"RC" (Contén)

PERSOEIRO

Novelista. De tendencia realista, da súa produción destacan Nuevas amistades (Premio Biblioteca Breve 1959), Tormenta de verano (Prix Formentor 1962), El gran momento de Mary Tribune (1972), Gramática parda (1982) e Muñeca y macho (1992).

PERSOEIRO

Pedagogo. Catedrático de Pedagoxía en Madrid (1944), foi director do Instituto de Pedagogía San José de Calasanz e do seu órgano, a Revista Española de Pedagogía. Introduciu métodos experimentais e deu un novo acento á dimensión espiritual. Escribiu Pedagogía de lucha ascética (1944), Formulario y tablas de estadística aplicada a la pedagogía (1944), Normas elementales de pedagogía empírica (1946), Principios de pedagogía sistemática (1960), La educación personalizada (1971), La educación en la España del siglo XX (1980), Principios de pedagogía sistemática (1981), Organización y gobierno de Centros Educativos (1986), La práctica de la Educación personalizada (1988), La Educación del estudante en la familia (1990), Educación de la sexualidad (1990) e, conxuntamente con outros autores, La Educación en el nivel primario (1993).

PERSOEIRO

Rei de Galicia (1063-1071 e 1072-1073), fillo de Fernando I e de Sancha de León. Formado xunto ao bispo Cresconio na escola da catedral de Santiago de Compostela, recibiu do seu pai o Reino de Galicia, o condado de Portugal e as parias de Badajoz e Sevilla. Tras ser unxido e coroado rei de Galicia (1063), iniciou o seu reinado influenciado polos bispos de Santiago, Cresconio e Gudesteo, e desde o 1069 por un cortesán chamado Vérnula. A influencia destes sobre o monarca e a neutralidade de Galicia no enfrontamento entre os seus irmáns, Afonso VI e Sancho II de Castela, provocou unha crecente oposición dos seus súbditos, que se materializou na sublevación do conde Nuno Menéndez. Tras derrotar os sublevados entre Braga e o Río Cávado (1070), reuniu a nobreza no palacio de Francelos e iniciou unha dura represión, que levou a nobreza galega a solicitar a intervención de Afonso VI e Sancho II. Trala reunión que mantivo en Tui con Afonso VI (febreiro de 1071), trasladouse a Badajoz e no sitio...

PERSOEIRO

Conde de Castela (970-995), fillo do conde Fernán González. De nome García Fernández, formou no 975 unha coalición cos reis de Navarra e León e cos condes de Monzón e Saldaña co fin de se enfrontar a Almanzor. Tras tomar as fortalezas de Gormaz e Atienza, foron derrotados polos exércitos musulmáns na fortaleza de San Vicente (981). No 995 foi feito prisioneiro por Almanzor e trasladado a Córdoba.

PERSOEIRO

Rei de León (910-914), fillo de Afonso III o Magno. Tras destronar o seu pai (910), repartiuse cos seus irmáns os seus territorios e recibiu o Reino de León. Durante o seu reinado trasladou a capital do reino a León e repoboou a liña do Douro.

PERSOEIRO

Rei de Pamplona (852-882?), fillo de Íñigo I de Pamplona. De nome García I Íñiguez, rompeu a alianza do seu pai cos Banū Qasī e aliouse co rei asturiano Ordoño I (859). Tras avanzar cara ao S nas chairas do Arga e do Aragón, enfrontouse sen éxito ao exército de Mūsà ibn Mūsá Fortun, polo que Pamplona foi devastada e o seu fillo e herdeiro, Fortún Garcés, feito prisioneiro.

PERSOEIRO

Dirixente anarco-sindicalista. En 1922 integrou, con B. Durruti e F. Ascaso, o grupo Los Solidarios de Barcelona. No Congreso Nacional da CNT en Zaragoza (maio de 1936) propuxo a creación dun exército revolucionario. En novembro de 1936 aceptou o cargo de ministro de Xustiza, no goberno de Largo Caballero. Desde 1939 viviu no exilio.

GALICIA

Historiador da arte. Licenciado en Xeografía e Historia (1973) e licenciado (1974) e doutor en Historia da Arte (1979) coa tese La pintura en Galicia durante la Edad Moderna: el siglo XVI, pola que recibiu en 1980 o Premio Extraordinario e o Premio da Deputacion de Pontevedra. Catedrático de Historia da Arte Moderna e Contemporánea dende 1986. Foi bolseiro da Accademia de Belle Arti de Roma e do Instituto de Investigaciones Estéticas de México. Foi director do Instituto Galego de Artes Escénicas e Musicais (IGAEM, 1993-1997) e dende 1996 é vicepresidente do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC). As súas investigacións centráronse na arte galega. En 1974 comezaron os seus estudios sobre a pintura galega, especialmente a do Renacemento, entre os que destacan El pintor de Banga (1984), La pintura manierista en Galicia (1986) e Pinturas murais de Galicia (1989). Entre 1984 e 1990 a principal liña de investigación foi o Barroco. Froito destas investigacións...

PERSOEIRO

Conde de Castela (1017-1029), fillo de Sancho I. De nome García II Sánchez, sucedeu a seu pai e gobernou, durante a súa minoría de idade, mediante un consello de rexencia formado por membros da alta nobreza castelá e pola súa tía e abadesa de Covarrubias, Urraca. Este feito foi aproveitado por Afonso V e por Sancho III de Navarra para aumentar a súa influencia en Castela. Trala súa maioría de idade (1026), acordouse o seu casamento con Sancha, irmá de Vermudo III de León, aínda que este enlace non se celebrou ao morrer asasinado pola familia Vela.

PERSOEIRO

Rei de Pamplona (925-970) e conde de Aragón (García I), fillo de Sancho I de Pamplona e de Toda. De nome García Sánchez I, casou coa filla do conde de Aragón, Andregoto Galíndez, co que vinculou o condado aragonés ao Reino de Pamplona. Vasalo de ‘Abd al-Ra ḥ mān III durante a rexencia da súa nai, axudou a Ramiro II de León na Batalla de Simancas (939). Trala subida ao trono do califa al-Hakam, enfrontouse a el ao negarse a entregarlle o seu prisioneiro, o conde Fernán González. No 962 asinou unha alianza co rei de León e os condes de Castela e Barcelona contra o califa cordobés, o que provocou sucesivas acometidas musulmanas nas que se perderon varias prazas, como Atienza e Calahorra (968).

PERSOEIRO

Rei de Navarra (1035-1054), fillo de Sancho III de Navarra e de Munia. De nome García Sánchez III, herdou do seu pai Navarra, o País Vasco, La Rioja, a Bureba e os Montes de Oca. Colaborou co seu irmán Fernando I na loita contra Vermudo III de León, a quen derrotaron en Tamarón (1037), e enfrontouse a Ramiro I de Aragón, ao que venceu en Tafalla (1043). A caída do califato de Córdoba permitiulle avanzar cara ao S e recuperar Calahorra (1054). Posteriormente, enfrontouse a Fernando I por unha cuestión fronteiriza e foi derrotado en Atapuerca. Fundou en Nájera o mosteiro de Santa María.

PERSOEIRO

Militante anarcosindicalista. Afiliouse durante os anos vinte ao Sindicato de Camareros y Cocineros Marítimos La Cosmopolita e exerceu como director do voceiro Solidaridad Obrera e como secretario da CRG dende finais de 1923. Foi encarcerado en outubro de 1924 como presunto responsable do asasinato do presidente da patronal ferrolá, Nicasio Pérez. Participou en 1930 no Pacto de Lestrove e, ao iniciarse o período franquista, foi expulsado do seu traballo e pasou varios anos na cadea.

PERSOEIRO

Escritor. Fundador da Agrupación cultural O Sacho, publicou o poemario Ata romper o ceo (1991).

GALICIA

Político. Licenciado en Dereito pola Universidad Complutense de Madrid. Como candidato popular, foi alcalde de Vilalba entre 1979-1989, cargo que simultaneou coa vicepresidencia da Deputación Provincial de Lugo (1983-1989), e co de deputado autonómico por Lugo desde a III lexislatura (1989). Foi vicepresidente primeiro do Parlamento de Galicia entre 1993-1997 e presidente durante a V lexislatura.

GALICIA

Pintor. Formouse na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela e na Escuela de Bellas Artes de San Fernando de Madrid. En 1933 realizou a súa primeira exposición en Vigo e en 1935 abandonou España ao converterse en representante do goberno da Segunda República para actividades culturais da Sociedade de Nacións. Volveu esporadicamente a España ata que regresou en 1953. A súa obra amosa relación coa pintura de El Greco polo seu contido místico, que se traduce tecnicamente no gusto pola estilización e alongamento das figuras, así como no uso dunha gama cromática ampla e variada.

PERSOEIRO

Debuxante humorístico e crítico taurino. Coñecido como K-Hito, colaborou no semanario Cucut! (1914-1915). Instalado en Madrid, debuxou para diversas publicacións periódicas e dirixiu Macaco, Gutiérrez e Dígame. Publicou, entre outras obras, Yo, García. Una vida vulgar, Manolete ya se ha muerto e De la Ceca a la Meca.

GALICIA

Médico e pintor. Coñecido como Xosé M. García Albeos, é médico especialista en obstetricia e xinecoloxía. Membro da Asociación Española de Médicos Escritores e Artistas (ASEMEYA), foi conselleiro do Consello Social da Universidade de Vigo. Como pintor centrouse na paisaxe, fundamentalmente na paisaxe rural e na natureza galega, tratando de reflictir o paso do tempo na paisaxe. Xunto coa paisaxe física, retrata tamén unha paisaxe humana, a que se desenvolve nese medio físico. Mostrou a súa obra dentro e fóra de Galicia. Destacan, entre outras exposicións, no Concurso Artes da Raia de Monçao (Portugal, 2003), onde acadou unha mención honorífica; no Concurso de Pintura do Colexio Oficial de Médicos de Pontevedra en 2003, onde acadou un accésit, e en 2005 onde acadou o primeiro premio; e a Exposición Arte Celta Contemporánea da Galeríe la Rotonde de Lanester na Bretaña francesa (2007). De xeito individual mostrou a súa obra en diversos lugares de Galicia e en Madrid e Milán.

GALICIA

Xornalista e cronista de Viveiro. Iniciou o seu labor xornalístico no Faro Asturiano de Oviedo, e dirixiu La Revista Ovetense e La crónica de Asturias. Posteriormente, dirixiu o periódico conservador El Baluarte, de Mondoñedo. Na súa localidade natal exerceu como bibliotecario e colaborou na prensa local, no Álbum Histórico, Científico y Literario de Galicia, e nas revistas Galicia e Vida Gallega. En moitos dos seus artigos amosou o seu interese polos aspectos etnográficos, sobre todo as tradicións e as lendas. Como dramaturgo escribiu, entre outras obras, De balcón a balcón, e como poeta, Fuego del alma (1911).

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Dereito, viviu na madrileña Residencia de Estudiantes, onde contactou coa elite literaria e intelectual dos anos vinte e pertenceu ao grupo de poetas vinculados á Xeración de 1927. No bienio de 1929-1930 visitou EE UU e Cuba e no período 1933-1934 estivo en Arxentina e Uruguay. Republicano e intelectual de esquerdas, foi asasinado en 1936, ao pouco de comezar a Guerra Civil española. Como poeta iniciou a súa traxectoria en 1921 con Libro de poemas, ao que seguiron Canciones (1927), Poemas del cante jondo e Primer romancero gitano (1928). Posteriores son Llanto por Ignacio Sánchez Mejías (1935) e Seis poemas galegos (1935). Con carácter póstumo apareceron Diván del Tamarit e Poeta en Nueva York, ambos os dous publicados en 1940. Máis serodia aínda foi a publicación dos Sonetos del amor oscuro. No terreo teatral é autor de dous dramas modernistas, El maleficio de la mariposa (1920)...