"Bo" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta e novelista danés. Situado na corrente expresionista, escribiu Adfaltens Sange (Cantos do asfalto, 1918) e Lokomotivet (A locomotora, 1933).

1. Relativo ou pertencente ás bonnemaisoniáceas.

2. Alga da orde das bonnemaisoniáceas.

3. Orde de algas da subclase das florideofíceas que comprende especies de clico trixénico, con tetrasporófitos de aspecto moi diferente aos gametófitos, notables pola presenza de células secretoras de iodo.

PUBLICACIÓNS

Publicación do observatorio da Universidade de Bonn (1859-1863) baixo a dirección de Friedrich Wilhelm Argelander. Consta dun catálogo que indica a magnitude de máis de 324.000 estrelas do hemisferio norte e dun atlas de 40 láminas coa posición das estrelas. O Cordoba Durchmusterung, que se ocupa do hemisferio sur, completa o BD.

PERSOEIRO

Naturalista e filósofo. Descubriu (1740) a existencia da partenoxénese nos animais, concretamente nos áfidos. Estudiou tamén a rexeneración da hidra de auga doce e doutros invertebrados. Unha enfermidade da vista impediulle utilizar o microscopio e ocupouse de problemas de fisioloxía vexetal ata que, polo ano 1745, abandonou toda investigación e dedicouse unicamente á especulación filosófica. Afirmou a importancia da sensación como fundamento da vida psíquica, pero admitía a intervención activa do espírito na transformación das sensacións (palinxenesia). As súas obras máis importantes son Traité d’insectologie (Tratado de insectoloxía, 1745), Essai analytique sur les facultés de l’âme (Ensaio analítico sobre as facultades da alma, 1760) e La palingénésie philosophique (A palinxenesia filosófica, 1760).

PERSOEIRO

Matemático francés. Foi catedrático de Astronomía Matemática na Sorbonne e membro da Académie des Sciences. Investigou nos campos da Mecánica e da Xeometría pura. É o autor de diversas memorias publicadas no Journal des Mathématiques.

ENTRADA LARGA

Teorema referido a unha función real f de dúas variantes reais, f: R2-> R, que afirma que se existen as derivadas primeiras nun contorno U dun punto, e existen en U as derivadas segundas e son continuas no mesmo punto, entón cúmprese que

FORMULA

A simplificación da hipótese constitúe o teorema de Schwarz.

PERSOEIRO

Médico suízo. É autor de Sepulchretum anatomicum (Cemiterio anatómico, 1679), onde recolleu o maior número de observacións de Anatomía Patolóxica publicadas ata o momento.

PERSOEIRO

Botánico. Profesor de Botánica da Sorbonne (1887). Fundou a Revue générale de Botanique (1889) e o laboratorio de Bioloxía Vexetal do bosque de Fontainebleau. É autor de traballos sobre a adaptación das plantas á vida en diferentes altitudes e sobre liques, como Élements de botanique (Elementos de Botánica, 1889), Nouvelle Flore de la France pour la détermination facile des plantes (Nova flora de Francia para a determinación doada das plantas, 1887), en colaboración con Georges de Layen, e dunha extensa Flore complète illustrée en couleurs de France, Suisse et Belgique (Flora completa e ilustrada a cor de Francia, Suíza e Bélxica, 1911-1934).

PERSOEIRO

Director escénico e profesor de Arte Dramática. Foi director da Real Escuela Superior de Arte Dramático (1968-1970), do Institut del Teatre (1971-1980) e do Centre Dramàtic da Generalitat de Catalunya (1982-1988). Desde 1988 é profesor do Institut del Teatre. Como director escénico destacou coa obra La gavina (A gaivota), de Čekhov.

GOLFOS

Golfo da costa guineana que abrangue as costas dos estados de Camerún, Guinea Ecuatorial e parte das de Nixeria e Gabón; esténdese desde o delta do Níxer ao cabo López.

1. Billete ou aval que se pode cambiar por algún servicio, por algún produto ou, nalgúns casos, por unha cantidade de diñeiro que ten que ser entregada ao portador.

2. Título de crédito, emitido polo estado ou por unha entidade bancaria e entregado como contrapartida dun préstamo, que é adquirido polo público ou polos bancos. Poden ser a prazo curto, longo ou medio, e implican a promesa, pola parte do emisor e en concepto de intereses durante o tempo fixado, de pagar periodicamente ao portador unha cantidade determinada de diñeiro con relación ao valor nominal. Os bonos de caixa son os emitidos polos bancos, xeralmente a prazo medio. O estado emite os bonos do tesouro a longo ou ben a curto prazo para financiar a débeda pública.

3. Cada un dos puntos que se emprega para multiplicar o valor da puntuación común en determinados xogos.

PERSOEIRO

Político. Licenciado en Economía e Dereito pola Universidad de Deusto (ICADE). Exerceu como avogado ata 1979, actividade que compaxinou coa de profesor de Dereito Político na Universidad Complutense de Madrid. En 1976 viaxou a Chile como comisario da ONU para investigar as violacións dos dereitos humanos e foi expulsado polo goberno de Pinochet. En 1970 comezou a súa carreira política no Partido Socialista Popular onde permaneceu ata a súa unión co Partido Socialista Obrero Español (PSOE) en 1979. Foi deputado por Albacete e secretario do Congreso dos Deputados (1979-1983). En 1983 foi elixido presidente de Castela-A Mancha, cargo do que foi reelixido nas seguintes catro convocatorias. En 1988 foi nomeado secretario xeral do Partido Socialista de Castela-A Mancha, cargo que desempeña, e presidente dende 1990 ata 1997. Ten publicados os libros: A vueltas con el futuro: reflexiones para la renovación del socialismo (1995), Discursos del presidente José Bono, 1983-1995 (1995), El príncipe...

GALICIA

Pintor. Realizou mariñas, bodegóns, paisaxes e tipos populares. Foi tamén anticuario en Lisboa.

PERSOEIRO

Escultor. Pertencente a unha familia de artistas, iniciou a súa formación no taller do seu pai, Manuel Bonome Barreiro e na Escola de Artes. Obtivo unha bolsa do Ministerio de Educación Nacional e da Deputación da Coruña para estudar Belas Artes en París; ingresou na Escola do Louvre e instalouse na Cidade Internacional Universitaria. Esta ensinanza compatibilizouna coa recibida no estudo de escultura e fábrica de cerámica de Santiago Bonome. Na capital parisina participou activamente nos movementos vangardistas pitóricos e escultóricos. En 1955 tomou parte na exposición de novos artistas en París con motivo da festa nacional La Gar de Emparty e na Exposición Internacional de Arte no Palacio de Arte Moderna Trocadero. Colaborou cos estudios cinematográficos Boulogne e participou na montaxe da película Nôtre-Dame de Paris. Ao regresar a Galicia, ocupou unha praza como escultor anatómico da Facultade de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela (1959), traballo que compatibilizou...

PERSOEIRO

Compositor e violoncelista. Traballou en Boloña ata 1691, trasladándose en 1692 a Roma onde compuxo obras escénicas como Il trionfo di Camila (O triunfo de Camila, 1696). Despois dunha estancia na corte de Viena, marchou a Londres como compositor na Royal Academy of Music, onde as súas óperas acadaron máis sona ca as de Haendel. Compuxo obras escénicas, pezas sacras e un gran número de cantatas.

1. Relativo ou pertencente a Boloña ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Boloña.