"AN" (Contén)

GALICIA

Artista plástico e fotógrafo. Licenciado en Belas Artes pola Universidad Complutense de Madrid (1988), cursou estudios na Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos Ramón Falcón de Lugo. Profesor de fotografía na Escuela de Arte de Huesca. A súa pintura encádrase no informalismo de grandes superficies monocromas. Participou, entre outras mostras, na Bienal de Fotografía de Tenerife (1997). Recibiu entre outros galardóns, o Primeiro Premio de Gravado no II Certame Galego de Artes Plásticas (1985) e o Primeiro Premio no Certame de Artes Plásticas Díaz Pardo (1989) e, no eido da fotografía, o Primeiro Premio de Fotografía no Certame Fotográfico Internacional sobre o Camiño de Santiago e o Segundo Premio no Canon World Cup USA 94.

GALICIA

Avogado e político. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Afiliado ao Partido Republicano, foi alcalde da súa vila natal. Ao inicio da Guerra Civil trasladouse a Madrid, incorporouse ao Corpo Xurídico Militar e foi adscrito como fiscal a unha das Brigadas Internacionais. Pasou a Francia en 1939, onde foi recluído en campos de concentración ata que conseguiu embarcar cara a Santo Domingo, de onde se trasladou a Bos Aires a finais de 1940. Escribiu Alambradas: mis nueve meses por los campos de concentración (1941).

GALICIA

Cardeal. Coñecido como El Santo Gallego, pertenceu á orde dos dominicanos. Foi bispo de Badajoz (1853) e de Zaragoza (1858). Participou no Concilio Vaticano I e redactou a bula que definiu a infalibilidade do papa. O Papa Pío IX nomeouno cardeal da Orde dos Presbíteros.

PERSOEIRO

Filólogo. Licenciouse en Filoloxía Románica pola Universidad de Oviedo e doutorouse na Universidad Complutense de Madrid coa tese Ideas Lingüísticas en España durante el siglo XVI (1958, premio nacional de investigación Antonio de Nebrija 1958, publicada co título Contribución a la historia de los conceptos gramaticales (la aportación del Brocense), en Revista de Filología Española, 1960). Desde 1951 foi bolseiro e colaborador do Instituto de Filología e do Comité de Latín Medieval Hispánico, ambos do CSIC. Foi profesor axudante das cátedras de Gramática Xeral e Gramática Histórica da Lingua Castelá (1953-1959), encargado do Seminario de Filoloxía Románica da Universidad Complutense de Madrid e colaborador do Seminario Menéndez Pidal, no que traballou con Ramón Menéndez Pidal e Rafael Lapesa na confección do Glosario del español primitivo (inédito). Ocupou o lectorado de castelán na Universidade de Bonn (1960-1966) onde colaborou cos profesores Harri Meier e E. Coseriu....

PERSOEIRO

Dramaturgo. O éxito do seu drama El trovador (1836) marcou un fito no desenvolvemento do drama romántico castelán e o tema da ópera de Verdi de 1853. Non obstante non tivo continuidade nas súas obras sucesivas: El rey monje (1837) ou Simón Bocanegra (1843), entre outras. Venganza catalana (1864) e Juan Lorenzo (1865) superaron defectos das anteriores e acadaron novos éxitos.

GALICIA

Escritor. Pertencente ás Irmandades da Fala, dirixiu publicacións como Azul y blanco e Heraldo de Villalba. A súa poesía foi recollida postumamente en Charetas (1973).

PERSOEIRO

Novelista. De tendencia realista, da súa produción destacan Nuevas amistades (Premio Biblioteca Breve 1959), Tormenta de verano (Prix Formentor 1962), El gran momento de Mary Tribune (1972), Gramática parda (1982) e Muñeca y macho (1992).

PERSOEIRO

Dirixente anarco-sindicalista. En 1922 integrou, con B. Durruti e F. Ascaso, o grupo Los Solidarios de Barcelona. No Congreso Nacional da CNT en Zaragoza (maio de 1936) propuxo a creación dun exército revolucionario. En novembro de 1936 aceptou o cargo de ministro de Xustiza, no goberno de Largo Caballero. Desde 1939 viviu no exilio.

GALICIA

Historiador da arte. Licenciado en Xeografía e Historia (1973) e licenciado (1974) e doutor en Historia da Arte (1979) coa tese La pintura en Galicia durante la Edad Moderna: el siglo XVI, pola que recibiu en 1980 o Premio Extraordinario e o Premio da Deputacion de Pontevedra. Catedrático de Historia da Arte Moderna e Contemporánea dende 1986. Foi bolseiro da Accademia de Belle Arti de Roma e do Instituto de Investigaciones Estéticas de México. Foi director do Instituto Galego de Artes Escénicas e Musicais (IGAEM, 1993-1997) e dende 1996 é vicepresidente do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC). As súas investigacións centráronse na arte galega. En 1974 comezaron os seus estudios sobre a pintura galega, especialmente a do Renacemento, entre os que destacan El pintor de Banga (1984), La pintura manierista en Galicia (1986) e Pinturas murais de Galicia (1989). Entre 1984 e 1990 a principal liña de investigación foi o Barroco. Froito destas investigacións...

GALICIA

Médico e pintor. Coñecido como Xosé M. García Albeos, é médico especialista en obstetricia e xinecoloxía. Membro da Asociación Española de Médicos Escritores e Artistas (ASEMEYA), foi conselleiro do Consello Social da Universidade de Vigo. Como pintor centrouse na paisaxe, fundamentalmente na paisaxe rural e na natureza galega, tratando de reflictir o paso do tempo na paisaxe. Xunto coa paisaxe física, retrata tamén unha paisaxe humana, a que se desenvolve nese medio físico. Mostrou a súa obra dentro e fóra de Galicia. Destacan, entre outras exposicións, no Concurso Artes da Raia de Monçao (Portugal, 2003), onde acadou unha mención honorífica; no Concurso de Pintura do Colexio Oficial de Médicos de Pontevedra en 2003, onde acadou un accésit, e en 2005 onde acadou o primeiro premio; e a Exposición Arte Celta Contemporánea da Galeríe la Rotonde de Lanester na Bretaña francesa (2007). De xeito individual mostrou a súa obra en diversos lugares de Galicia e en Madrid e Milán.

GALICIA

Político. Foi deputado conservador polo distrito de Tui nas lexislaturas 1853-1854, 1857-1858 e 1858-1863.

GALICIA

Ensaísta. Foi profesor na Academia de Ingenieros de Montes de Salamanca. Entre outras obras publicou Los bosques (1886), Los montes y la emigración (1916), Estudio en la invasión de los montes de Salamanca del insecto llamado vulgarmente lagarta y medios más adecuados para evitar sus estragos (1885) e Las ideas filosóficas y políticas de Jovellanos (1892).

GALICIA

Escritor. Licenciado en Dereito. Foi comisario xefe da Policía Nacional de Vigo-Redondela e en decembro de 2002 nomeárono comisario provincial de Ourense. Colaborador en distintos xornais e revistas, publicou De los corregidores a los gobernadores civiles de Orense (1986), La frontera Hispano-Lusa en la provincia de Ourense (1988), Miño, existiu unha fronteira? (1993), O lume de Santo Antón (1999), Las boticas de Vigo y el arte del oficio (1998), As plumas do moucho (1999), Couto Mixto. Unha república esquecida (2000) e Menino morreu (2003). Membro do Instituto de Estudios Vigueses, do Patronato da Fundación Premios da Crítica, do Consello Rector da Fundación Otero Pedrayo e da Fundación Faustino Santalices, foi nomeado xuíz Honorario do Couto Mixto. En 2004 foi nomeado xefe superior da policía en Galicia.

PERSOEIRO

Arcebispo de Santiago (1383-1388) e bispo de Ourense, Sigüenza e Burgos. Home de confianza de Xoán I, dirixiu as tropas que asediaron Porto. Foi titor e rexente de Enrique III. Exiliouse por razóns políticas en Portugal.

PERSOEIRO

Escritor e sociólogo. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Viaxou a París e Bruxelas para estudar socioloxía e interesouse por diversos campos de estudio, como o ensaio, a filosofía e a literatura. Colaborou en publicacións como Noticiero de Vigo e El Liberal, onde asinaba os seus artigos co pseudónimo de El Duque de Él. Escribiu Del mundo interior (1911), Caracteres de la vida social y mundana (1921), Lugares de belleza y devoción. Impresiones de Galicia (1922), La voluntad y el destino (1942), España (1946), La vida no es sueño (1949) e Tres narraciones gallegas (1950). Membro da Real Academia Española, foi académico de honra da Real Academia Galega e secretario do Ateneo de Madrid.

GALICIA

Arqueólogo e prehistoriador. Director do Museo do Pobo Galego. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1968). En 1967 ingresou na sección de Arqueoloxía e Prehistoria e en 1970 na de Etnografía e Folklore do Seminario de Estudios Gallegos, do que tamén foi bibliotecario (1974-1979). Foi bolseiro do CSIC, membro fundador do Museo do Pobo Galego, membro da comisión xestora do novo Seminario de Estudios Gallegos, patrón fundador da Fundación Castelao, do Padroado da Fundación Pedrón de Ouro e presidente do Consello Galego de Museos. Realizou traballos de campo e escavacións arqueolóxicas e participou en numerosos congresos. Colaborou, entre outras publicacións, en Cuadernos de Estudios Gallegos, Grial, Compostellanum e Boletín do COAG. Colaborou en Galicia Eterna (1980-1981) e Fermín Bouza-Brey: unha fotobiografía (1999) e escribiu De alicerces e devocións: unha ollada arredor das orixes (1999). É académico...

PERSOEIRO

Empresaria. Presidenta do consello de administración e conselleira delegada do Grupo de Empresas El Progreso. Estudiou secretariado internacional en Madrid e Oxford. Tralo falecemento do seu home, P. de Cora Paradela, quedou á fronte do grupo empresarial e emprendeu a modernización e ampliación do mesmo, do que forman parte o diario El Progreso, de Lugo, Diario de Pontevedra, Telelugo e El Progreso-Artes Gráficas. É tamén presidenta da Fundación CEL-Iniciativas por Lugo, da Agencia Galega de Noticias (AGN) e forma parte do Consello Social da Universidade de Santiago de Compostela.

PERSOEIRO

Filósofo. Formado en Marburg, foi profesor da Universidad de Madrid e discípulo J. Ortega y Gasset, de quen tomou o concepto de “razón vital”. Tras residir en París, converteuse ao catolicismo e ingresou no mosteiro de Poio. As súas obras máis destacadas son La filosofía de Kant (1917), La filosofía de Bergson (1917), Ensayos sobre el progreso (1932), Lecciones preliminares de filosofía (1937) e Idea de hispanidad (1941).

GALICIA

Mestre. Recibiu o título superior de Maxisterio en 1895 e foi profesor, entre outras, nas escolas ferrolás da Graña e de Canido. Foi tamén impulsor das colonias e paseos escolares e dirixiu, xunto con Marcelino Pedreira, o Padroado Local de Colonias (A Coruña). Defendeu unha nova educación baseada nunha escola integral, neutral, obrigatoria e gratuíta, e unha revolución pedagóxica que implicaba a sociedade, a familia e os docentes. Foi membro da ATE-FETE e publicou Los hombres del mañana (1912).