causa da migración véneta desde a terra firme ata as illas da lagoa adriática, onde fundaron Venecia.

3. Conxunto de falas italorrománicas que se falan en Italia e que forman os dialectos italianos setentrionais xunto cos galoitálicos. O vocalismo ten unha estrutura (por exemplo, carencia de ü, ö) e unha estabilidade de timbre que o separan dos dialectos galoitálicos, achegándoo ao toscano. O consonantismo coñece a simplificación de xeminadas, a sonorización e a caída de oclusivas xordas e a asibilación de c e g ante e ou i, co paso eventual a interdental (sielo < gielo ‘ceo’). En morfoloxía destaca o uso dos pronomes tónicos como suxeito (mi digo ‘eu digo’) e en léxico o uso dalgunhas palabras peculiares como santolo (‘padriño’), scarcela (‘peto’) e parolaro (‘caldeireiro’).

1. Movemento natural, xeralmente horizontal, de masas de aire. Os desequilibrios térmicos entre uns lugares e outros provocan diferenzas de presión atmosférica e producen os ventos. Así, desencadéase un fluxo de aire desde as presións altas cara ás baixas, con tendencia a seguir a dirección do gradiente de presión. Os gradientes fortes de presión, que se representan nos mapas meteorolóxicos con isóbaras moi próximas, ocasionan ventos fortes, mentres que onde o gradiente é reducido os ventos son frouxos. As calmas prodúcense naquelas áreas onde non hai diferenzas de presión atmosférica, especialmente no centro dos anticiclóns. Os ventos non seguen exactamente a dirección do gradiente de presión porque, a causa da rotación da Terra, actúa sobre eles a forza de Coriolis, que tende a desviar a súa traxectoria cara á dereita no hemisferio norte e cara á esquerda no hemisferio sur. O vento ideal, equilibrio entre a forza de gradiente de presión e a de Coriolis, é o vento xeostrófico. En...

2. Cada un dos seres mitolóxicos, fillos de Eolo, que personifican os diferentes ventos. Na Antigüidade clásica teñen figura de demos ou deuses. Segundo a Eneida de Virxilio, seu pai tenos pechados nunha gran cova. Nos poemas homéricos aparecen antropomorfizados como Bóreas, Céfiro, Euro ou Noto, e son obxecto de culto con sacrificios humanos. As súas compañeiras son as harpías, identificadas coas tempestades.

3. Espazo libre entre as doelas da cámara do hórreo que facilitan o secado do froito.

4. Corda que, suxeita por un extremo a un lugar fixo, se afirma polo outro extremo a unha peza lon­ga e dereita que evita que se mova.

5. Gas xerado no estómago ou nos in­testinos.

6. Fluxo de partículas cargadas que sae do Sol cara ao espazo interplanetario. Está constituído principalmente por núcleos de hidróxeno e electróns libres, e, en menor proporción, por núcleos doutros elementos máis pesados. O vento solar orixínase na cromosfera e ten manifestacións importantes, como as auroras polares e o cinto de Van Allen, e un papel esencial na orixe da cola de plasma dos cometas.

1. Órgano en forma de disco de certos animais que serve de medio de fixación ou sución.

2. Obxecto en forma de casquete que queda adherido por presión sobre unha superficie lisa.

3. Instrumento en forma de campá ou vaso de vidro que se aplica sobre os tegumentos e, mediante o baleiro, produce un efecto de sución.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Agolada baixo a advocación de san Xulián.

IGREXAS

Igrexa situada en Ventosa (Agolada). Construída no s XIII, presenta nave única cunha sancristía anexada ao alzado N da ábsida. Destaca a fachada principal, rematada nunha espadana de dous vans e cunha portada principal que leva dúas arquivoltas. Os tímpanos son lisos e os capiteis levan decoración vexetal.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Redondela baixo a advocación de san Martiño.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ribadavia baixo a advocación de san Paio.

1. Aplícase ao día ou ao tempo en que vai vento.

2. Que está exposto ao vento.

3. Sexto mes do calendario republicano francés, que vai do 19 de febreiro ao 20 de marzo.

GALICIA

Xornalista. Iniciou a súa carreira xornalística vinculado ao Grupo Voz. Comezou en La Voz de Galicia como redactor e máis tarde como xefe da sección de Deportes, Sociedade e Cultura. En setembro de 1998 foi nomeado director de Diario 16, posto que ocupou ata que pechou a cabeceira (2000). Posteriormente reincoporouse ao Grupo Voz como subdirector.

GALICIA

Político e escritor. Foi alcalde de Ribeira, membro da Comisión Executiva do PSdeG-PSOE (1987-1994), deputado autonómico (1990-1997) e voceiro do grupo socialista no Parlamento de Galicia (1993-1997). Das súas obras destacan Galicia en terra allea (1997), A pesca está no vento (2001), Os señores do mar (2002) e As sombras dos mortos: historias de naufraxios en Cabo Corrubedo (2003).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Forcarei baixo a advocación de san Nicolao.

PERSOEIRO

Xefe dos auvernos. Dirixiu a insurrección das tribos galas contra as tropas de Xulio César. Aínda que conseguiu algún éxitos iniciais contra eles (52 a C), tras a recuperación dos romanos, refuxiouse en Alesia, onde foi asediado e tivo que capitular (51 a C).

1. 1. Ditame ou declaración solemne pronunciada por un xurado durante un proceso xudicial. Debe conter os feitos alegados polas partes implicadas, declarándoos probados ou non, os feitos que poden determinar a estimación dunha causa de exención de responsabilidade e os que determinan o grao de execución, participación e modificación da responsabilidade, así como o feito delituoso polo que o acusado debe ser declarado culpable ou non culpable.

   2. veredicto de inculpabilidade

      Ditame que pronuncia o xurado en descargo do reo, liberándoo de todos os capítulos de acusación.

2. Xuízos emitidos por alguén con autoridade na materia que é tratada.

PERSOEIRO

Rei de Galicia (982-999) e de León (984-999), fillo bastardo de Ordoño III e sucesor de Ramiro III de León. Foi coroado pola nobreza galega en Santiago de Compostela, moi descontenta con Ramiro III quen, nun intento de recuperar o poder, enviou un exército na súa contra. A loita resolveuse ao seu favor e apoderouse de León obrigando a Ramiro III a retirarse a Astorga. Apoiado inicialmente por Almanzor, tomou o Reino de León, pero axiña o caudillo musulmán se enfrontou a el, atacou Coimbra, León e emprendeu o cerco de Zamora. Fuxiu a Lugo, pero os nobres galegos subleváronse contra el e aliáronse con Almanzor, que chegou ata Santiago de Compostela (997). Logo da retirada de Almanzor, reparou as cidades, templos e fortalezas destruídas e saqueadas.