"CIC" (Contén)

Xigante da mitoloxía grega que só tiña un ollo no medio da fronte. Os antigos distinguían tres tipos: os fillos de Urano e de Xea, coñecidos como Brontes, Estéropes e Arxes, que pertencen á primeira xeración divina, caracterizados pola súa forza e destreza nos traballos manuais e que forxaron o raio co que Zeus derrotou a Cronos; os sicilianos, entre eles o máis destacado foi Polifemo, que interveñen na Odisea, viven en cavernas, dedícanse á cría de ovellas e, segundo Homero, eran antropófagos; e os construtores, que realizaron os grandes monumentos prehistóricos de Grecia, Sicilia e outros lugares.

Radical derivado do ciclopentadieno por perda dun átomo de hidróxeno do grupo -CH2 -, de carácter aniónico e de grande estabilidade. Participa como ligando en complexos metálicos de tipo sándwich, como o ferroceno.

Cicloalqueno empregado na manufactura de resinas e como intermediario na síntese orgánica de terpenos, alcaloides e alcanfor. Ten propiedades marcadamente ácidas e dá un anión estable.

Parálise do músculo ciliar. Comporta a incapacidade do cristalino para modificar o seu poder de refracción, feito que orixina unha parálise na acomodación do ollo.

Aplícase a substancia que reduce a capacidade de acomodación do ollo ao paralizar o músculo ciliar, por exemplo a atropina e os seus derivados sintéticos.

Gas empregado para anestesia humana desde o ano 1929, segundo a técnica do circuíto pechado e mesturado con osíxeno. O seu uso abandonouse por mor do perigo de explosión que comporta e pola aparición doutros produtos que o substitúen.

Conxunto de movementos do citoplasma, directamente proporcionais á actividade metabólica da célula e influídos por moitos factores: luz, temperatura, substancias que reducen a viscosidade do citoplasma, osíxeno, variacións do pH, idade da célula, etc. Este conxunto de movementos tamén se coñece co nome de correntes citoplasmáticas.

Antibiótico producido polo lévedo Streptomyces gariphalus. Emprégase como antimicrobiano, especialmente contra o bacilo de Koch cando este presenta resistencia a outros tuberculostáticos.

ariedade de silicatos que comprende aqueles que teñen como unidade estrutural aneis formados por tres, catro ou seis grupos tetraédricos (SiO4)4-. Cada tetraedro enlázase cos adxacentes compartindo un osíxeno e cada anel únese aos outros por medio de catións.

Contracción espástica do músculo ciliar, acompañada polo trastorno correspondente da acomodación do cristalino.

Sistema de datación en xeofísica, fundamentada na proporción relativa do isótopo radioactivo 10Be, que ten un período de semidesintegración de 1,5 millóns de anos. O procedemento de análise faise por medio dun ciclotrón, e permite facer datacións sobre escalas de ata 15 millóns de anos.

Nome xenérico dun grupo de metabolitos bioloxicamente activos producidos polo Tolypocladium inflatum e outros fungos imperfectos. Identificáronse nove ciclosporinas diferentes, nomeadas do A ao I; pola súa importancia destacan a ciclosporina C e, sobre todo, a ciclosporina A, dous oligopéptidos cíclicos non-polares con actividade inmunosupresora, antifúnxica e antiinflamatoria. A ciclosporina A é unha droga inmunodepresora específica dos linfocitos T, pero non perturba globalmente a resposta inmunitaria. Descubriuna o inmunólogo francés J. F. Borel en 1972. Desde 1980 estendeuse considerablemente o seu uso, demostrouse a súa eficacia para prever e combater o rexeitamento dos órganos transplantados e abriu grandes perspectivas no tratamento de enfermidades de orixe autoinmunitaria. Empregouse tamén experimentalmente no tratamento da SIDA. En doses altas ou inadecuadas a ciclosporina A ten efectos nefrotóxicos e pode orixinar tumores no tecido linfático.

Reproducir un texto ou un debuxo por medio dun ciclostilo.

Multicopista que traballa por serigrafía. A tinta graxa de imprenta atravesa un clixé formado por un papel cebola ou tecido fibroso no que se perfora o texto ou debuxo na cara non permeable. A reprodución efectúase ao pasar o papel entre o cilindro tinguidor, portador do clixé (movido a man ou por motor eléctrico), e un rolo de goma que o aperte. Nos modelos máis antigos, o clixé estaba enriba dun tecido esponxoso, suxeitado nun marco, no que se tinxía a man cun rolo.