"BRE" (Contén)

1. 1. Abertura irregular nalgunha superficie plana.

   2. Abertura que fai a artillería na muralla dunha fortificación.

2. Ferida grande e profunda, especialmente na cabeza.

3. Ruptura pola que algunha cousa sofre unha perda de unidade e firmeza. OBS: Xeralmente se utiliza co verbo abrir.

4. 1. Paso estreito entre montañas.

   2. Rocha constituída por seixos unidos por un cemento natural. As brechas sedimentarias adoitan ter un cemento calcario ou silicio. Segundo o carácter dos seixos, distínguense brechas calcarias, silíceas ou polixenéticas. As brechas tectónicas, de frición e miloníticas fórmanse en zonas de trituración a causa dos dobramentos ou fracturas. As brechas glaciais ou tillitas formáronse por consolidación cun cemento arxiloso de antigas moreas. As brechas volcánicas están constituídas por bloques de lavas relativamente antigas, aglomeradas por lavas de erupcións máis recentes.

1. Que ou quen ten a vista torta ou lle falta un ollo.

2. Que non mira na mesma dirección cando nos referimos aos ollos ou á mirada.

CIDADES

Cidade da provincia do Brabante Setentrional, Países Baixos, na confluencia do río Mark e do Aa, ao SL de Rotterdam (156.364 h [1997]). A súa economía está baseada na industria metalúrxica, industria alimentaria, tecidos, plásticos, industria do coiro e calzado. Foi un feudo da casa de Brabante dende o s XII ata 1404, que pasou á casa de Nassau. Conquistada polos españois no 1581, foi reconquistada pouco tempo despois, en 1590 polos holandeses que se mantiveron ata o 1625, ano no que as forzas españolas comandadas por Ambrosio Spinola obtiveron a rendición da cidade, acontecemento recollido por Velázquez no seu lenzo La rendición de Breda. No 1637 Federico Enrique de Orange conquistou a cidade, e o Tratado de Westfalia de 1648 ratificoulle a posesión. Os franceses apoderáronse dúas veces desta vila, no 1793 e 1795, e no ano 1813 volveu definitivamente a Holanda.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Girona, Catalunya, situado na comarca da Selva (3.243 h [1996]). As terras de cultivo ocupan case toda a superficie; predomina a agricultura de secaño sobre a de regadío. A actividade gandeira tamén é destacable, estando moi desenvolvida e tecnificada; así, por exemplo, as reses permanecen estabuladas en granxas. Os principais armentíos son o porcino e o constituído polas aves de curral. Ten unha gran tradición industrial, especialmente oleira; na fin do s XVIII había alí 144 mestres oleiros e unha gran parte da produción comercializábase en América. Outra das súas funcións é a turística, pois é un importante núcleo residencial estival. A vila está formada ao redor do antigo mosteiro beneditino de Sant Salvador de Breda: a súa igrexa, convertida en templo parroquial, foi restaurada despois da Guerra Civil española.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Influído pola narrativa española e francesa, escribiu farsas populares e comedias. Entre outras obras publicou De klucht van de Koe (A farsa da vaca, 1612) e comedias como Het moortje (O mourisco, 1615) sobre O Eunuco de Terencio.

PERSOEIRO

Químico alemán, profesor de química, física e electroquímica en Karlsruhe (1911). Investigou o peso atómico anómalo do chumbo, a acción catalítica dos metais en estado coloidal e ideou o concepto de “envelenamento” dos catalizadores. Ideou o método de electrodispersión para a separación de coloides facendo saltar unha chispa no seo dun líquido.

PERSOEIRO

Astrónomo ucraíno. Fixo estudios sobre a orixe dos meteoros e describiu a súa estrutura. Perfeccionou os estudios de Bessel sobre as colas dos cometas e estableceu tres tipos distintos segundo a curvatura e a composición.

CAPITAIS

Capital do land de Vorarlberg, situada á beira do lago de Constança (26.162 h [1998]). As súas temperaturas favorecen o turismo estival e a práctica de deportes invernais. A industria metalúrxica, eléctrica, química e alimentaria son a base da súa economía. Poboada polos celtas e despois polos romanos, a antiga vila fortificada (Oberstadt) denominouse Brigantium; ao seu pé, agrupouse a cidade baixa (Unterstadt), que é o centro comercial da poboación. Na Idade Media pertenceu aos condes de Bregenz e aos de Monfort, que lla cederon aos Habsburgo no ano 1451. Entre 1805 e 1814 formou parte de Baviera.

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto italiano. Traballou esencialmente en Roma, onde desenvolveu a súa actividade escultórica en monumentos funerarios como o do cardeal Ludovico Lebretto (1465), en Santa Maria in Aracoeli, de Roma, e os de Pietro Riario (1475-1477) e de Raffaello della Rovere, ambos na igrexa dos Santos Apóstolos, tamén na capital italiana. No campo arquitectónico atribuíuselle o palacio de Giovanni della Rovere ou da Cancelleria, en Roma.

1. Que é unha persoa moi descoidada e desaliñada no vestir.

2. Que non fai nada ou que non lle gusta traballar.

PERSOEIRO

Enxeñeiro suízo. Fundou en París os talleres Breguet de reloxería. Perfeccionou o termómetro metálico e o péndulo astronómico e inventou o aparello co que H. Fizeau mediu a velocidade da luz.

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Fillo de Louis Breguet, en 1875 inventou un anemómetro rexistrador eléctrico e no 1878 un teléfono de mercurio. Dirixiu as instalacións eléctricas da exposición de 1881 en París e, con Charles Richet, a Revue Scientifique.